آسیب شناسی تنظیم گری رسانه های اجتماعی در ایران: ضرورت گذار به حکمرانی شناختی-گفتمانی(مقاله علمی وزارت علوم)
منبع:
پژوهش های ارتباطی سال ۳۲ بهار ۱۴۰۴ شماره ۱ (پیاپی ۱۲۱)
39 - 77
حوزههای تخصصی:
این پژوهش به بررسی آسیب ها و مسائل موجود در تنظیم گری رسانه های اجتماعی در ایران می پردازد و راه حل هایی برای مرتفع کردن آنها ارائه می دهد. با توجه به رشد چشمگیر استفاده از پلتفرم های اجتماعی، در این مقاله تحلیل می شود که چرا سیاست های کنونی در این زمینه ناکارآمد بوده اند و چرا تغییر رویکرد به حکمرانی شناختی-گفتمانی امری ضروری است. در این پژوهش برای جمع آوری داده ها از مصاحبه عمیق با هفت نفر از کارشناسان و صاحبنظران عرصه سیاستگذاری و تنظیم گری رسانه های اجتماعی و برای ارزیابی داده ها از تحلیل مضمون استفاده شده است. یافته ها نشان می دهند که مضامین بنیادین ادراکی-شناختی، زمینه ای، اقتصادی، سیاسی-اجتماعی و فناورانه، در کنار چالش های حقوقی-قانونی و مضامین تاسیسی مرتبط با نهاد(های) تنظیم گر از مهم ترین موانع پیش روی تنظیم گری مؤثر هستند، ضمن اینکه درک نادرست از مفهوم تنظیم گری، ساختارهای پیچیده و غیرشفاف تصمیم گیری و نبود اجماع میان سیاستگذاران، منجر به ناکارآمدی های موجود شده است. در نهایت می توان نتیجه گرفت که گذار از مدل های تنظیم گری سنتی به حکمرانی شناختی و گفتمانی می تواند با در نظرگرفتن پویایی های اجتماعی و فناورانه، چالش های موجود را کاهش دهد و به بهبود حکمرانی در این حوزه کمک کند. تنظیم گری، راهکار دقیقی برای مدیریت پلتفرم های داخلی رسانه های اجتماعی است با این حال گذار به حکمرانی شناختی-گفتمانی برای مدیریت فناوری های نوظهور و پلتفرم های خارجی ضرورت دارد. این نوع از حکمرانی جذابیت و قدرت کافی را برای خلق روایت های مقبول و در نتیجه گفتمان سازی دارد و قادر است به راحتی با زیست روزمره مردم ایران پیوند برقرار کند.