هلیا سرمدفر

پژوهش حاضر با هدف پیش بینی سبک های والدگری براساس ذهنیت طرحواره ای با میانجی گری خودمتمایزسازی در مادران انجام شد. روش پژوهش توصیفی-همبستگی و از نوع معادلات ساختاری بود. جامعه ی پژوهش را کلیه ی مادران مراجعه کننده به مراکز بهداشت منطقه ی 1 شهر تهران در سال 1403 تشکیل داد که از بین آنها به صورت دردسترس 303 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. در جمع آوری داده ها از پرسشنامه های فرم کوتاه سیاهه ذهنیت طرحواره ای لابستل و همکاران (SMI، 2010)، سبک ها و ابعاد والدگری بامریند (PSDQ، 1971) و فرم کوتاه سیاهه خودمتمایزسازی دریک (DSI-SH، 2011) استفاده شد. نتایج نشان داد مدل پیشنهادی پژوهش از برازش مطلوب برخوردار بود. هم چنین یافته ها نشان داد که مسیر مستقیم ذهنیت طرحواره ای به خودمتمایزسازی، ذهنیت طرحواره ای به سبک های والدگری و خودمتمایزسازی معنی دار بود. همچنین مسیر غیرمستقیم ذهنیت های سالم به سبک والدگری مقتدرانه و سبک والدگری مستبدانه از طریق خودمتمایزسازی معنادار شده است (05/0> P). سطح معناداری برای مسیر غیر مستقیم کودک آسیب دیده به سبک والدگری مقتدرانه و سبک والدگری مستبدانه از طریق خودمتمایزسازی معنادار شده است. سطح معناداری برای مسیر غیر مستقیم مقابله ای ناسازگار به سبک والدگری مقتدرانه و سبک والدگری مستبدانه از طریق خودمتمایزسازی معنادار شده است (05/0> P). سطح معناداری برای مسیر غیر مستقیم والد ناکارآمد به سبک والدگری مقتدرانه و سبک والدگری مستبدانه از طریق خودمتمایزسازی معنادار شده است (05/0> P). از یافته های فوق می توان نتیجه گرفت که ذهنیت طرحواره ای می تواند از طریق خودمتمایزسازی بر سبک های والدگری در مادران اثر بگذارد.