درخت حوزه‌های تخصصی

Each culture encompasses unique concepts that can be challenging for outsiders to grasp, often due to their deep-rooted connotations within the source language and culture. Various strategies exist for translating culture-specific items. This descriptive-comparative study examines the strategies employed in the Arabic-to-Persian and Arabic-to-English translations of Surah Al-An’am. This surah is one of the Tiwal suras, which are seven lengthy surahs in the Holy Qur’ān. Its complete recitation in one sitting, known as Khatme Anaam (complete recitation of Al-An’am Surah), is a common practice in Iran, performed with the hope of having one’s prayers answered by God. The Persian translation analyzed in this study was by Mohammad Mehdi Fooladvand, one of the top eight translators of the Holy Qur’ān, recognized for his balanced approach between literal and content-based translation. The English version studied was by Mustafa Khattab, a Canadian-Egyptian translator renowned for The Clear Qur’ān. The translation strategies for culture-specific items were evaluated using frameworks proposed by Vinay and Darbelnet, Newmark, and Nida. The analysis identified 50 culture-specific items in the surah. The findings revealed that both translations predominantly employed the strategy of literal translation, while footnotes and modulation were the least utilized. Statistical tests, including log-likelihood for significance and Bayes Factor for effect size, indicated significant differences between the two translations regarding the use of seven strategies. Notably, the strategies of borrowing and functional equivalence provided strong evidence against the null hypothesis.

حرمت اشاعه فحشا در نزد فقها جزء مسلمات فقهی است. اما در برخی موارد باوجوداینکه موضوع اشاعه فحشا محقق است، ارتکاب آن جایز شمرده شده است. مسئله این است که حرمت اشاعه فحشا در چه مواردی استثنا شده است؟ موارد استثنا باتوجه به وجود دو مبنای مطرح (اظهار فحشا و یا اراده کثرت وجودی فحشا) در استفاده معنای اشاعه فحشا از آیه 19 سوره نور، متفاوت خواهد بود. ازاین جهت که در منابع فقهی به نحو مستقل به این مسئله پرداخت نشده است، نوشتار حاضر در صدد استخراج موارد استثنا از کلمات مطرح شده در ذیل مباحث مختلف فقهی است. هدف اصلی این نوشتار، تبیین محدوده حکم اشاعه فحشا در راستای تعیین وظایف مکلفین و نهادهای نظارتی در مواجهه با مصادیق اشاعه فحشا است. با فرض معنای اظهار فحشا برای اشاعه فحشا، مواردی مانند تظلّم و دعاوی، تشهیر، آگاه سازی، مبارزه با بدعت و مشورت دادن به تخصیص از حکم اشاعه فحشا خارج خواهند بود. اما درصورتی که کثرت وجودی و ارتکاب فحشا را برای اشاعه فحشا اختیار کردیم، بیشتر موارد مذکور از حکم اشاعه فحشا، تخصّصا خارج خواهند بود به غیراز مثل تظّلم که به دلیل متصور بودن کثرت و ترویج فحشا در آن به نحو تخصیص از حکم خارج است. این موارد گفته شده را مقاله به نحو تحلیلی مورد بررسی قرار داده است.