تعیین رابطه بین فرسودگی شغلی و جو سازمانی کارکنان اداره آموزش و پرورش شهرستان بهشهر
مقدمه و هدف: فرسودگی شغلی یکی از چالش های جدی در سازمان های آموزشی است که می تواند کارایی و انگیزه کارکنان را تحت تأثیر قرار دهد. از سوی دیگر، جو سازمانی به عنوان عامل کلیدی در محیط های کاری، نقشی اساسی در کاهش یا افزایش این فرسودگی ایفا می کند. پژوهش حاضر با هدف تعیین رابطه بین فرسودگی شغلی و جو سازمانی کارکنان اداره آموزش وپرورش شهرستان بهشهر انجام شد.روش کار: این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی–همبستگی است. جامعه آماری شامل ۹۵ نفر از کارکنان اداره آموزش وپرورش شهرستان بهشهر در سال تحصیلی ۱۳۹۸–۱۳۹۷ بود که بر اساس جدول کرجسی و مورگان، ۷۶ نفر به روش نمونه گیری طبقه ای بر حسب جنسیت انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه فرسودگی شغلی مسلش (۱۹۸۵) و پرسشنامه جو سازمانی هالپین و کرافت (۱۹۶۳) بود. داده ها پس از گردآوری با نرم افزار SPSS و آزمون های همبستگی پیرسون و رگرسیون تحلیل شدند.یافته ها: بر اساس نتایج جدول 3 نشان داده شده است که همبستگی پیرسون محاسبه شده (141/0-) با مقدار سطح معنی داری (023/0) کوچکتر از سطح خطای 05/0 است، لذا این ضریب همبستگی بدست آمده معنادار می باشد. بنابراین بین فرسودگی شغلی و جو سازمانی کارکنان رابطه وجود دارد.نتیجه گیری: به طور کلی می توان نتیجه گرفت که مدیریت و بهبود جو سازمانی به مثابه ابزاری راهبردی در کاهش فرسودگی شغلی و افزایش کارایی کارکنان آموزش و پرورش عمل می کند. پیشنهاد می شود که پژوهش های آینده به بررسی دقیق تر ابعاد مختلف جو سازمانی و نقش هر یک در کاهش فرسودگی شغلی بپردازند و همچنین تأثیر مداخلات سازمانی در ایجاد فضای کاری مثبت و حمایتی را به طور تجربی ارزیابی کنند. این نتایج می تواند راهنمای مناسبی برای مدیران و تصمیم گیرندگان آموزشی در جهت بهبود شرایط کاری و ارتقای کیفیت آموزش باشد.







