درخت حوزه‌های تخصصی

مقاله حاضر بر آن است تا به بررسی استفاده تمثیل به عنوان نوعی از کاربردهای زبان­شناختی بپردازد. در این ساحت از کاربرد زبان­شناختی، تمثیل از توصیف واقعیت­های مرتبط با زندگی روزمره و بازنمود­های اجتماعی ـ که از آنها برگرفته شده­اند ـ استفاده می­کند. این مقاله در چهارچوب مطالعه منظورشناختیِ کاربردهای گفتمانیِ تمثیل قرار می­گیرد که در دو فرهنگ متفاوت فرانسوی و تونسی شکل گرفته است. به عبارت دیگر، این مقاله به مطالعه تمثیل به عنوان کاربرد زبانی در ابعاد محلی و جهانی می­پردازد. بررسی مثال­ها نخست در چهارچوب تحلیل استفاده تمثیل­های مشترک در زبان فرانسه و عربیِ گویشی، و سپس تحلیل گوناگونی­های جامعه­شناختی زبان مرتبط با این دو زبان انجام می­شود. از سوی دیگر، پژوهش حاضر بر اساس ریشه­های فرا زبانی مرتبط با بازنمودهای ذهنی و اجتماعی با ماهیتِ اساساً فرهنگی صورت می­گیرد.

مطالعه حاضر ارتباط احتمالی بین سطح حساسیت میان فرهنگی و بسندگی زبانی زبان آموزان ایرانی را مورد مطالعه قرار می دهد. هدف دیگر این تحقیق بررسی امکان افزایش سطح حساسیت میان فرهنگی این زبان آموزان از طریق آموزش کلاسی است. بدین منظور سی و شش دانشجوی سال آخر مذکر ومونث پس از همگون سازی انتخاب شدند. در ابتدا از دانشجویان خواسته شد آزمون حساسیت میان فرهنگی را کامل نمایند. این دانشجویان پس ازشرکت در دوره آموزشی نیم ترمی حساسیت میان فرهنگی همان آزمون را بار دیگر کامل نمودند. اطلاعات کسب شده از طریق پیش امتحان و پسا امتحان با استفاده از آزمونهایی از قبیل کای دو و ویل کاکسن سایند رنک مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفتند. نتایج کسب شده حاکیست که اولا ارتباط بین سطح حساسیت میان فرهنگی و بسندگی زبانی زبان آموزان مورد مطالعه به لحاظ آماری معنی دار می باشد. دوما، آموزش حساسیت میان فرهنگی امکان پذیر می باشد و موجب ارتقای قابل توجه سطح حساسیت میان فرهنگی زبان آموزان مورد مطالعه گردید. نتایج مطالعه حاضر در صورت تعمیم علاوه بر بهبود احتمالی کیفیت آموزش زبان انگلیسی می تواند مدرسان این زبان را به بذل توجه در خور به توانش میان فرهنگی بعنوان جزء لا ینفک آموزش زبان در عصر حاضر ترغیب نماید.

در سال­های اخیر مفهوم تحول حرفه­ای در حیطه آموزش زبان دوم خصوصا عوامل تاثیرگذار بر آن در دوره پساروش از اهمیت بسیار برخوردار شده است. این تحقیق با استفاده از پرسشنامه دلینگر و همکاران به ارتباط بین مولفه­های این پرسشنامه و سه عامل معلم شامل جنسیت، تجربه، و پیشینه تحصیلی می­پردازد. نتیجه تحقیق در مورد 59 معلم نشان می دهد که این عوامل عمدتا تاثیری بر برداشت معلمان ار کارآمدی خود ندارند. نتایج دال بر آن است که معلمان نیازمند رویکرد تامل­گرا هستند تا درک درستی از کارآمدی خود پیدا کنند.

This study investigated the answer changing behavior of the Iranian university students and its relationship to the academic course, gender, and field of study. 362 students at the University of Isfahan took part in the study. 76 English language teachers were also surveyed for their attitude toward answer changing on MC tests. The results indicated that 42.11% of the teachers had a negative attitude toward answer changing as they believed that the first answer selected is intuitively the best one and should not be changed. The results also indicated that answer changing would basically have positive effects on the total test scores. It was found that 63.09% of the answer changes were beneficial (from Wrong to Right choices). In contrast, 15.18% of the answer changes were negative (from Right to Wrong options), and 21.73% had no effect on the test scores (from Wrong to Wrong options). As for the effect of gender, no significant difference was found between males and females. Concerning the effect of academic course, the only significant difference lay in the number of Right to Wrong changes. Finally, it was found that field of study would make a difference only when Right to Wrong changes were considered.

The effect of error feedback on the accuracy of output task types such as editing task, text reconstruction task, picture cued writing task, and dictogloss task, has not been clearly explored. Following arguments concerning that the combination of both corrective feedback and output makes it difficult to determine whether their effects were in combination or alone, the purpose of the present study is to document the role of teachers’ feedback in improving the accuracy of linguistic form in output tasks and in acquiring target form. To this end, this study compared three groups of Iranian intermediate learners (N= 93), one with direct grammar feedback, the other one with indirect grammar feedback and the last one with no grammar feedback. In terms of the target form uptake from first to subsequent text reconstruction tasks, the analysis of the data obtained within ten treatment sessions indicated that the participants, who received written corrective feedback compared to those who did not, progressed significantly from the first to the subsequent output tasks. In terms of learning, the learners who had the opportunities for receiving feedback performed significantly better than those in non- feedback condition on the production and recognition post- tests although explicit feedback rather than implicit feedback led to greater learning of target form on the production test, but no significant differences were found in relative efficacy of the two written corrective feedback types as far as the result of the recognition test was concerned.