درخت حوزه‌های تخصصی

هدف: پژوهش حاضر باهدف بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر دلزدگی زناشویی و ناگویی هیجانی در زنان آزاردیده از خشونت خانگی انجام شد. روش: روش پژوهش نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون-پس-آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه زنان آزاردیده خشونت خانگی در شهر ساری مراجعه کننده به اورژانس اجتماعی در سال 1400 بودند. نمونه شامل 30 نفر بود که به شیوه نمونه گیری هدفمند وارد پژوهش شدند و به شکل تصادفی در دو گروه آزمایشی و یک گروه کنترل (هر گروه شامل 15 نفر) گمارش شدند. گروه آزمایش 8 جلسه 90 دقیقه ای تحت درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد قرار گرفتند. گروه کنترل آموزشی را دریافت نکرد. داده ها با استفاده از پرسشنامه های استاندارد دلزدگی زناشویی (پاینز، 1996) و ناگویی هیجانی (بگبی و همکاران، 1994) جمع آوری و سپس با استفاده از تحلیل کوواریانس در نرم افزار SPSS نسخه 26 تحلیل شد. یافته ها: نتایج نشان داد که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد به طور معناداری باعث کاهش دلزدگی زناشویی (6/55=F و 004/0=p) و ناگویی هیجانی (9/74=F و 002/0=p) شد. نتیجه گیری: با توجه به نتایج پژوهش حاضر، می توان از درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد جهت کاهش دلزدگی زناشویی و ناگویی هیجانی در زنان آزاردیده از خشونت خانگی استفاده کرد.

زمینه و هدف: پیشگیری از پرخاشگری، بویژه در بین نوجوانان بزهکار اهمیت دارد. بر این اساس، هدف از این پژوهش تدوین بسته آموزشی مبتنی بر مداخلات روان شناختی خردمندانه برای پیشگیری از پرخاشگری نوجوانان بزهکار بوده است. روش: روش این پژوهش از نوع کیفی تحلیل مضمون و تکنیک آتراید استرلینگ و بر مبنای رویکرد قیاسی (مبتنی بر نظریه) بود. بدین منظور بر اساس منابع پژوهشی مرتبط در حوزه مداخلات خردمندانه، با استفاده از روش هدفمند و استفاده از معیار اشباع نظری، 19 مقاله چاپ شده در بازه زمانی سال های 2004 تا 2022 در مجلات معتبر داخل و خارج کشور مورد بررسی قرار گرفت و مضامین مرتبط با این حوزه استخراج شد. برای تحلیل مضامین از نرم افزار انویوو استفاده شد. در فرایند کار 29 مضمون پایه، 8 مضمون سازمان دهنده و 3 مضمون فراگیر شناسایی شدند. در ادامه، بر طبق چارچوب مفهومی به دست آمده، پروتکل مداخله آموزشی برای 6 جلسه تدوین شد. به منظور بررسی روایی محتوایی و اعتبار این بسته آموزشی از ضریب هماهنگی کندال (80/0) و ضریب هولستی (91/0) استفاده شد که حاکی از وضعیت قابل قبولی بودند. یافته ها: یافته های پژوهش نشان داد که پروتکل آموزشی مبتنی بر مداخلات روان شناختی خردمندانه در کاهش پرخاشگری نوجوانان مؤثر بوده است. نتیجه گیری: مؤلفه های ارزش های شخصی و کمک به فرد در مسیر یکپارچگی خود می تواند به نوجوان کمک کند تا ضمن بیان احساس، قدرشناسی از دیگران و در عین حال حفظ ارزش های خود، توانمندی های روانی خود را ارتقا دهد. در این مداخلات بر نیاز نوجوانان به انسجام درونی تأکید شده و به آثار منفی تهدید احساس یکپارچگی فرد به وسیله تجارب منفی گذشته و تبعات ناشی از آن پرداخته شده است. این بسته آموزشی می تواند در تقویت انسجام درونی و ارتقای سلامتی نوجوان مؤثر واقع شود.

وسواس بیش از حد نسبت به نقص درک شده در ظاهر افراد چاق بر کیفیت زندگی آنها تأثیر می گذارد. هدف این پژوهش بررسی اثربخشی پارادوکس درمانی بر سوگیری تصویر بدن و راهبردهای مقابله ای بدنی در افراد چاق مبتلا به اختلال بدریختی بدن بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون و گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل ۴۹ نفر از افراد چاق با اختلال بدریختی بدن بود که در سال ۱۴۰۳ جهت درمان های لاغری به کلینیک های تغذیه شهر تهران مراجعه کردند. مطابق نمونه گیری هدف مند، ۳۶ نفر از افراد واجد شرایط انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه مساوی آزمایش (۱۸ نفر) و کنترل (۱۸ نفر) گمارش شدند. شرکت کنندگان مقیاس وسواسی- اجباری ییل براون، پرسشنامه چندبعدی رابطه خود- بدن (MBSRQ) و سیاهه راهبردهای مقابله ای تصویر بدن (BICSI) را تکمیل کردند. تحلیل داده ها با آزمون تحلیل کوواریانس تک راهه نشان داد که پارادوکس درمانی به طور معنا داری سوگیری تصویر بدن را کاهش داده، ارزیابی از ظاهر، تناسب اندام و رضایت از بدن را افزایش داده و گرایش به ظاهر و وزن ذهنی را کاهش می دهد. همچنین، این پژوهش اثبات کرد که پارادوکس درمانی بر راهبردهای مقابله ای بدنی شامل کاهش ترمیم ظاهر و اجتناب و افزایش پذیرش مثبت منطقی تأثیر مؤثر دارد (05/0p ≤) . نتایج تحقیق نشان داد که پارادوکس درمانی می تواند وضعیت عاطفی مراجع را تقویت کرده و در درک غیرمنطقی بودن واکنش های احساسی وی یاری رساند؛ بنابراین، این رویکرد می تواند به توسعه راهبردهای سازگارانه تر در بهبود تصویر بدن در اختلال بدریختی بدن کمک کند.

زمینه و هدف: بازنگری بررسی های انجام شده دو دهه اخیر در زمینه همه گیرشناسی خودکشی در ایران نشان می دهد که میزان شیوع خودکشی و اقدام به آن، در بیشتر استان های کشور به ویژه در میان نوجوانان و جوانان رو به افزایش است. این مطالعه با هدف مقایسه مهارت های مقابله با استرس، کیفیت زندگی و تاب آوری در افراد 15 – 25 ساله اقدام به خودکشی و افراد عادی در شهرستان قم انجام شد. روش: طرح پژوهش از نوع علی- مقایسه ای بود. جامعه آماری تحقیق حاضر، کلیه افراد 15 – 25 ساله در سال 1400 که اقدام به خودکشی کرده ساکن در شهرستان قم و مراجعه کننده به کلینیک ها و مراکز مشاوره و بیمارستان ها  به تعداد 2640 نفر بود که از بین آن ها 30 نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. سپس 60  نفر  از افراد عادی به صورت همتاسازی از لحاظ سن، تحصیلات و وضعیت تأهل و به شیوه در دسترس انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسش نامه مقابله با استرس اندلر و پارکر (1990)، پرسش نامه کیفیت زندگی (1986)، پرسش نامه اقدام برای خودکشی می و کلونسکی (2013) و پرسش نامه تاب آوری روان شناختی کانر و دیودیسون (2003) استفاده شد. به منظور تجزیه وتحلیل داده ها از تحلیل واریانس چند متغیری به وسیله نرم افزار آماری SPSS 25 استفاده شد. یافته ها: تحلیل واریانس چند راهه نشان داد که میانگین سبک های مقابله مسئله مدار، کیفیت زندگی و تاب آوری در بین اقدام کنندگان به خودکشی به طور معناداری در سطح 0/05 کمتر از افراد بدون اقدام به خودکشی بود. نمرات سبک های هیجان مدار در افراد اقدام به خودکشی به طور معناداری بالاتر از نمره افراد عادی است (0/01>p).  همچنین بین افراد اقدام کننده به خودکشی و عادی در متغیرهای کیفیت زندگی و تاب آوری روان شناختی تفاوت معنادار وجود دارد. به این معنا که نمرات کیفیت زندگی و تاب آوری روان شناختی در افراد اقدام به خودکشی به طور معناداری پایین تر از نمره افراد عادی است (0/01>p).  نتیجه گیری: این مطالعه عواملی را شناسایی کرد که ممکن است افراد دارای افکار خودکشی را از پیشرفت به سمت خودکشی محافظت کند. برنامه های پیشگیری از خودکشی را می توان با تغییر از رویکرد مبتنی بر نقص به رویکرد مبتنی بر نقاط قوت از طریق ارتقای تاب آوری، کیفیت زندگی و کاهش مقابله ناسازگار، بهینه کرد.

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه میان حالات عاطفی منفی و اختلال شناختی خفیف در افراد مسن انجام شد. این مطالعه یک مرور نظام مند و متاآنالیز طولی بود که براساس معیارهای راهنمای پریسما به جستجوی کلیدواژه های مرتبط با استفاده از MESH از طریق پایگاه های اطلاعاتی PubMed، Web of Scienceو Scopus در بازه زمانی مهرماه تا آذرماه سال 1403 پرداخته شد و بر مبنای معیارهای ورود و خروج در نهایت یازده مطالعه باقی ماند. برآورد اندازه اثر و واریانس با استفاده از پکیج "metafor" و "robumeta" در RStudio (2024.12.1+563) محاسبه شد. نتایج حاصل از متاآنالیز حاکی از تاثیر مثبت افسردگی بر اختلال شناختی خفیف در سالمندان بود (برآورد میانگین اثر افسردگی 185/0 بود (009/0= P)). نتایج رگرسیون متا بر روی سال انتشار و حجم نمونه نشان داد که این دو بر روی نتیجه تاثیرگذار نیستند (05/0<P). تحلیل حساسیت نیز بر اساس همبستگی مختلف انجام شد. نتایج حاصل نشان داد که با توجه به مقادیر مختلف همبستگی، تغییری حاصل نمی گردد. نظر به تاثیر مستقیم نشانگان افسردگی بر اختلال شناختی خفیف در سالمندان، افسردگی به عنوان یک عامل خطر واقعی برای اختلال شناختی خفیف در نظر گرفته می شود. این نتایج به منظور کنترل و مدیریت ضعف شناختی در دوره سالمندی لازم است مورد توجه صاحب نظران و متخصصین بالینی قرار گیرد.

پژوهش حاضر با هدف پیش بینی سبک های والدگری براساس ذهنیت طرحواره ای با میانجی گری خودمتمایزسازی در مادران انجام شد. روش پژوهش توصیفی-همبستگی و از نوع معادلات ساختاری بود. جامعه ی پژوهش را کلیه ی مادران مراجعه کننده به مراکز بهداشت منطقه ی 1 شهر تهران در سال 1403 تشکیل داد که از بین آنها به صورت دردسترس 303 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. در جمع آوری داده ها از پرسشنامه های فرم کوتاه سیاهه ذهنیت طرحواره ای لابستل و همکاران (SMI، 2010)، سبک ها و ابعاد والدگری بامریند (PSDQ، 1971) و فرم کوتاه سیاهه خودمتمایزسازی دریک (DSI-SH، 2011) استفاده شد. نتایج نشان داد مدل پیشنهادی پژوهش از برازش مطلوب برخوردار بود. هم چنین یافته ها نشان داد که مسیر مستقیم ذهنیت طرحواره ای به خودمتمایزسازی، ذهنیت طرحواره ای به سبک های والدگری و خودمتمایزسازی معنی دار بود. همچنین مسیر غیرمستقیم ذهنیت های سالم به سبک والدگری مقتدرانه و سبک والدگری مستبدانه از طریق خودمتمایزسازی معنادار شده است (05/0> P). سطح معناداری برای مسیر غیر مستقیم کودک آسیب دیده به سبک والدگری مقتدرانه و سبک والدگری مستبدانه از طریق خودمتمایزسازی معنادار شده است. سطح معناداری برای مسیر غیر مستقیم مقابله ای ناسازگار به سبک والدگری مقتدرانه و سبک والدگری مستبدانه از طریق خودمتمایزسازی معنادار شده است (05/0> P). سطح معناداری برای مسیر غیر مستقیم والد ناکارآمد به سبک والدگری مقتدرانه و سبک والدگری مستبدانه از طریق خودمتمایزسازی معنادار شده است (05/0> P). از یافته های فوق می توان نتیجه گرفت که ذهنیت طرحواره ای می تواند از طریق خودمتمایزسازی بر سبک های والدگری در مادران اثر بگذارد.

پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی برنامه آموزشی والدگری مثبت بر کارکردهای اجرایی و تنظیم هیجان کودکان در بازه سنی 10 تا 12 سال دارای اختلال اضطراب جدایی انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل با دوره پیگیری یک ماهه بود. جامعه آماری شامل کودکان دارای علائم اختلال اضطراب جدایی ارجاع داده شده به مراکز و هسته های مشاوره آموزش و پرورش شهر تهران و والد مادر آن ها در سال 1403 بود. نمونه پژوهش شامل 30 کودک به همراه والد مادرشان بود که به شیوه هدفمند و بر اساس ملاک های ورودی انتخاب و به صورت تصادفی در گروه آزمایش و گواه جایگزین شدند (هر گروه 15 نفر). مادران گروه آزمایش تحت 8 جلسه برنامه آموزشی والدگری مثبت قرار گرفتند. گردآوری داده ها با استفاده از سیاهه شخصیت و عصب روان شناختی کولیج برای کودکان (CPNI؛ کولیج و همکاران، 2002) و پرسشنامه تنظیم هیجان (ERQ؛ گراس و جان، 2003) انجام شد. داده ها به روش تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر تحلیل شد. یافته ها نشان داد، بین پیش آزمون و پس آزمون کارکردهای اجرایی و تنظیم هیجان (ارزیابی مجدد) در گروه آزمایش و گواه تفاوت معناداری در سطح 001/0 وجود داشت. بین میانگین پس آزمون و پیگیری در گروه آزمایش تفاوت آماری معناداری در سطح 001/0 وجود نداشت. نتایج در دوره پیگیری حفظ شد. در مجموع نتایج پژوهش حاکی از اثربخشی برنامه آموزشی والدگری مثبت بر کارکردهای اجرایی و تنظیم هیجان کودکان بود.

عوامل شخصیتی تأثیر قابل توجهی بر رفتارها و عملکرد شناختی افراد دارند و ارزیابی آنها از اهمیت بالایی برخوردار است. در حالی که مطالعات قبلی ارتباط بین باندهای فرکانسی فردی EEG و ویژگی های شخصیتی را شناسایی کرده اند، تعامل بین ویژگی های الکتروفیزیولوژیکی در چندین باند فرکانسی کمتر مورد توجه قرار گرفته است. این مطالعه به بررسی رابطه بین مؤلفه های EEG و عوامل شخصیتی از طریق مدل سازی خطی می پردازد تا هم ارتباطات مستقیم و هم تعاملات را به عنوان پیش بینی کننده های ویژگی های خاص شخصیتی ارزیابی کند. ثبت های EEG از 23 شرکت کننده جمع آوری شد و ویژگی های شخصیتی با استفاده از پرسشنامه پنج عاملی شخصیت NEO ارزیابی گردید. تحلیل داده ها با استفاده از تکنیک های مدل سازی خطی خودکار انجام شد. نتایج نشان داد که اگرچه رابطه آماری مستقیم بین مؤلفه های EEG و ویژگی های شخصیتی محدود است، رویکرد مدل سازی خطی با بررسی تعاملات بین مؤلفه های EEG ، موفق به پیش بینی روان رنجوری، برون گرایی، توافق پذیری و وظیفه شناسی شد. دقت پیش بینی به طور خاص در مورد وظیفه شناسی بسیار بالا بود (R2=0.877). مطالعه حاضر اهمیت در نظر گرفتن تعاملات بین مؤلفه های EEG را در بررسی همبستگی های عصبی شخصیت برجسته می کند و درک ظریف تری از مبانی الکتروفیزیولوژیکی تفاوت های فردی ارائه می دهد.

پژوهش حاضر با هدف پیش بینی استرس شغلی پرستاران بر اساس راهبردهای تنظیم هیجان و راهبردهای مقابله ای انجام شد. روش پژوهش توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل پرستاران شاغل در بیمارستان های شهر مشهد در سال 1402 بود که به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چندمرحله ای، تعداد 365 نفر از افراد واجد شرایط به پرسشنامه ها پاسخ دادند. ابزار پژوهش شامل مقیاس استرس شغلی پرستاران (NSS، گری تافت و اندرسون، 1981)، مقیاس تنظیم هیجان (ERQ، گراس و جان، 2003) و مقیاس راهبردهای مقابله ای (WOCQ، لازاروس و فولکمن، 1988) بود. به منظور تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون به روش گام به گام استفاده شد. نتایج حاصل از پژوهش نشان داد که سبک مقابله ای مسأله مدار (215/0- =r)، سبک مقابله ای هیجان مدار (199/0 =r)، ارزیابی مجدد (250/0- =r) و سرکوبی (161/0 =r) با استرس شغلی پرستاران رابطه معنی داری دارند (05/0>P). همچنین نتایج تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد که 18 درصد از واریانس استرس شغلی پرستاران، توسط ابعاد تنظیم هیجان و راهبردهای مقابله ای تبیین می شود. در مجموع با توجه به نقش متغیرهای سبک های مقابله ای و تنظیم هیجان، میتوان گفت که استرس شغلی متأثر از سازه های هیجانی و شناختی می باشد که شناسایی آن ها میتواند در مدیریت و کنترل استرس شغلی مؤثر باشد.

زمینه و هدف: این مطالعه با هدف رواسازی مقیاس آشفتگی روانی تحصیلی (APDS) و بررسی رابطه آن با باور به شایسته سالاری علمی جامعه در میان دانشجویان انجام شد. روش : پژوهش از نوع توصیفی و روان سنجی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان سال تحصیلی 1403–1404 بود که از طریق فراخوان اینترنتی در رسانه های اجتماعی شرکت کردند. نمونه ای شامل 714 نفر با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شد. داده ها با استفاده از مقیاس آشفتگی روانی تحصیلی (APDS ؛ اسکندورا و همکاران، ۲۰۲۵)، پرسشنامه سلامت عمومی (GHQ-12؛ گلدبرگ و ویلیامز، ۱۹۷۸) و مقیاس محقق ساخته باور به شایسته سالاری علمی گردآوری شد و با نرم افزارهای SPSS-24 و AMOS-24 تحلیل شد. یافته ها: تحلیل عاملی اکتشافی ۲۴ گویه را در ۶ عامل شامل اضطراب تحصیلی، پاسخ های جسمانی استرس تحصیلی، تنهایی تحصیلی، خودارزشمندی منفی، خستگی و بی انگیزگی تحصیلی شناسایی کرد که 63/73 ٪ واریانس کل را تبیین نمود. تحلیل عاملی تأییدی برازش مطلوب مدل را تأیید کرد. پایایی داخلی، پایایی ترکیبی و پایایی بازآزمون زیرمقیاس ها و کل مقیاس بالاتر از 70/0 برآورد شد. روایی همگرا با همبستگی مثبت با پرسشنامه سلامت عمومی )61/0 (R= و روایی واگرا با همبستگی منفی با باور به شایسته سالاری علمی )64/0- (R= تأیید شد. نتیجه گیری: مقیاس آشفتگی روانی تحصیلی از روایی و پایایی مناسبی برخوردار است و می تواند به عنوان ابزاری معتبر برای پژوهش و ارزیابی بالینی آشفتگی روانی در دانشجویان مورد استفاده قرار گیرد. افزون براین کاهش سطح باور به شایسته سالاری علمی در جامعه با افزایش میزان آشفتگی روانی تحصیلی در دانشجویان همراه است.

پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی بر بهزیستی ذهنی و کیفیت خواب در دانشجویان کمال گرا انجام گردید. روش پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون – پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش دانشجویان دارای کمال گرایی دانشگاه آزاد اسلامی واحد رفسنجان در سال 1403 بودند. تعداد 40 نفر به عنوان شرکت کننده با استفاده از روش نمونه گیری در هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در 2 گروه 20 نفری (گروه آزمایش و کنترل) جایگذاری شدند. از مقیاس چندبعدی کمال گرایی (MPS، هویت و فلت، 1991)، پرسشنامه بهزیستی ذهنی (SWBQ، کییز و ماگیارمو، 2003)، پرسشنامه کیفیت خواب پیتزبورگ (PSQI، بویس و همکاران، 1989) و همچنین پروتکل 8 جلسه ای (هر هفته یک جلسه و هر جلسه 90 دقیقه) برنامه شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی برای جمع آوری داده ها و مداخله استفاده شد. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس چند متغیری تحلیل شدند. نتایج نشان داد که با کنترل اثر پیش آزمون بین میانگین پس آزمون بهزیستی ذهنی و کیفیت خواب در دو گروه آزمایش و کنترل تفاوت معناداری وجود دارد (001/0p<). از یافته های فوق می توان نتیجه گرفت شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی بر ارتقای بهزیستی ذهنی و بهبود کیفیت خواب در دانشجویان کمال گرا اثربخشی معنادار و قابل توجهی داشته است. بر این اساس، می توان از شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی به عنوان رویکردی مؤثر برای ارتقای سلامت روان در دانشجویان کمال گرا بهره گرفت.

پژوهش حاضر با هدف اعتباریابی نسخه فارسی پرسشنامه علاقه موقعیتی (ISIQ) انجام شد. پژوهش حاضر توصیفی از نوع اعتباریابی بود. در این مطالعه ۳۱۰ نفر از دانش آموزان پایه ششم و هفتم شهر بیرجند در سال تحصیلی ۱۴۰3-۱۴۰4 به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای مشارکت داشتند. در این مطالعه، پرسشنامه بین المللی علاقه موقعیتی (ISIQ، پوتوین و همکاران، ۲۰۲۳) و مقیاس درگیری تحصیلی (AES، ریو، ۲۰۱۳) اجرا شدند. با توجه به نتایج تحلیل عاملی تأییدی، ساختار چهار عاملی پیشنهادی برای نسخه نهایی ۱۷ گویه ای از برازش مطلوبی برخوردار بود. نتایج روایی از طریق همبستگی مثبت و معنادار با سازه درگیری تحصیلی، روایی همگرا مطلوبی را برای ابزار نشان داد (P<0.01). یافته ها بیانگر این بود که پرسشنامه علاقه موقعیتی از همسانی درونی مطلوب به روش آلفای کرونباخ 90/0 برخوردار است. با توجه به روایی و پایایی مطلوب آن در دانش آموزان ایرانی، پیشنهاد می شود که جهت سنجش علاقه موقعیتی در دانش آموزان ایرانی از این مقیاس استفاده گردد.

هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی نقش فناوری هراسی در شکاف دیجیتال در سازمان ها با نقش میانجی مقاومت در برابر تغییر و نقش تعدیل گر جو سازمانی بود. روش پژوهش حاضر، توصیفی-همبستگی از نوع معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش حاضر، شامل کارکنان دستگاه های اجرایی شهر اردبیل در سال 1404 بود. از بین این افراد، تعداد 380 نفر با روش نمونه گیری در دسترس به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه فناوری هراسی (TQ؛ روزن و ویل، 1995)، پرسشنامه شکاف دیجیتال (DDQ؛ گوپتا و سریواستاوا، 2011)، پرسشنامه مقاومت در برابر تغییر (RCQ؛ اورگ، 2003) و پرسشنامه جو سازمانی (OCQ؛ چن و هوانگ، 2003) بود. تجزیه و تحلیل داده های پژوهش از طریق مدل یابی معادلات ساختاری انجام شد. نتایج نشان دادند که داده ها با مدل مفهومی، برازش قابل قبولی داشتند. هم چنین، مطابق با مدل ساختاری پژوهش، اثرات مستقیم فناوری هراسی و مقاومت در برابر تغییر بر شکاف دیجیتال، معنادار بود (05/0P < ). به علاوه، اثر مستقیم فناوری هراسی بر مقاومت در برابر تغییر، معنادار بود (05/0P < ). هم چنین، اثر غیرمستقیم فناوری هراسی بر شکاف دیجیتال از طریق مقاومت در برابر تغییر، معنادار بود (05/0P < ). با این حال، جو سازمانی در رابطه بین فناوری هراسی و شکاف دیجیتال، اثر تعدیل گر نداشت (05/0P > ). به نظر می رسد که نتایج این پژوهش می تواند اطلاعات مفیدی را برای مدیران و کارکنان سازمان ها در جهت کاهش مشکلات مربوط به شکاف دیجیتال فراهم کند.

ﻫﺪف از انجام ایﻦ ﭘﮋوﻫﺶ تعیین اثربخشی آموزش ایماگوتراپی بر تاب آوری زنان دارای تعارض زناشویی بود. روش پژوهش نیمه آزﻣﺎیﺸی با طرح پیش آزمون- پس آزمون و گروه کنترل با دوره پیگیری 2 ماهه بود. جامعه آماری شامل دانشجویان زن متاهل مراجعه کننده به مرکز مشاوره دانشگاه آزاد واحد تهران مرکزی در سال 1403-1404 بود. حجم نمونه آماری 30 نفر از دانشجویان زن متاهل دارای تعارضات زناشویی که به صورت نمونه گیری در دسترس و داوطلبانه انتخاب و بصورت تصادفی در دو گروه ١٥ نفری آزمایش و کنترل گمارده شدند. به منظور جمع آوری اطلاعات از مقیاس تعارضات زناشویی (کانزاس، 1985)، مقیاس تاب آوری (کانر و دیویدسون، 2003) استفاده شد، بعد از انجام پیش آزمون گروه آزمایش تحت آموزش براساس پروتکل ایماگوتراپی در طی 10 جلسه به مدت 90 دقیقه قرارگرفتند و بعد از پایان مداخله از هر دو گروه مجددا پس آزمون اجرا گردید. به منظور تحلیل داده ها از روش تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر استفاده شد. یافته های پژوهش نشان داد که با کنترل اثر پیش آزمون بین میانگین پس آزمون تاب آوری در دو گروه آزمایش و کنترل تفاوت معناداری در سطح 001/0 P> وجود داشت. از یافته های فوق می توان نتیجه گرفت آموزش ایماگوتراپی بر افزایش تاب آوری، صمیمیت و بهبود کیفیت روابط زناشویی در زنان دارای تعارضات زناشوی، مؤثر است.

پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی درمان شفقت به خود ذهن آگاهانه و درمان مبتنی بر ذهنی سازی بر اجتناب تجربه ای در نوجوانان مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی انجام شد. پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل با دوره پیگیری دو ماه بود. جامعه آماری شامل نوجوانان پسر سنین 15 تا 18 سال مراجعه کننده به مراکز مشاوره کلینک های شهر کرمان در سال 1403 بود. 60 نفر با روش نمونه گیری غیرتصادفی هدفمند انتخاب و در سه گروه آزمایش 1 (20 نفر)، آزمایش 2 (20 نفر) و کنترل (20 نفر) به روش تصادفی ساده جایگذاری شدند. جهت جمع آوری داده ها از مقیاس اضطراب اجتماعی نوجوانان (SASA؛ پاکلک، 1997) و پرسشنامه پذیرش و عمل-نسخه دوم (AAQ-II؛ باند و همکاران، 2011) استفاده شد. هر یک از گروه های درمانی طی 8 جلسه درمانی، مداخلات را به صورت گروهی دریافت کردند. از آزمون تحلیل واریانس اندازه گیری مکرر جهت تجزیه و تحلیل آماری استفاده شد. نتایج نشان داد که پیش آزمون اجتناب تجربه ای با نمرات پس آزمون و پیگیری تفاوت معناداری داشت (05/0>P). همچنین نتایج دلالت بر این داشت که هر دو درمان نسبت به گروه کنترل تغییرات معناداری در اجتناب تجربه ای ایجاد کردند (05/0>P)؛ ضمن اینکه مشخص شد تفاوت معناداری بین دو مداخله درمان شفقت به خود ذهن آگاهانه و درمان مبتنی بر ذهنی سازی وجود نداشت (05/0<P). در مجموع می توان نتیجه گرفت که هر دو مداخله درمان شفقت به خود ذهن آگاهانه و درمان مبتنی بر ذهنی سازی اثربخشی یکسانی بر کاهش اجتناب تجربه ای نوجوانان داشته است.

هدف این پژوهش تعیین اثربخشی آموزش ذهن آگاهی بر کاهش افکار خودکشی و خودکارآمدی افراد تحت درمان با متادون بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه افراد تحت درمان با متادون شهر بابل در سال 1403-1402 بود که از بین آنها تعداد 30 نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش (15 نفر) و کنترل (15 نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش هشت جلسه90 دقیقه ای تحت آموزش ذهن آگاهی قرار گرفتند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه های افکار خودکشی بک (BSSI، بک، 1961) و خودکارآمدی عمومی شرر و مادوکس (GSE-17، شرر و همکاران، 1982) بود. داده ها با تحلیل واریانس چند متغیره تحلیل شد. یافته ها نشان داد که با کنترل اثر پیش آزمون بین میانگین پس آزمون افکار خودکشی و خودکارآمدی در دو گروه آزمایش و کنترل تفاوت معنی داری در سطح 01/0 وجود داشت. براساس این نتایج آموزش ذهن آگاهی مداخله روانی آموزشی مناسب برای کاهش افکار خودکشی و افزایش خودکارآمدی در افراد تحت درمان با متادون است.

روش: پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل و پیگیری دو ماهه بود. جامعه آماری کلیه مادران دانش آموزان دوره دوم ابتدائی در شهر ساری، سال 1403 بود که از بین آنها 30 نفر از مادران دانش آموزان دارای اختلالات درونی سازی شده به صورت هدفمند انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند (هر گروه 15 نفر). گروه آزمایش، برنامه آموزش فرزندپروری شفقت محور را به مدت 8 جلسه 90 دقیقه ای هفته ای یکبار، دریافت کردند و گروه کنترل آموزشی دریافت نکرد. شرکت کنندگان هر دو گروه به پرسشنامه های ابعاد مثبت مراقبت (راف و همکاران، 2004) و فرسودگی والدگری (میکولاجک و همکاران، 2018) در سه مرحله پیش از آموزش، پس از آن و دو ماه پس از پایان مداخله پاسخ دادند. جهت تحلیل داده های به دست آمده از تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر استفاده شد. یافته: یافته ها نشان داد آموزش فرزندپروری شفقت محور بر مراقبت والدین و فرسودگی والدگری مادران دانش آموز دارای اختلال درونی سازی موثر است (05/0>p). نتیجه گیری: می توان بیان کرد بسته آموزشی فرزندپروری شفقت محور بر مراقبت والدین و فرسودگی والدگری مادران دانش آموز دارای اختلال درونی سازی شده اثردارد.

پژوهش حاضر به بررسی عوامل مؤثر بر شکل گیری ذهن راه حل ساز می پردازد؛ رویکردی شناختی و پویا که بر خلق راه حل های عملی و مثبت به جای تحلیل علل مشکلات تمرکز دارد. این مطالعه در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ در میان دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد نجف آباد انجام شد. با استفاده از روش شناسی نظریه داده بنیاد گلیزر، مصاحبه های نیمه ساختاریافته با 16 شرکت کننده که بر اساس کسب نمرات بالا در سیاهه ساخت راه حل انتخاب شده بودند، انجام شد. از طریق تحلیل مقایسه ای مداوم، چهار مقوله محوری شناسایی شد: منابع درونی مانند صبوری و خودکارآمدی، تعاملات توانمندساز مانند روابط حمایتی و ارتباط سازنده، ابزارهای ساخت راه حل مانند استراتژی های شناختی و تحلیلی و فعال سازی منابع مانند امید و ذهنیت رشد. این مقوله ها در قالب یک مدل مفهومی نوآورانه تلفیق شدند و چارچوبی برای درک ذهن راه حل ساز و فرآیند شکل گیری آن ارائه می کنند. یافته ها به نظریه روان شناسی یافته های این پژوهش با معرفی مفاهیم نوینی مانند آرامش زدایی و تفکر نموداری به توسعه نظریه های روان شناسی کمک می کنند. مفهوم آرامش زدایی می تواند در آموزش مهارت های تنظیم هیجان و افزایش تحمل پریشانی به کار رود، و تفکر نموداری می تواند مبنایی برای آموزش فرایندهای گام به گام راه حل سازی و تصمیم گیری آگاهانه باشد. این رویکردها زمینه ارتقای تاب آوری، انگیزش درونی و ذهن راه حل ساز را فراهم می سازند.

هدف اصلی این پژوهش ارائه مدل روابط بین سواد دیجیتال و فن دوستی با نقش واسطه ای نگرش فناورانه و خودکارآمدی رایانه در بین دانش آموزان دوره دوم متوسطه بود. روش تحقیق توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری دانش آموزان متوسطه دوم شهر اقلید در سال تحصیلی 1403-1402 بود که به روش نمونه گیری تصادفی ساده، و بر اساس جدول کوکران، تعداد 320 دانش آموز انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه سواد دیجیتال رودریگوئز و همکاران (2016)، پرسشنامه فن دوستی مارتین کورکولز و همکاران (2017)، پرسشنامه نگرش به فناوری لیو و کیو (2014)، پرسشنامه خودکارآمدی رایانه مورفی، کوور و اوون (989) بود. برای بررسی فرضیه ها از روش تحلیل مسیر استفاده شد. یافته های تحقیق حاکی از آن است که سواد دیجیتال بر نگرش فناورانه، خودکارآمدی رایانه و فن دوستی دارای اثر مستقیم و مثبت می باشد. همچنان نتایج نشان داد که نگرش فناورانه و خودکارآمدی رایانه بر فن دوستی دارای اثر مستقیم و مثبت می باشد. همچنین سواد دیجیتال از طریق واسطه گری نگرش فناورانه و خودکارآمدی رایانه بر فن دوستی دارای اثر غیر مستقیم و مثبت می باشد.

پژوهش حاضر باهدف بررسی عوامل مؤثر بر رفتارهای خودآسیب رسانی دختران نوجوان شهر تبریز انجام شد. روش پژوهش به لحاظ هدف کاربردی و به لحاظ شیوه گردآوری اطلاعات کیفی و از نوع پدیدارشناسی بود. نمونه شامل ۱۵ نفر از دانش آموزان دختر دبیرستان های نواحی پنج گانه تبریز به صورت هدفمند انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از مصاحبه نیمه ساختاریافته و برای تحلیل داده ها از روش کلایزی استفاده گردید. تحلیل اطلاعات حاصل از مصاحبه ها در مورد عوامل مؤثر بر رفتارهای خودآسیب رسان در سه دسته عوامل فردی، محیطی و روان شناختی دسته بندی گردید که شامل هفت درون مایه اصلی و هجده درون مایه فرعی است. طبق یافته های پژوهش نوجوانان خودجرحی را در نقش یک پیام اجتماعی مؤثر برای رهایی از تعارض های بین فردی و درون فردی ادراک می کنند. بر اساس یافته ها می توان نتیجه گرفت که خودآسیب رسانی با هدف تنظیم آشفتگی هیجانی انجام می شود و چون به قدری شدت میل به انجام عملی برای رهایی از فشارهای هیجان های ناخوشایند برای نوجوانان بالاست نمی توانند از راه حل های دیگری به عنوان مهارت تنظیم هیجان استفاده کنند و ازآنجایی که یادگیری کنترل تکانه و مدیریت هیجان ها در خانواده شکل می گیرد؛ بنابراین پیشنهاد می شود آموزش های لازم از محیط خانواده شروع شود.