درخت حوزه‌های تخصصی

مطالعات میان-رشته ای اخیرنشان داده است که امید نقش مهمی درپیشرفت تحصیلی وعملکرد شغلی دارد. با توجه به کمبود تحقیق درحوزه بینابینی امید وتدریس زبان دوم یا خارجی، برای اولین بار،این مقاله به ارائه مفهوم سازی طبقه ای امید برای تدریس زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی می پردازد. پس ازتهیه طرح تحقیق اکتشافی به روش ترکیبی، با استفاده ازتکنیکهای مشاهده وانجام مصاحبه عمیق، جمع آوری داده های کیفی بنیاد محورازمدرسان مجرب زبان انگلیسی تا هنگام حصول اشباع نظری داده ها ادامه یافت. 38شاخص مرتبط با هفت طبقه اصلی شناسایی گردید. برای قضاوت درباره اعتبار یافته های کیفی، پرسشنامه 38آیتمی امید طراحی گردید و سپس به صورت پایلوت اجرا شد. درمرحله بعد، به منظورآزمون نمودن تعمیم پذیری یافته های مرحله پایلوت ، پرسشنامه پالایش شده 35 آیتمی امید برنمونه کانونینس ازجمعیت ایران شامل 228مدرس زبان انگلیسی از استانهای تهران،چهارمحال- بختیاری، واصفهان اجرا شد. آنالیزهای آماری داده های مرحله آزمون، 35 شاخص مرتبط با هفت مؤلفه اصلی سازنده ساختار امید را تایید نمود. بنابراین،عوامل اصلی شامل ارتباط بین فردی، مقصد اجتماعی،هدف گذاری،احساس،یقین،منبع، وتلاش موردانتظارتأیید گردیدند. به علاوه ، طراحی ، ساخت، واعتبار سنجی مقیاس سنجش 35 آیتمی امید برای تدریس زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی در محیط ایران انجام شد. همچنین، قدرت توضیحی تمامی شاخص های دخیل در ایجاد امید برای تدریس زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی مورد آزمون قرار گرفتندوبرآوردشدند. یافته های این پژوهش، ساخت برنامه های مداخله گر آموزشی را روشن تر می سازد تا مدرسان زبان انگلیسی به سطوح بالاترامید برای تدریس زبان انگلیسی دست یابند.

This study aimed to investigate the effect of teaching discourse markers (DMs) on Iranian intermediate EFL learners’ speaking achievement. In the first step, 60 homogeneous intermediate students out of 110 were chosen from a private English language institute and randomly divided into two equal groups, namely an experimental group and a control group. Then they were pretested through a researcher-made speaking test. During the treatment, the experimental group was taught DMs by conversations. Then, they found the DMs in transcriptions of conversations. Also, the researcher used a researcher-made booklet containing the instructional materials related to DMs to be taught to the learners. On the other hand, there was not any direct instruction to DMs to the students in the control group. They only narrated the assigned storybook, and performed conversations by role play. These posters were used based on the related topics of the learner’s textbooks. After the treatment which took 12 sessions, the researcher administered the modified version of the mentioned pre-test as the post-test to find out the effect of the treatment on the participants’ speaking achievement. When the data were collected, one-way ANCOVA was run to analyze them. The results showed that there was no significant difference between experimental and control group in the post-test. Indeed, the findings indicated that teaching discourse markers (DMs) did not have any effect on Iranian intermediate EFL learners’ speaking achievement.