درخت حوزه‌های تخصصی

هدف اصلی پژوهش حاضر طراحی و ارزیابی تأثیرنرم افزار چند رسانه ای تولید محتوای آموزشی استوری لاین بر یادگیری درک مطلب خواندن است. روش پژوهش شبه آزمایشی و از نظر نوع هدف کاربردی است. جامعه آماری پژوهش را 30 نفر از فارسی آموزان سطح فوق میانی بین سنین 23 الی 50 سال در مرکز آموزش زبان فارسی دانشگاه مازندران تشکیل دادند. با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس فارسی آموزان به دو گروه 15 نفری در گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. گروه آزمایش طی8 جلسه، هر جلسه 75 دقیقه تحت روش آموزش از طریق نرم افزار تعاملی چندرسانه ای استوری لاین قرار گرفتند. ابزار اصلی پژوهش پیش آزمون و پس آزمون و مصاحبه کتبی از مدرسان بود. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس به روش آمیخته، شاخص روائی محتوا و ضریب همبستگی بین شاخه ای انجام شد. به منظور بررسی نرمال بودن توزیع متغیرها از آزمون شاپیرو ویلک، و برای پاسخ به فرضیه های پژوهش از آزمون تحلیل کوواریانس (ANCOVA) به روش آمیخته (Split Plot) و آزمون مشخصه آماری لامبدای ویلکز(Wilks' Lambda)، استفاده شد. یافته ها نشان می دهد نمرات متون گردشگری آزمودنیها در گروه آزمایش در پس آزمون و پس آزمون تأخیری، افزایش قابل توجه و معناداری نسبت به نمرات گروه کنترل نشان داد. همچنین نتایج نشان داد که محتوای آموزشی نرم افزار استوری لاین با اصول هفت گانه مایر تناسب دارد. در راستای پژوهش های آتی، محتوای تولید شده چندرسانه ای در این پژوهش می تواند برای پژوهشگران حوزه تولید محتوا، آموزش مجازی به طور همزمان و غیرهمزمان، آزمون سازی و برنامه ریزی آموزشی، کاربردها و راهکارهای عملی فراوانی داشته باشد.

این مقاله پژوهشی است درباره اصطلاحات خویشاوندی چند زبان ایرانی باختری – کردی، هورامی، تالشی و تاتی از زیرشاخه ایرانیِ شمال باختری؛ و فارسی و لری از ایرانی جنوب باختری. هدف اصلی مقاله بررسی همانندی ها و ناهمانندی های اصطلاحات خویشاوندی این زبان ها است. به لحاظ روش شناختی این مقاله از گونه اسقرایی است، و به لحاظ روش از گونه توصیفی – تحلیلی و تبیینی. این پژوهش نشان می دهد که فاصله جغرافیایی و تأثیرپذیری از زبان های دیگر را می توان از عامل های اصلی ناهمانندی هایی دانست که در اصطلاحات خویشاوندی این شاخه از زبان های ایرانی دیده می شود. از سوی دیگر، در داه های شماری از گونه-های زبانی بررسی شده در این پژوهش، برای اشاره به شماری از رابطه های خویشاوندی، اصطلاحات بومی وجود دارد که در زبان فارسی، با واژه های برگرفته از زبان های ناایرانی جایگزین شده اند. از این رو، استدلال شده است که با بررسی تطبیقی این بخش از گنجینه واژگانی زبان های ایرانی، می توان اصطلاحات خویشاوندیِ اصلی زبان های ایرانی را بازیابی کرد. دگرگونی معنایی برخی از اصطلاحات خویشاوندی و کاربرد آنها درباره رابطه های خویشاوندی متفاوت، از دیگر نکته هایی است که بررسی تطبیقی اصطلاحات زبان های ایرانی باختری به ما نشان می دهد.

در دنیای روبه پیشرفت، اگر زبان ملی یک کشور زبان علم نشود کم کم به حاشیه رانده می شود و منزوی می گردد و بر اثر تداخل با زبان های بیگانه از زیبایی می افتد. یکی از روش های کاربردی در پویایی زبان فارسی و همچنین نگهداری و پالایش آن واژه گزینی است. فرهنگستان زبان و ادب فارسی به عنوان پایه مهم اجرایی، واژه گزینی را در حوزه های مختلف در دستورکار خود قرار داده است. میزان مقبولیت واژه های مصوب در نوشته های علمی و غیرعلمی، دارای اهمیت است چراکه واژگان تا هنگامی که در متن قرار نگیرند میزان آشنایی جامعه با واژه و کاربردپذیری آن ازسوی کاربران به حداقل می رسد و در ذهن تثبیت نمی شود. دراین میان، نشریه های علمی به عنوان بازوی اجرایی، نقش تأثیرگذاری در نهادینه کردن واژگان مصوب دارند. بنابراین، هدف از انجام این پژوهش، بررسی میزان آشنایی و به کارگیری واژه های مصوب فرهنگستان در حوزه زبان شناسی در بین نویسندگان مقاله های زبان شناسی است. در این پژوهش، به ارزیابی میزان کاربرد معادل های فارسی مصوب فرهنگستان در نشریات دارای ضریب تأثیر حوزه زبان شناسی نمایه شده در پایگاه علم و فناوری جهان اسلام پرداخته شده است. به این منظور، 500 مقاله از 10 مجله علمی دارای ضریب تأثیر از حوزه زبان شناسی انتخاب شدند و میزان کاربرد واژگان مصوب فرهنگستان در نشریات مورداشاره موردبررسی قرارگرفتند. یافته های به دست آمده نشان می دهد نویسندگان مقاله های زبان شناسی با شمار بسیاری از مع ادل ه ای فارس ی مصوب فرهنگس تان آشنایی دارند و از آن ها در مقاله های خود بهره می گیرند. همچنین فرهنگستان زبان و ادب فارسی تااندازه بسیاری توانسته است بر نشریه های زبان شناسی تأثیر بگذارد و نویسندگان مقاله های این حوزه موضوعی واژگان مصوب را در نوشتارهای علمی خود به کار برده اند. براساس یافته های این پژوهش می توان مدعی بود که با افزایش میزان آشنایی، میزان کاربرد و موافقت با واژه ها نیز افزایش می یابد. همچنین با توجه به اینکه جاافتادن واژه های مصوب در بلندمدت به بار می نشیند پیشنهاد می شود که در وبگاه نشریات، راهنمای جستجو یا شیوه نامه استفاده از واژگان مصوب به منظور راهنمایی کاربران و نویسندگان تدوین گردد تا درنهایت به یک دست سازی در استفاده از واژگان مصوب و همچنین بازیابی بهتر اطلاعات منجر شود.

مجموعه ی تلمود بابلی شامل شش بخش کلی با نامهای زراعیم (זרעים) (بذرها، دانه ها)، موعد (מועד) (عیدها، جشنها)، ناشیم (נשים) (زنان)، نزیکین (נזיקין) (خسارت ها، ضررها)، قداشیم (קדשים) (مقدسات) و طهورت (טהרות) (طهارت ها، پاکیزگیها) است. هر کدام از این سرفصلهای کلی شامل چند رساله هستند. رساله ی برکات نخستین رساله از بخش اول تلمود، یعنی بخش زراعیم است. در این مقاله 24 واژه ی فارسی به کار رفته در این رساله معرفی می گردند. در این پژوهش شکل فارسی میانه ی واژگان -در صورت کاربرد آنها در متون فارسی میانه ی موجود- نشان داده شده است و همچنین چگونگی کاربرد واژگان در جمله، و این که هر واژه به چه حوزه ای از تاریخ و فرهنگ اشاره دارد بررسی می گردد.

زبان فارسی و فرانسوی از نظر واجی و آوایی، تفاوت هایی با یکدیگر دارند. از جمله این تفاوت ها می توان خوشه های دو یا چند همخوانی را نام برد. ساختار هجایی زبان فارسی در سطح آوایی به شکل CV(C)(C) است. این امر نشان می دهد که در زبان فارسی خوشه های همخوانی در اغازه هجا مجاز نیست و در پایان هجا نیز تا دو همخوان مجاز است. بنابراین به هنگام ورود وام واژه از زبان فرانسوی به زبان فارسی تغییرات واجی و آوایی صورت می پذیرد تا این واژه براساس قوانین واجی زبان فارسی انطباق یابد. در این پژوهش فرایند سازگاری وام واژه های زبان فرانسوی در فارسی را از نظر ادراکی مورد بررسی قرار دادیم. برای پاسخ به پرسش های پژوهش، دو آزمون اصلی طراحی کردیم(31 نفر آزمون اول و 30 نفر آزمون دوم). شرکت کنندگان هیچ آشنایی با زبان فرانسوی نداشتند و زبان خارجی دوم و سوم آنها نیز در حد پایین تر از متوسط یا ابتدایی بود. هدف این پژوهش بررسی این مسئله بود که اول که گویشوران تک زبانه بومی فارسی زبان در چه جایگاهی (از میان خوشه های همخوانی آغازین، میانی و پایانی) واکه خیالی را بیشتر ادراک می کنند. نتیجه نشان داد که گویشوران فارسی زبان واکه خیالی را در خوشه های همخوانی آغازین و میانی ادراک کردند. در مرحله بعد بررسی کردیم که گویشوران تک زبانه بومی فارسی زبان در کدام نوع خوشه های همخوانی واکه خیالی را بیشتر ادراک می کنند. نتیجه نشان می دهد که گویشوران تک زبانه فارسی زبان واکه خیالی را در خوشه همخوانی آغازین [gl-]بیش ترادراک می کنند.

در زبان های تصریفی هر یک از حالات بسته به بافت جمله و دیگر اجزاء ازنظر معنایی کارکردهای متفاوتی دارند. در زبان فارسی باستان نیز حالت مفعولی یکی از حالت های هفت گانه فارسی باستان است که در ساخت های لازم، یک مفعولی و دومفعولی به کار می رود. این حالت مفعولی، ازنظر معنایی و بسته به بافت جمله، می تواند کارکردهای متفاوتی داشته باشد و نقش های معنایی مختلفی را نشان دهد. در این مقاله، با تعیین افعالی که با دو حالت مفعولی همراهند، به تبیین تفاوت آن ها ازنظر کارکرد معنایی و ویژگی های این دو حالت مفعولی با توجه به بافت جمله پرداخته شده است. در جمله های دارای افعال با دو حالت مفعولی، یکی از حالت های مفعولی بی گمان در نقش معنایی موضوع/کنش پذیر، و حالت مفعولی دوم در نقش های معنایی مقصد، شیوه، تمیز و منبع-زیان ور نمایان شده است. بهدلیل کمّی، نمونه جمله های مجهول دربردارنده افعال با دو حالت مفعولی در زبان فارسی باستان، بررسی ویژگی های آن ها تااندازه ای دشوار است؛ ولی با دوراندیشی و بی گمان می توان گفت فعل های مرتبط با درخواستن و پرسیدن و ساختارهای دومفعولی زیان ور می توانند جزء ساختارهای دو حالت مفعولی قرار گیرند که هر دو حالت مفعولی ویژگی یکسانی دارند. همتاهای فعل های موردبررسی، در زبان اوستایی نیز موردبررسی قرار گرفته شده است و نتیجه نشان می دهد که همتاهای این افعال در زبان اوستایی، لزوماً با دو حالت مفعولی با کارکردهای معنایی یکسان همراه نیستند.

مقاله حاضر مطالعه ای تطبیقی درباره نسبتِ نظریّه پیش نمونی با فقه اللّغه ایرانی است. در این مقاله، با بهره گیریِ توأمان از مبانیِ نظری و روش شناختیِ معنی شناسیِ تاریخی-فقهُ اللّغوی از یک سو، و نظریّه پیش نمونیِ رُش (1978) از سوی دیگر، هم چنین، به پشتوانه برخی از ویژگی های تصویریِ واژه های رُخ، دو رخ، رُخان و رخسار / رخساره که جملگی با بسآمدِ بالا در متن های نظم و نثرِ کلاسیکِ فارسی مضبوط هستند، داده های ریشه شناختی و پیکره ایِ مربوط به دو واژه رُخ و رو(ی) (از آغازِ ادبِ کلاسیکِ فارسی تا پایانِ قرنِ نهمِ هجری)، مفهوم شناسی و کاربردشناسیِ درزمانیِ آن ها، به ویژه، جنبه های پیش نمونیِ ریشه /rauk/ ِایرانیِ باستان را نشان داده ایم. از آن جا که ریشه مذکور به حدّ ِکفایت از اشتقاق های متعدّد و متنوّعِ فعلی و اسمی برخوردار است، مقوله بندی های تازه ای در قالبِ الگوی شناختیِ آرمانی شده (لیکاف 1990) (مدل های خوشه ای و شعاعی) و همچنین یک مدلِ پیش نهادی تحتِ عنوانِ مقوله بندیِ منظومه ایِ پیش نمون بنیاد را از مشتقّاتِ در فارسیِ نو استخراج و ارائه کرده ایم. در برداشتی کلّی، این مقاله کارکردِ نظریّه پیش نمونی و پیامدهای آن -مشخّصاَ اصلِ مجاورتِ معنایی- را در معرضِ داوری و نقدِ محقّقان و متخصّصان در هر سه حوزه مطالعاتیِ معنی شناسیِ واژگان پایه شناختی، معنی شناسیِ تاریخی-فقه اللّغوی و ادبیّاتِ ایرانی قرار می دهد

مدت ها باور بر این بوده است که نحو، پیشرانه تپنده اصلیِ انسان خردمند است. برخی (Berwick & Chomsky, 2015) حتی ادعا کرده اند که نحو، و به ویژه ادغام، پیش نیاز بنیادی برای انسان شدن است و ما را از انسان راست قامت، و همچنین از پلیستوسن متمایز می کند. برویک و چامسکی (همان) استدلال می کنند که درک ریاضیاتی و فیزیکی ما از فرگشت زبانیِ ادغام سرچشمه می گیرد. ولی در نحو ماتریس، شاهد وجود ادغام اولیه و دگرادغام هستیم. دراصطلاح علم فیزیک و ریاضی، ادغام اولیه معادل ضرب ماتریسی و دگرادغام با ضرب تنسوری برابر است. در پژوهش حاضر، تلاش بر این است تا با لنزی کمینه گرا به نحو ماتریس بنگریم و برهم نهی کوانتومیِ حاضر در زنجیره های نحوی را، که سبب پیشنهاد دو عملیات جدید ادغام عام و خاص می شود، بررسی نماییم. همچنین نشان داده خواهد شد که انسان شدن ما حاصلِ فرگشت ظرفیت شناختیِ تنسورسازی (دگرادغام)، درکنار ضرب ماتریسی (ادغام اولیه) است. سپس مزیت های فیزیکی، ریاضیاتی و زیست شناختی دیدگاه مذکور را با فرضیه (نا)محبوبِ «تمام آنچه که نیاز دارید ادغام است» مقایسه می کنیم. درنتیجه، خواهیم دید که قوه نطقِ انسانی، به دلایل ارتباطی فرگشت نیافته و ماهیت و سرشت زیست شناختی آن همواره برای اقناع شرایط تحمیلی به وسیله ادغام عام و ادغام خاص بوده است.

نمادپردازی آوایی، به نشانه های زبانی خاصی می پردازد که رابطه میان دال و مدلول بیش از آنکه قراردادی باشد، برآمده از نوعی رابطه طبیعی است. اگرچه، بنا بر اصل بنیادین سوسوری قراردادی بودن رابطه میان دال و مدلول، همچنان معتبر است ولی مطالعات دیگری نیز صورت گرفته که نشان می دهند برخی روابط معنادار میان تعدادی از دال و مدلول های زبانی وجود دارد که به نظر می رسد عوامل شنیداری، دیداری، مجاورت، توالی خاص واج ها و... نیز در ایجاد برانگیختی معنایی و نسبت میان دال و مدلول نقش ایفا می کنند. به ویژه متون ادبی از این عوامل برای ایجاد تصاویر ادبی و انتقال معنا به مخاطب بسیار سود می جویند. هینتون و همکاران (1994) در تحلیل ارتباط میان صورت و معنا، هر نوع ارتباط انگیخته میان نشانه و معنا را نمادپردازی آوایی نامیده و بر اساس میزان انگیختگی، آن را به چهار گونه عینی، تقلیدی، ترکیبی و قراردادی تقسیم نموده اند. در این پژوهش، شعر مهدی اخوان ثالث (م. امید) بر اساس دیدگاه هینتون مطالعه قرارگرفته است و در کنار آن، با قدری گسترش معنایی، اصطلاح «نمادپردازی آوایی» برای هرگونه هم نشینی یا مجاورت نشانه های آوایی به کاررفته است که به ایجاد یک معنای ضمنی، فراتر از رابطه مستقیم دال و مدلول، انجامیده است. به شیوه تحلیلی و آماری، واژگانی که دارای ویژگی انگیختگی بوده اند، از سه دفتر اصلی شعر اخوان (زمستان، آخر شاهنامه و از این اوستا) استخراج و تحلیل شده است، و همچنین با بررسی شواهدی از دفترهای دیگر شعر نیمایی اخوان، تغییری در نتایج مقاله دیده نمی شود.

دوگان سازی یکی از فرایندهایی است که در ساخت واژه رخ می دهد و یکی از روش های ایجاد واژه های جدید در زبان ها است. در این فرایند همه یا بخشی از یک واژه تکرار می شود و ازاین جنبه در بیشتر زبان ها دارای دو گونه کامل و ناقص است. در دوگان سازی کامل، تمام یک واژه تکرار می شود و در دوگان سازی ناقص تنها بخشی از یک واژه تکرار می شود و مابقی آن حذف می شود. در این پژوهش، تلاش کردیم تا انواع دوگان سازی ناقص را در زبان تاتی براساس نظریه دوگان سازی صرفی اینکلاس و زول (Inkelas & Zoll, 2005) دسته بندی کنیم و کارکردهای معنایی گونه های مختلف دوگان سازی ناقص را در این زبان برررسی کنیم. پژوهش پیش رو یک مطالعه توصیفی-تحلیلی است و داده های آن 58 دوگان ساخت ناقص در زبان تاتی رودبار است که به روش کتابخانه ای و با مراجعه به کتاب فرهنگ تاتی رودبار گردآوری شده است. شمّ زبانی نویسنده نخست نیز برای ارائه نمونه ها به کار گرفته شده است. دوگان سازی ناقص در تاتی سه گونه است: دوگان سازی ناقص پیشوندی، دوگان سازی ناقص پسوندی و دوگان سازی پژواکی. دوگان سازی ناقص پیشوندی به دو صورت انجام می شود: یا با تکرار همخوان آغازین پایه همراه با هجای /el/ و یا با تکرار همخوان یا واکه آغازین پایه. دوگان سازی ناقص پسوندی نیز دو گونه است: دوگان سازی ناقص پسوندی از گونه تکرار همخوان آغازین پایه و دوگان سازی ناقص پسوندی از گونه تغییر همخوان آغازین پایه. دوگان سازی ناقص پژواکی در زبان تاتی به دو روش انجام می شود: با تغییر همخوان آغازین پایه که خود دو گونه است، تبدیل همخوان آغازین پایه به /m/ و /v/ و نوع دوم با تغییر واکه پایه. کارکردهای دوگان ساخت های ناقص در تاتی از معانی تصویرگونه تا نیمه اصطلاحی و نمادین و اصطلاحی است و مفاهیمی مشابه پایه، تداوم، تأکید و افزایش شدت پایه را نشان می دهند.

دستیابی به موفقیت ارتباطی در زبان مستلزم سازمان دهی معانی در متن از جانب نویسنده و شناسایی آن از جانب خواننده است. لیکن عدم شناسایی این نظم از طرف خواننده تحلیل گر باعث شده است که خوانش کاملی از پیام متن ها حاصل نگردد. از آنجا که در دستور نقشگرا فرض براین بوده است که سازماندهی پیام در قالب نظام آغازگری در فرانقش متنی و الگوهای پیشرفت بازنمایی می شود، ابتدا، برای تحلیل گفتمان شش داستان کوتاه فارسی شامل 3736 بند این پژوهش از نویسندگان مختلف با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی از یک تحلیل نامه داده استفاده شد که براساس الگوهای آغازگر شیه و لین (Shieh & Lin, 2011) در چارچوب فرانقش متنی دستور هلیدی و متیسن (Halliday & Matthiessen, 2014) طراحی شد. سپس برای پاسخ به پرسش پژوهش که "چگونه نظام آغازگری در شش داستان کوتاه فارسی به پیوستگی و انتقال پیام نویسنده کمک کرد؟" و محک زدن فرضیه پژوهش که "نظام آغازگری با بکارگیری الگوهای آغازگری در این شش داستان به پیوستگی و انتقال پیام مورد نظر نویسنده مبادرت کرد که نشانگر معانی گفتمانی بود."، بسامد و درصد وقوع الگوهای شناسایی شده محاسبه گردید. نتایج نشان داد که در متون داستانی غالباً از الگوی ثابت به عنوان یک راهبرد و سبک نگارشی متعارف برای سازماندهی معانی، حفظ و تداوم موضوع و انتقال پیام استفاده شد. اما هنگامی که دلایل گفتمانی موجهی مانند جهت دهی، بسط یا محدود کردن موضوع درکار بود از الگوی خطی و گاهی از الگوهای فرااشتقاقی، متناوب و چندتایی به عنوان الگو وسبک نگارشی غیرمتعارف برای دستیابی به پیوستگی و انتقال پیام استفاده شد.

در این پژوهش به بررسی فرایند مطابقه فاعلی و پدیده مطابقه مفرد در زبان کردی کلهری خواهیم پرداخت. مطابقه مفرد فرایندی است که در طی آن نمایه فاعلی واقع شده بر روی فعل با مشخصه شمار فاعل مطابقت نمی یابد. به عبارتی دیگر، اگر فاعل جمله دارای مشخصه جمع باشد شناسه فعلی مفرد خواهد بود. بدین ترتیب در جستار پیش رو تلاش می کنیم تا با مطرح نمودن فرضیه های پیشنهادی پژوهشگران واژگان گرا و غیرواژگان گرا به تبیین داده های زبان کردی کلهری بپردازیم. از منظر رویکردهای واژگان گرا فرایند مطابقه در نظام محاسباتی صورت می گیرد، این در حالیست که از نگاه برخی از پژوهشگران نظریه غیرواژگان گرای صرف توزیعی، فرایند مطابقه امری پسانحوی است که با بهره گیری از برخی ابزارهای صرفی انجام می پذیرد. این پژوهش از نوع تحلیلی-توصیفی بوده و داده های آن عمدتا بر زبان کردی کلهری متمرکز است؛ با توجه به آنکه دو نفر از نگارندگان خودگویشور بومی این زبان هستند، در فرایند جمع آوری داده ها و قضاوت درباره آنها به شم زبانی نگارندگان اتکا شده است. یافته ها نشان می دهد که نظریه صرف توزیعی با بکارگیری ابزارهای صرفی و مفاهیمی همچون گروه حرف تعریف کنترل کننده هسته مطابقه، محیای تبیین الگوهای مطابقه فاعلی درکردی کلهری است. در این پژوهش مشخص شد که طی فرایند مطابقه فاعلی رونوشتی از فاعل برروی هسته مطابقه فاعلی قرار می گیرد اما آنچه سبب می شود که در برخی ساختارها، علی رغم حضور فاعل جمع، نشانه مطابقه مفرد روی فعل ظهور یابد، اعمال فرایند صرفی تضعیف مشخصه است؛که با تغییر در ارزش مشخصه جمع آنرا به مفرد تبدیل می کند.

مد امروز، با تکیه بر خرد گرایی آرمانی، کوشیده تا از تقلید کورکورانه جمعی پرهیز کرده و بر انتخاب آگاهانه فردی تأکید کند. این دیدگاه آرمان گرایانه، بستری را برای برند(ویژند)های پوشاک ایرانی فراهم آورده تا همسو با جریان های گوناگون مد، همچون مد موقر(پوشیده) و پایدار، کسب ارزش کنند. هدف پژوهش حاضر، بازنمایی معانی نهفته ارزش های ویژندهای مد پوشیده پایدار ایرانی در جریان خلق و هم آفرینی ارزش ویژند است. به این منظور، 4000 زنجیره گفت وگو پیرامون 15 ویژند مد پوشیده پایدار ایرانی به روش تصادفی از شبکه های اجتماعی بین المللی (اینستاگرام و یوتیوب) و ملی (باسلام و ترب) گردآوری شدند. سپس، زنجیره های گفت وگویی که درپیوندبا ارزش ویژه ویژندهای موردبررسی بودند، به شیوه هدفمند انتخاب شدند. روش پژوهش ترکیبی از شیوه کیفی و کمی است؛ دراین زمینه از روشی تلفیقی با ماهیتی چندسطحی در معناپردازی پویا و بازاریابی دیدگاه بهره گرفته شد تا امکان واکاوی داده ها با تلفیق ابزارهای یادگیری ماشین فراهم شود. یافته های پژوهش نشان داد ویژندهای پوشاک پوشیده پایدار ایرانی با تکیه بر مفاهیم مد بادوام، مد چرخه ای و مد بازیافتی در پی بازنمایی گرایش های پایداری محیط زیست، هستند؛ ولی ناآگاهی کاربران از مفاهیم مد پایدار، بستر سبزشویی را فراهم آورده است. این امر با هدایت کاربران به سوی برهم کنش های همسو با ارزش های سبزشویی، به عادی سازی سبزشویی می انجامد. درنهایت، الگوی معناپردازی ارزش های ویژندهای مد پوشیده پایدار ایرانی در جریان برهم کنش با کاربران نمایانده شد.

برقراری تعامل اجتماعی، بخش جدایی ناپذیر زندگی است و انسان ها، برای درک احساسات و عواطف یک دیگر به شیوه ای متفاوت ابراز نگرانی می کنند. درحالی که برخی نسبت به دغدغه مندی های شخص مقابل خود بی تفاوت هستند، برخی دیگر تنها هم زبانی می کنند و در سطحی بالاتر برخی تمایل دارند خود را جای دیگری گذاشته و برای او گام هایی بردارند. در پژوهش کیفی حاضر، نگارندگان به بررسی 448 پاره گفتار به دست آمده از 30 فیلم و سریال با ژانر اجتماعی و 211 پاره گفتار گردآوری شده از مکالمه های افراد (با بازه سنی 18 تا 69 سال) در مکان های عمومی، خصوصی (رسمی/غیررسمی) و فضای مجازی مربوط به زباهنگ «دل نگرانی نسبت به دیگری» پرداخته و آن ها را در چهار سطح هیچ دلی، برون دلی، درون دلی و فرادلی براساس الگوی مفهومی تحلیلی زباهنگ موردبررسی قرار دادند. یافته ها نشان داد افراد با هدف های متفاوتی مانند دل سوزی، نصیحت، نپذیرفتن مسئولیت و بی گناه دانستن خود، تغییر در تصمیم، نکوهش، فداکاری، گلایه و مانند آن از این زباهنگ استفاده می کنند. افزون براین، این زباهنگ تأییدی بر فرهنگ تعارف، جمع گرایی، هلویی، اغراق افزوده و غیرمستقیم گویی ایرانیان است که افراد نسبت به آن در مرحله درون آگاهی قرار دارند. همچنین، یافته ها نشان می دهد امروزه میزان دل نگرانی افراد بیشتر به سمت هیچ دلی و برون دلی پیش رفته که این امر نمایانگر متمایل شدن آن ها از جمع گرایی به سمت فردگرایی است. بنابراین، واکاوی این زباهنگ به شناسایی بیشتر سطح های درون دلی و فرادلی درقالب پاره گفتار های زبانی کمک بسیاری می کند و راه را برای به فرهنگی و شناسایی ژن های معیوب در جامعه هموار می سازد.