میترا سادات فیروزآبادی

پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی برنامه آموزشی والدگری مثبت بر کارکردهای اجرایی و تنظیم هیجان کودکان در بازه سنی 10 تا 12 سال دارای اختلال اضطراب جدایی انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل با دوره پیگیری یک ماهه بود. جامعه آماری شامل کودکان دارای علائم اختلال اضطراب جدایی ارجاع داده شده به مراکز و هسته های مشاوره آموزش و پرورش شهر تهران و والد مادر آن ها در سال 1403 بود. نمونه پژوهش شامل 30 کودک به همراه والد مادرشان بود که به شیوه هدفمند و بر اساس ملاک های ورودی انتخاب و به صورت تصادفی در گروه آزمایش و گواه جایگزین شدند (هر گروه 15 نفر). مادران گروه آزمایش تحت 8 جلسه برنامه آموزشی والدگری مثبت قرار گرفتند. گردآوری داده ها با استفاده از سیاهه شخصیت و عصب روان شناختی کولیج برای کودکان (CPNI؛ کولیج و همکاران، 2002) و پرسشنامه تنظیم هیجان (ERQ؛ گراس و جان، 2003) انجام شد. داده ها به روش تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر تحلیل شد. یافته ها نشان داد، بین پیش آزمون و پس آزمون کارکردهای اجرایی و تنظیم هیجان (ارزیابی مجدد) در گروه آزمایش و گواه تفاوت معناداری در سطح 001/0 وجود داشت. بین میانگین پس آزمون و پیگیری در گروه آزمایش تفاوت آماری معناداری در سطح 001/0 وجود نداشت. نتایج در دوره پیگیری حفظ شد. در مجموع نتایج پژوهش حاکی از اثربخشی برنامه آموزشی والدگری مثبت بر کارکردهای اجرایی و تنظیم هیجان کودکان بود.