درخت حوزه‌های تخصصی

Knowledge, understanding, and attention to its levels, as well as recognition of the obstacles of each level are part of the fundamental principles in the mystical system presented in Mathnawi Manawi and the ancient Upanishads. The emphasis in these two mystical systems is prominent in achieving transcendental and intuitive knowledge in order to show more depth of truth to its followers. Therefore, the important question in these two mystical systems is the introduction and necessity of this intuitive knowledge and how to reach it. In this descriptive-analytical research, two important mystical texts, i.e. Mathnawi in ​​Iranian Islamic mysticism and ancient Upanishads in Indian mysticism, have been studied to answer the above questions. Mathnawi includes the levels of knowledge, from sensory knowledge to intellectual knowledge and finally to intuitive knowledge, which provides the basis for the discovery of the true self, and this intuitive knowledge is the transcendental consciousness. However, in the ancient Upanishads, which are the most important texts of Indian mysticism, these levels of knowledge and understanding are mentioned under the title of Pravidia and Apravidia, and the ultimate goal of this knowledge is to reach the same intuitive knowledge and discover the true Atman.

اصل لزوم در عقود، یکی از مباحث بنیادین در فقه معاملات است که به استحکام و پایداری قراردادها می انجامد. در این میان، عقود تعلیقی همچون نذر، جعاله و مسابقه، به دلیل وابستگی تحقق یا اثرگذاری شان به وقوع یک شرط خارجی، همواره مورد بحث و اختلاف نظر بوده اند. برخی فقها به سبب این تعلیق، قائل به جواز فسخ چنین عقودی شده اند، در حالی که گروهی دیگر، با استناد به اصل استصحاب، تداوم لزوم را پذیرفته اند. مسئله اصلی آن است که آیا تعلیق در اثر عقد، ماهیت الزام آور آن را متزلزل می سازد یا آنکه اصل لزوم همچنان بر این عقود حکومت دارد؟ این پژوهش با رویکردی تحلیلی-انتقادی، ضمن واکاوی مبانی فقهی و اصولی، به ارزیابی دیدگاه های موافق و مخالف پرداخته و تلاش دارد با تبیین جایگاه استصحاب، لزوم عقود تعلیقی را اثبات کند. همچنین، تطبیق این اصول بر مصادیق معاصر همچون قراردادهای پیش فروش و معاملات مشروط، بُعد عملی این تحقیق را برجسته می سازد. به نظر می رسد که تعلیق در این عقود، صرفاً ناظر بر تأثیر آن ها بوده و تأثیری بر ماهیت الزام آورشان ندارد؛ ازاین رو، اصل لزوم همچنان پابرجاست و نمی توان این عقود را صرفاً به دلیل وابستگی به شرط، قابل فسخ دانست. بررسی های اصولی و فقهی نشان می دهد که ایرادات وارده بر جریان استصحاب در عقود تعلیقی قابل رفع بوده و پذیرش لزوم در این عقود، فواید متعددی به همراه دارد. نخست، این پذیرش موجب تحکیم اعتماد و امنیت در معاملات می شود. دوم، از تزلزل حقوق طرفین و اختلافات احتمالی جلوگیری کرده و موجب انسجام نظام حقوقی خواهد شد. سوم، در قراردادهای معاصر، پذیرش اصل لزوم از بروز آشفتگی در مناسبات اقتصادی جلوگیری کرده و زمینه ساز تعاملات پایدار و منسجم می شود. در مجموع، پذیرش لزوم در عقود تعلیقی، نه تنها پشتوانه ای محکم در فقه دارد، بلکه در عمل نیز از بی ثباتی حقوقی و اقتصادی پیشگیری می کند.

Descartes never explicitly discusses linguistics. We owe the very notion of "Descartes' linguistics" to the investigations of Noam Chomsky, an American philosopher of language. Chomsky infers from Descartes' direct and indirect references to language that, from Descartes' perspective, language is, firstly, innate, secondly, originates from the individual rather than society, and thirdly, is a creative, not mechanical, act. This paper, employing a descriptive-analytical method and framed as a critique, aims to clarify and analyze a specific facet of Cartesian thought. It concludes that language, as Descartes could have described it, is subjectivist, and this approach presupposes the possibility of a private language. In essence, the individual and subjective nature of language necessitates accepting a private language. However, a private language has self-destructive implications, providing grounds for serious critiques of Descartes' linguistic view (as extracted by Chomsky).