درخت حوزه‌های تخصصی

هدف: هر رقابتی معمولاً با سطحی از اضطراب همراه است که گاه بی صدا اما عمیق، ذهن و بدن ورزشکاران را درگیر می کند. به ویژه در ورزش هایی چون کیوکوشین، که نه تنها توان جسمی بلکه تعادل روانی نیز شرط بقا و موفقیت است، رسیدگی به جنبه های ذهنی ورزشکاران ضرورتی انکارناپذیر دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر دو رویکرد مؤثر روان شناختی ذهن آگاهی و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) بر کاهش اضطراب رقابتی و بهبود ریکاوری ورزشکاران نخبه کیوکوشین انجام شد. مواد و روش ها: این تحقیق با روش نیمه تجربی و طرح پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل، روی 41 ورزشکار مرد ۱۸ تا ۳۰ ساله شامل دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل انجام شد.که در. مداخله های طراحی شده بر اساس اصول ذهن آگاهی و ACT بر گروه های آزمایش اعمال گردید. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه های اضطراب رقابتی (SCAT) و ریکاوری(RESTQ-Sport) استفاده شد. داده ها با آزمون های آماری ناپارامتریک کراسکال-والیس و من-ویتنی تحلیل شد. یافته ها: نتایج نشان دادند که هر دو مداخله ذهن آگاهی مبتنی بر کاهش استرس (MBSR) و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) در مقایسه با گروه کنترل به طور معناداری موجب کاهش اضطراب رقابتی و بهبود ریکاوری روانی کیوکوشین کاران نخبه شدند. با وجود این، در حالی که MBSR در کاهش اضطراب رقابتی اثربخشی بیشتری داشت، ACT در بهبود ریکاوری جسمی برتری قابل توجهی نشان داد. نتیجه گیری: این نتایج حاکی از نقش متمایز و مکمل این دو رویکرد در ارتقای عملکرد روانی و جسمانی ورزشکاران است.

هدف: پدیده وانمودگرایی همواره می تواند نقش بازدارنده ای در مسیر حرفه ای بازیکنان فوتسال داشته باشد، لذا نیاز است وقوع این پدیده در بازیکنان به درستی شناسایی شود. بر همین اساس مطالعه حاضر با هدف طراحی و استاندارد سازی ابزار سنجش وانمودگرایی ورزشی در بازیکنان فوتسال طراحی و اجرا شد. مواد و روش ها: این مطالعه ترکیبی اکتشافی در سال 1403 در دانشگاه آزاد اسلامی واحد قروه انجام شد. در بخش کیفی یک مطالعه پدیدار شناسی با روش نمونه گیری هدف مند انجام گرفت. داده ها با مصاحبه نیمه ساختاریافته جمع آوری شد و با روش کلایزی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. در بخش کمی نیز پرسشنامه طراحی شده بر اساس مرحله کیفی در اختیار 235 نفر قرار گرفت و داده ها با استفاده از روش های روانسنجی و روش تحلیل عاملی تأییدی از طریق نرم افزارهای SPSSو AMOS مورد تحلیل قرار گرفت. یافته ها: در نتیجه این مطالعه در مرحله کیفی سه تم و ساب تم شناسایی شد که در بخش کمی بر اساس این نتایج ابزاری طراحی شد که در نهایت بعد از اجرای روش های روانسنجی و تحلیل عاملی تأییدی ابزار وانمودگرایی ورزشی بازیکنان فوتسال با 25 سوال طراحی شد که دارای سه بعد بیرونی پنداشتن اقدامات مثبت، خود ناباوری و رفتارهای خود ناتوان کننده بود که در نسخه نهایی پرسشنامه میزان پایایی این ابعاد و پایایی کل به ترتیب 86/0، 88/0، 90/0 و 92/0 بدست آمد. نتیجه گیری: در نتیجه این مطالعه ابزار وانمودگرایی ورزشی بازیکنان فوتسال با سه بعد و 25 سوال طراحی شد که می تواند در ارزیابی وضعیت وانمودگرایی این افراد مورد استفاده قرار گیرد.

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر تمرین چشم آرام بر تثبیت خیرگی در یادگیری مهارت دریافت و ارسال سرویس والیبال در کودکان بود. نمونه آماری شامل 20 دانش آموز دختر مبتدی با میانگین سنی 10 الی 12 سال بود که بصورت در دسترس انتخاب و پس از انجام پیش آزمون به صورت تصادفی در دو گروه 10 نفره (تمرین چشم آرام و تمرین تکنیکی) جایگزین شدند. پس از پیش آزمون، شرکت کنندگان در 9 جلسه آموزشی جداگانه (3 جلسه در هفته) شرکت کردند و 48 ساعت پس از آخرین جلسه آموزشی، آزمون یادداری اول و یک ماه بعد آزمون یادداری دوم انجام شد. جهت سنجش عملکرد ، از آزمون دریافت سرویس والیبال با ساعد در زمین مینی والیبال و برای ثبت داده های بینایی از ردیابی چشم Ergoneers)) استفاده شد. نتایج تحلیل واریانس مرکب 3×2 نشان داد عملکرد دریافت سرویس والیبال در گروه تمرین چشم آرام نسبت به گروه تکنیکی از پیش آزمون تا یادآوری اول و دوم به شکل معنی داری افزایش یافت 0/05)>(p. نتایج آزمون تحلیل واریانس طول تثبیت خیرگی دریافت کننده به نقطه تماس دست سرویس زننده به توپ تفاوت معنی داری را بین دو گروه در سه مرحله نشان نداد (p=0/065). نتایج آزمون یومن ویتنی در دو گروه تفاوت معنی داری را در تعداد کوشش های همراه با تثبیت خیرگی دریافت کننده به پاسور در یادداری اول(0/1650=p) و یادداری دوم (0/052=p) نشان نداد.. بنظر می رسد تمرین چشم آرام نسبت به تمرین تکنیکی تاثیر قابل توجهی بر یادگیری تکلیف مهاری و اثر مشابهی بر تثبیت خیرگی کودکان داشته باشد

هدف: miR-146a، miR-21 و TLR-2 در فرایندهای ضد التهابی، میلین سازی مجدد و تنظیم پاسخ های خود ایمنی نقش دارند که ممکن است تحت تأثیر تمرینات ورزشی قرار گیرند. بنابراین، این مطالعه با هدف بررسی تاثیر هشت هفته تمرین ترکیبی بر بیان miR-146a، miR-21 و TLR-2 در زنان مبتلا به بیماری مولتیپل اسکلروزیس عودکننده- فروکش کننده (RRMS) انجام شد. مواد و روش ها: بیست و سه زن (سن: 3/5±1/33 سال، وزن: 9/8±1/64 کیلوگرم و BMI: 4/9±3/33 کیلوگرم بر متر مربع) مبتلا به RRMS به طور تصادفی در دو گروه تمرین و کنترل قرار گرفتند. آزمودنی های گروه تمرین به مدت هشت هفته در تمرین ترکیبی تحت نظارت، شامل سه جلسه تمرین هوازی و یک جلسه تمرین مقاومتی شرکت کردند. بیان miR-146a، miR-21 و TLR-2 در خون قبل و بعد از هشت هفته تمرین ترکیبی با استفاده از تکنیک RT-PCR اندازه گیری شد. داده ها با آزمون آنوآ دو طرفه با اندازه گیری های مکرر و در سطح معناداری کم تر از 05/0 آنالیز شد. یافته ها: تحلیل داده ها نشان داد که بیان نسبی miR-146a در زنان مبتلا به RRMS پس از هشت هفته تمرین ترکیبی در گروه تمرین نسبت به گروه کنترل به طور معناداری کمتر کاهش یافت (001/0P=) و بر عکس، بیان نسبی miR-21 و TLR-2 در گروه تمرین نسبت به گروه کنترل به طور معناداری کمتر افزایش یافت (001/0P=). نتیجه گیری: تمرین ترکیبی ممکن است با تاثیر مطلوب بر miR-146a، miR-21 و TLR-2 نقش موثری در پیش برد فرایند های ضد التهابی، میلین سازی مجدد و تنظیم پاسخ های خود ایمنی در بیماری RRMS داشته باشد و در نتیجه، این بیماری را بهبود بخشیده و احتمال عود آن را کاهش دهد. بنابراین، استفاده از تمرین ترکیبی این تحقیق برای زنان مبتلا به RRMS توصیه می شود.

هدف این پژوهش مقایسه تأثیر مداخلات توان بخشی شناختی، بازی های حرکتی هدفمند و ترکیبی بر انعطاف پذیری شناختی و هماهنگی حرکتی کودکان دارای اختلال هماهنگی رشدی بود. شصت دختر دارای اختلال در دامنه سنی 7 تا 10 سال براساس پرسشنامه اختلال هماهنگی رشدی (نسخه والدین) و مقیاس رشد حرکتی لینکن- اوزرتسکی شناسایی شدند و به صورت تصادفی در چهار گروه 15 نفره (توان بخشی، بازی، ترکیبی و کنترل) جای گرفتند. گروه ها در یک دوره آزمایشی هشت هفته ای (24 جلسه 45 دقیقه ای، سه جلسه در هفته) شرکت کردند و انعطاف پذیری شناختی و هماهنگی حرکتی آن ها در پیش آزمون و پس آزمون با استفاده از آزمون دسته بندی کارت های ویسکانسین و مقیاس رشد حرکتی لینکن- اوزرتسکی سنجش شد. نتایج تحلیل واریانس عاملی ترکیبی و مقایسه های تعقیبی نشان داد که انعطاف پذیری شناختی و هماهنگی حرکتی در هر سه گروه تجربی بهبود معنادار داشت (05/0>P). بهبود انعطاف پذیری شناختی (خطای درجاماندگی) در گروه ترکیبی در مقایسه با گروه بازی (01/0=P) و همچنین بهبود هماهنگی حرکتی در گروه های ترکیبی (001/0>P) و بازی (001/0>P) در مقایسه با گروه توان بخشی بیشتر بود. در سایر موارد، تفاوت معناداری بین گروه های تجربی مشاهده نشد (05/0<P). براساس این یافته ها، مداخله ترکیبی توان بخشی شناختی و بازی های حرکتی هدفمند در مقایسه با مداخلات تک رویه، برای اهداف درمانی چندگانه در اختلال هماهنگی رشدی نظیر بهبود هم زمان انعطاف پذیری شناختی و هماهنگی حرکتی اثربخش تر است.

هدف تحقیق حاضر مطالعه اثر خودگویی ارگانیک هدفمند بر افکار خودآیند منفی و عملکرد در رقابت پرتاب دارت بود؛ بر این اساس، 36 دانشجوی مبتدی در زمینه پرتاب دارت انتخاب شده و به صورت تصادفی به دو گروه خودگویی و کنترل تقسیم شدند. در ابتدا در یک جلسه آموزشی تکنیک صحیح پرتاب دارت توسط یک مربی حرفه ای به آن ها آموزش داده شد و 100 پرتاب تمرینی به سمت تخته دارت تجربه کردند و خطای آن ها شناسایی و اصلاح شد. سپس هر دو گروه در مرحله پیش آزمون شامل دو دسته پرتاب 10 کوششی شرکت کردند و عملکرد آن ها سنحیده شد و پرسشنامه افکار خودآیند منفی (QNS) هولون و کندال را در پایان پیش آزمون تکمیل کردند. در مرحله بعد، دوباره دو دسته پرتاب 10 کوششی در شرایط رقابتی بین شرکت کنندگان انجام شد؛ با این تفاوت که گروه خودگویی ارگانیک هدفمند قبل از پرتاب دارت از عبارت های خودگویی ارگانیک هدفمند استفاده کردند، اما گروه کنترل در طول پرتاب ها از هیچ نوع خودگویی استفاده نکردند. دوباره امتیازات پرتاب دارت سنجیده شد و پرسشنامه افکار خودآیند منفی تکمیل شد. نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که خودگویی منجر به بهبود عملکرد پرتاب دارت در طول رقابت و کاهش افکار خودآیند منفی شد. به طور کلی، به نظر می رسد خودگویی ارگانیک هدفمند در طول رقابت پرتاب دارت از طریق تغییر شناختی از تهدیدها به چالش ها از بروز خودگویی خودکار منفی جلوگیری کرده و با افزایش اعتمادبه نفس و کاهش اضطراب زمینه بهبود عملکرد را فراهم کرده است.

یکی از استراتژی های مهم درباره پایین آمدن از پله در سالمندان برای کاهش آسیب ها، توانایی رسیدن سریع به پایداری است. مطالعه حاضر با هدف اثر تحریک جریان مستقیم فراجمجمه ای (tDCS) مخچه بر زمان رسیدن به پایداری سالمندان انجام گرفت. در این مطالعه نیمه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون همراه با گروه کنترل، از بین سالمندان مرد شهر اهواز با دامنه سنی 60 تا 80 سال، 30 سالمند سالم به صورت مشارکت داوطلبانه برای شرکت در پژوهش انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه 15 نفری مداخله tDCS مخچه و tDCS ساختگی (شم) قرار گرفتند. شرکت کنندگان در مرحله پیش آزمون و پس آزمون در سه کوشش اقدام به انجام تکلیف پایین آمدن از پله روی صفحه نیروسنج کردند. در مرحله تمرینی که به مدت دو هفته و هر هفته پنج جلسه متوالی و هر جلسه 20 دقیقه طول کشید، گروه ها تحریک مربوط را دریافت کردند. داده ها به روش تحلیل کوواریانس تک متغیری تحلیل شد. نتایج پژوهش حاضر نشان داد که تحریک tDCS مخچه بر بهبود زمان رسیدن به پایداری (قدامی-خلفی و مرکزی-جانبی) مردان سالمند تأثیر معنا داری داشت (01/0>P)، اما تحریک tDCS ساختگی بر زمان رسیدن به پایداری (قدامی-خلفی و مرکزی-جانبی) مردان سالمند تأثیر معنا داری نداشت (05/0<P). با توجه به نتایج پژوهش حاضر، به مربیان و متخصصان سالمندی پیشنهاد می شود از سودمندهای تحریک مخچه در بهبود زمان رسیدن به پایداری سالمندان مرد بهره گیرند.

پژوهش حاضر با هدف تعیین تأثیر مدل سازی پیش خوراندی و غیرپیش خوراندی در ترکیب مشاهده عمل و تصویرسازی حرکتی هم زمان و متناوب بر یادگیری و خودکارآمدی پرتاب آزاد بسکتبال در کودکان انجام شد. تعداد 72 دانش آموز پسر با میانگین سنی 12/1±63/11 سال که توانایی تصویرسازی داشتند، به صورت نمونه گیری دردسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفی در شش گروه خودمدل سازی پیش خوراندی (مشاهده و تصویرسازی هم زمان و متناوب)، خودمدل سازی غیرپیش خوراندی (مشاهده و تصویرسازی هم زمان و متناوب) و مدل ماهر (مشاهده و تصویرسازی هم زمان و متناوب) تقسیم شدند. پس از پیش آزمون پرتاب آزاد و خودکارآمدی، شرکت کنندگان سه جلسه در هفته، هر جلسه با 40 کوشش به مدت شش هفته، تمرین کردند. در گروه های خودمدل سازی پیش خوراندی، شرکت کنندگان فیلم ویرایش شده خود و در گروه های خودمدل سازی غیرپیش خوراندی، شرکت کنندگان فیلم پرتاب واقعی خود و در گروه مدل ماهر، فیلم پرتاب فرد ماهر را مشاهده کردند و به روش پتلپ تصویرسازی هم زمان و متناوب انجام دادند. پس از آخرین جلسه، پس آزمون و یک هفته بعد آزمون یادداری و انتقال گرفته شد. از روش تحلیل واریانس مختلط برای تحلیل داده ها استفاده شد. یافته ها نشان داد، میانگین امتیاز پرتاب آزاد بسکتبال و خودکارآمدی گروه های پیش خوراندی و ماهر به طور معناداری (001/0=P) بیشتر از گروه های غیرپیش خوراندی و میانگین امتیازات گروه تصویرسازی و مشاهده هم زمان پیش خوراندی به طور معناداری (01/0=P) بیشتر از میانگین امتیاز گروه مشاهده و تصویرسازی هم زمان ماهر بود. براساس یافته ها، مربیان می توانند با استفاده از خودمدل سازی در تمرینات ترکیب مشاهده عمل و تصویرسازی حرکتی به بهبود خودکارآمدی و عملکرد حرکتی از طریق الگودهی مثبت کمک ک نند

هدف این پژوهش بررسی تأثیر اجرای جسمانی، مشاهده عمل و تصویرسازی حرکتی بر یادگیری و درجات آزادی کارکردی ضربه گلف بود، بر این اساس، 40 دانشجوی مبتدی مرد راست دست (4/3±25 سال) در این پژوهش شرکت کردند و به صورت تصادفی در چهار گروه تمرین جسمانی، مشاهده عمل، تمرین ذهنی و کنترل تقسیم شدند. ابتدا از شرکت کنندگان خواسته شد که یک پیش آزمون شامل 12 کوشش را تکمیل کنند. بعد از پیش آزمون، شرکت کنندگان ضربه گلف را براساس گروه بندی های مربوط (9 بلوک 18 کوششی) تمرین کردند. یک روز پس از اکتساب، آزمون یادداری مشابه با پیش آزمون اجرا شد. متغیرهای دقت حرکت و کینماتیک حرکت در مراحل پیش آزمون و پس آزمون ثبت شدند. با استفاده از روش تجزیه و تحلیل مؤلفه های اصلی، درجات آزادی کارکردی اندازه گیری شدند. به منظور تحلیل داده ها از طرح تحلیل واریانس مرکب با 4 (گروه) × 2 (مراحل آزمون) استفاده شد. نتایج متغیر دقت حرکت نشان داد، گروه تمرین جسمانی در یادداری نسبت به دو گروه تجربی دیگر عملکرد سطح بالاتری داشت (همه 05/0>P). همچنین گروه مشاهده ای نسبت به گروه ذهنی دقت بیشتری داشت (05/0>P). این نتایج در متغیر درجات آزادی کارکردی تکرار شد و گروه جسمانی بهتر از دو گروه تجربی دیگر عمل کرد (همه 05/0>P). همچنین گروه مشاهده ای نسبت به گروه ذهنی درجات آزادی کارکردی کمتری داشت (05/0>P). این نتایج براساس ماهیت متفاوت بازخورد در این سه حالت اجرا و همچنین براساس تئوری مدل های درونی توجیه شدند

هدف این پژوهش، بررسی اثر تناسب فرد-سازمان، رهبری تحول گرا و اشتراک دانش بر رفتار نوآورانه در سازمان های ورزشی ایران از جمله وزارت ورزش و جوانان، کمیته ملی المپیک و فدراسیون های ورزشی بود. روش پژوهش از نظر نحوه جمع آوری داده ها، توصیفی-پیمایشی و از لحاظ هدف، کاربردی بود. جامعه آماری شامل همه کارکنان وزارت ورزش و جوانان، کمیته ملی المپیک و فدراسیون های ورزشی ایران بود. نمونه آماری نیز 512 نفر از کارکنانی بودند که به پرسش نامه ها پاسخ دادند. برای تحلیل داده ها از روش مدل سازی معادلات ساختاری با رویکرد حداقل مربعات جزئی و نرم افزار اسمارت پی ال اس نسخه 3 استفاده شد. برای آزمون فرضیه های پژوهش، آزمون تی استفاده شد. یافته ها نشان داد، تناسب فرد-سازمان دارای رابطه مستقیم و مثبتی با اشتراک دانش و رفتار نوآورانه کارکنان است و رهبری تحول گرا نیز با اشتراک دانش و رفتار نوآورانه کارکنان رابطه مثبت و مستقیم داشت. کارکنانی که دانش خود را به اشتراک می گذاشتند، رفتار نوآورانه تری داشتند. اشتراک دانش در رابطه تناسب فرد-سازمان و رفتار نوآورانه و رابطه رهبری تحول گرا و رفتار نوآورانه نقش میانجی را بر عهده داشت. به طور کلی، به مدیران و سیاست گذاران ورزشی پیشنهاد می شود که با توجه به مؤثر بودن عوامل موجود در پژوهش، به ترتیب اهمیت، شیوه های گوناگون بهبود تناسب فرد-سازمان، اشتراک دانش و رهبری تحول گرا را در جهت تقویت رفتار نوآورانه در سازمان های ورزشی اجرایی کنند.

تصویرسازی را می توان استفاده از تمام حواس برای بازآفرینی یا ساخت یک تجربه در ذهن تعریف کرد. این پژوهش با هدف تاثیر تصویرسازی ذهنی و تمرین بدنی بر تکلیف پیگردی کودکان با اختلال هماهنگی رشدی صورت گرفت. شرکت کنندگان 30 دانش آموز دختر با اختلال هماهنگی رشدی (با میانگین سنی 84/0 ± 22/8 ) بودند که به طور تصادفی در 3 گروه تصویرسازی ذهنی، تمرین بدنی و گروه کنترل قرار گرفتند. ابتدا پیش آزمون تکلیف پیگردی از تمام آزمودنی ها به عمل آمد. در طول پژوهش دو گروه تصویرسازی ذهنی و تمرین بدنی تمرینات خود را به مدت 18 جلسه (20-17 دقیقه ) انجام دادند و گروه کنترل به انجام فعالیت های روزانه خود پرداختند. در پایان تمام آزمودنی ها پس آزمون تکلیف پیگردی را انجام دادند. نتایج آزمون تحلیل واریانس مرکب 2 (زمان : پیش آزمون، پس آزمون) *3 (گروه : تصویرسازی ذهنی، تمرین بدنی و کنترل) نشان داد گروه های تمرینی در تمام مؤلفه های تکلیف پیگردی (زمان کلی باقی ماندن بر هدف، زمان متوالی باقی ماندن روی هدف، فاصله از هدف و سرعت) نسبت به گروه کنترل عملکرد بهتری داشتند و تفاوت معنا داری از پیش-آزمون تا پس آزمون مشاهده شد. بر اساس نتایج آزمون تی مستقل بین دو گروه تمرینی تفاوت معنا داری مشاهده نشد.

هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی ویژگی های روان سنجی پرسشنامه فشار نقش ورزشکاران نوجوان بود. روش پژوهش حاضر از نوع توصیفی بود. نمونه آماری 230 نفر از ورزشکار(108 دختر و 104 پسر) رشته های مختلف ورزشی مختلف با دامنه سنی 12 الی 18 سال شهر نهاوند بودند که به روش نمونه گیری در درسترس در پژوهش حاضر شرکت کردند و پرسشنامه فشار نقش برای ورزشکاران نوجوانان را که به روش ترجمه – باز ترجمه توسط متخصصان روان شناسی ورزشی آماده شده بود، تکمیل کردند. جهت برآورد روایی و تعیین ساختار عاملی از تحلیل عاملی تأییدی استفاده شد. پایایی پرسشنامه نیز با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ محاسبه گردید. جهت تحلیل داده ها از نرم افزارهای SPSS و Amos نسخه 23 استفاده گردید. نتایج تحلیل عاملی بر روی کل سؤالات پرسشنامه منجر به استخراج پنج عامل (فشار اضافی در ورزش و بین نقش ها، ابهام، فشار اضافی در مدرسه، فشار کم و ناکافی و تعارض) شد که به صورت کلی 25/52 درصد واریانس کل پرسشنامه را تبیین می کردند. مقدار ضریب آلفای کرونباخ برای کل پرسشنامه 85/0 و برای مؤلفه های فشار اضافی در ورزش و بین نقش ها، ابهام، فشار اضافی در مدرسه، فشار کم و ناکافی و تعارض به ترتیب 84/0، 83/0، 67/0، 73/0 و 67/0 به دست آمد که حاکی از این است که درمجموع از پایایی بالایی برخوردار است. نسخه فارسی پرسشنامه فشار نقش برای ورزشکاران نوجوان می تواند ابزاری معتبر و مفید برای مربیان و معلمان باشد تا دوره های فشار بالا و پایین را با پیگیری و نظارت فشار نقش در طول زمان شناسایی کند.

مقدمه: با توجه به مدل خودگویی ویژه ورزش، ناهماهنگی خودگویی زمانی اتفاق می افتد که عدم تطابق بین احساسات یا برداشت های درونی و خودگویی باعث اختلال در عملکرد شود. هدف: هدف از این مطالعه آزمون تجربی فرضیه ناهماهنگی خودگویی با بررسی اثرات خودگویی بر تکلیف-مدارها (30 نفر) و خودمدار (30 نفر) بود. مواد و روش ها: روش تحقیق نیمه تجربی بود که در آن تأثیر خودگویی تکلیف مدار و خودگویی خودمدار بر عملکرد حرکتی در افراد با جهت گیری انگیزشی متفاوت بررسی شد. همه شرکت کنندگان تکلیف اعمال نیرو را هم در شرایط خودگویی تکیلف گرا و هم خودگویی خودمدار با ترتیب متوازن اجرا کردند. یافته ها: نتایج تحلیل واریانس دو عاملی نشان داد تکلیف مدارها هنگام استفاده از خودگویی مرتبط با تکلیف (من از قبلم بهترم) عملکرد بهتری داشتند و خودمدارها هنگام استفاده از خودگویی مرتبط با خودمداری (من بهتر از دیگرانم) بهتر عمل کردند. نتیجه گیری: نتایج این تحقیق نشان می دهد که ناهماهنگی خودگویی بر عملکرد تأثیر منفی می گذارد و متناسب کردن مداخلات خودگویی با در نظر گرفتن عوامل فردی در طرح های مداخله می تواند اثربخشی مداخله و نتایج عملکرد را ارتقا دهد.

با شناسایی عوامل خطرزای آسیب مانند تعادل ضعیف و نقص در عملکرد حرکتی، می توان دانش آموزان مستعد آسیب را شناخت و با انجام تمرینات مناسب، خطر بروز آسیب را در آن ها کاهش داد. هدف مطالعه حاضر، تعیین اثربخشی تمرینات عملکردی بر نمره آزمون غربالگری حرکات عملکردی و تعادل پویای اندام تحتانی و فوقانی دانش آموزان مستعد آسیب بود. در این مطالعه نیمه تجربی، 60 نفر از دانش آموزان 10 تا 13 ساله با نمره کمتر از 14 در آزمون غربالگری حرکات عملکردی (مستعد آسیب)، به صورت تصادفی در دو گروه کنترل و تجربی (تمرینات عملکردی) قرار گرفتند. گروه تجربی به انجام هشت هفته تمرینات عملکردی پرداخت و گروه کنترل در این مدت به روتین معمولی زندگی خود ادامه داد. عملکرد حرکتی و تعادل اندام تحتانی و فوقانی به ترتیب با آزمون های غربالگری حرکات عملکردی و آزمون تعادل Y، در دو مرحله پیش آزمون و پس آزمون ارزیابی شد. داد ه ها با استفاده از آزمون آنالیز کوواریانس در نرم افزار SPSS نسخه 26 تحلیل شد (P£0/05). نتایج آزمون کوواریانس نشان داد، پس از کنترل اثر پیش آزمون، در پس آزمون نتایج آزمون غربالگری حرکات عملکردی و تعادل پویای پا و دست برتر (در هر سه جهت)، بین دو گروه اختلاف معناداری وجود داشت (001/0>P). با توجه به نتایج پژوهش، استفاده از تمرینات عملکردی برای بهبود عملکرد حرکتی و تعادل پویای اندام تحتانی و فوقانی با هدف کاهش خطر بروز آسیب در دانش آموزان مستعد آسیب پیشنهاد می شود

در مطالعات گذشته شناسایی آسیب های سر براساس معیارهای تک پارامتری بود؛ در حالی که با در نظر گرفتن چند پارامتر در ارزیابی آسیب سر می توان اطلاعات دقیق تری به دست آورد؛ ازاین رو هدف مطالعه حاضر، بررسی و تحلیل معیارهای تک پارامتری و چندپارامتری آسیب سر در ورزش های برخوردی بود. با استفاده از مطالعات پیشین و شبیه سازی با نرم افزار آدامز معیارهای تک پارامتری (شتاب های خطی و چرخشی) به دست آمد. همچنین با استفاده از معادله ای ترکیبی از شتاب های خطی و چرخشی، معیار چندپارامتری محاسبه شد. نتایج نشان داد، شتاب های چرخشی سر در ورزش های برخوردی بالاتر از آستانه شتاب چرخشی مرتبط با ضربه مغزی بود. در میان ورزش های بررسی شده، تنها در تکواندو شتاب خطی بالاتر از آستانه آسیب سر بود؛ این در حالی است که در بررسی معیار چندپارامتری، هیچ کدام از ورزش های مطالعه شده درمعرض آستانه آسیب سر قرار نداشتند. به طورکلی، نتایج حاکی از بالا بودن معیار های آسیب سر در تکواندو نسبت به سایر ورزش های رزمی بود. از طرفی معیار ترکیبی آسیب سر برخلاف معیارهای تک پارامتری نمی تواند منجر به آسیب های سر در ورزش های برخوردی شود.

این مطالعه با هدف تحلیل هماهنگی مفاصل اندام تحتانی در اجرای لانج به جلو، با و بدون تی آرایکس انجام شد. با استفاده از سیستم آنالیز حرکت هشت دوربینه، داده های کینماتیکی مربوط به اجرای سه مدل مختلف از لانج به جلوی 22 دانشجوی دختر فعال (شامل لانج به جلوی معمولی، لانج به جلو با قرار دادن دست یا پا داخل طناب تی آرایکس) جمع آوری شد. از نرم افزار متلب برای پردازش داده ها و از آزمون تحلیل واریانس در سطح معناداری 05/0≥P برای تحلیل آماری داده ها استفاده شد. نتایج نشان داد که حرکت لانج به عنوان یک تمرین زنجیره حرکتی بسته و زانومحور، حاصل حرکت هم فاز مفاصل اندام تحتانی است. در اجرای لانج با قرارگیری پا داخل طناب تی آرایکس، درگیری مفصل ران افزایش و درگیری مفصل مچ پا کاهش نشان داد؛ در حالی که در اجرای لانج با گرفتن طناب تی آرایکس در دست، درگیری مفصل مچ پا بیشتر و درگیری مفصل ران کمتر بود. با توجه به نتایج به دست آمده، فرضیه وجود هم افزایی بین مفاصل ران و مچ پا تأیید شد. با توجه به افزایش تغییرپذیری هماهنگی در فاز بالا آمدن در لانج، پیشنهاد می شود افرادی با مشکلات تعادلی یا ضعف عضلانی در هنگام اجرای این حرکت، کنار یک تکیه گاه بایستند و در صورت لغزش یا افتادن از تکیه گاه کمک بگیرند.

اصطلاح «کم توانی ذهنی» به طور خاص برای کودکانی به کار می رود که نقص در مکانیسم های شناختی و برخی رفتارهای سازش یافته دارند. کودکان کم توان ذهنی اغلب مراحل اصلی رشد جسمی را طی می کنند، اما به دلیل مشکلاتی که در رشد شناختی و روانی-حرکتی دارند، در توانایی های ادراکی-حرکتی و بازیابی اطلاعات از حافظه عملکرد ضعیف دارند؛ بنابراین مطالعه حاضر به منظور بررسی اثربخشی یک دوره تمرینات ترکیبی (قدرتی و تعادلی) بر تعادل و تمرکز افراد کم توان ذهنی آموزش پذیر انجام شد. افراد کم توان ذهنی دردسترس و داوطلب نمونه های تحقیق را تشکیل دادند که به صورت تصادفی در دو گروه کنترل (12 نفر) و گروه تجربی (12 نفر) قرار گرفتند. در این تحقیق از پروتکل تمرینی ترکیبی (قدرتی و تعادلی) به صورت هفته ای سه جلسه به مدت هشت هفته استفاده شد. ارزیابی افراد با آزمون های تعادل ایستا (لک لک پای راست، لک لک پای چپ، رومبرگ، شارپند رومبرگ) و تمرکز (ظرفیت عدد حافظه فعال در مقیاس هوش وکسلر بزرگسالان-نسخه چهارم) قبل و بعد از اجرای پروتکل تمرینی انجام گرفت. برای تحلیل داده ها از آزمون های تی همبسته و کوواریانس در سطح معناداری 05/0 استفاده شد. نتایج نشان داد، انجام تمرینات ترکیبی (قدرتی و تعادلی) به طور معناداری باعث بهبود تعادل ایستا و تمرکز افراد کم توان ذهنی آموزش پذیر شد (05/0≥P). از آنجا که افراد کم توان ذهنی آموزش پذیر در اجرای حرکات هماهنگ و تعادل ضعیف هستند، بهبود تعادل ایستا و تمرکز ازجمله فاکتورهایی هستند که می توانند تحت تأثیر اجرای تمرینات قدرتی و تعادلی بهبودی چشمگیر یابند که خود عاملی برای پیشگیری از بسیاری آسیب ها و نیز حفظ زندگی مستقل در افراد کم توان ذهنی خواهد بود.

این پژوهش با هدف طراحی و اعتباریابی مدل عوامل مؤثر رهبری تحول آفرین زیست محیطی در ورزش انجام شد. روش تحقیق از نوع مطالعات اکتشافی بود. جامعه آماری در بخش کیفی نخبگان محیط زیست (اساتید دانشگاهی، مدیران و کارشناسان زیست محیطی کشور) و نخبگان علمی و اجرایی ورزش کشور (اساتید دانشگاه، مدیران وزارت ورزش و جوانان و ادارات ورزش و جوانان) بودند. همچنین مدیران و کارکنان وزارت ورزش و جوانان جامعه آماری بخش کمی را تشکیل دادند. نمونه آماری در بخش کیفی 15 نفر بود که با آن ها مصاحبه صورت گرفت و در بخش کمی 398 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار جمع آوری داده ها در بخش کیفی مصاحبه نیمه ساختاریافته و در بخش کمی پرسشنامه محقق ساخته بود. روایی صوری و محتوایی آن توسط 15 نفر با روش آلفای کرونباخ تأیید شد. پایایی مصاحبه ها از روش توافق بین دو کدگذار براساس ضریب کاپای کوهن 73/0 به دست آمد. روش آماری پژوهش با به کارگیری تحلیل عامل تأییدی مرحله دوم و مدل یابی معادلات ساختاری با استفاده از نرم افزار پی ال اس انجام شد. نتایج در بخش تحلیل کیفی نشان داد، درمجموع 83 مؤلفه ایجاد شد که به دلیل کثرت تمامی کدهای مشابه در گروه خاص خود قرار گرفتند و سپس 16 بُعد شناسایی شده در شش منظر کلی چارچوب بندی شدند. همچنین نتایج مدل سازی معادلات ساختاری نشان داد که بین تمامی ابعاد رهبری تحول آفرین، مشوق های زیست محیطی، فرهنگ زیست محیطی، توانمندسازی روان شناختی، احساس تعلق و عملکرد زیست محیطی رابطه معناداری وجود دارد.

شکل گیری و رشد کسب و کارهای نوپا در هر حوزه ای به عنوان یکی از فرصت های توسعه یافتگی مطرح است و این موضوع در ورزش می تواند به دستیابی به نتایج موردانتظار کشورها در رشته های ورزشی مدنظر منجر شود؛ بنابراین پژوهش حاضر با هدف طراحی مدل شکل گیری و رشد کسب و کارهای نوپای ورزش فوتبال در کشور عراق انجام پذیرفت. روش پژوهش از نوع آمیخته با ماهیت اکتشافی بود. در بخش کیفی که با بهره گیری از رویکرد گلیزر صورت پذیرفت، خبرگان و فعالان در حوزه کسب و کارهای نوپا جامعه آماری را تشکیل دادند که به شیوه هدفمند گزینش شدند. در این بخش پس از 15 مصاحبه اشباع نظری حاصل شد. در بخش کمّی از مدل سازی معادلات ساختاری استفاده شد که جامعه آماری در این بخش شامل همه فعالان در حوزه کسب و کارهای نوپای ورزشی در کشور عراق بودند. در این بخش پاسخگویان به شیوه دردسترس گزینش شدند که درنهایت داده های حاصل از 208 پرسشنامه تحلیل شد. براساس نتایج، مدل نهایی متشکل از اکوسیستم شکل گیری و رشد کسب و کارهای نوپا (ارتباطات، حمایت های سازمانی، زیرساخت قانونی، منابع و فرهنگ)، راهبردها (حمایت، مدیریت منابع انسانی و شبکه سازی) و نتایج (رشد اقتصاد ورزش و رشد ورزش فوتبال) شکل گرفت. نتایج نشان می دهد، شکل گیری و رشد کسب و کارهای نوپا در یک رشته ورزشی، نه تنها به عملکرد مؤثر عوامل مرتبط با آن رشته ورزشی به طور خاص و همچنین ورزش به طور عام بستگی دارد، نقش مجامع علمی یا سازمان های غیرورزشی در این عرصه نیز انکارنشدنی است.

این پژوهش کیفی با هدف بررسی نقش فناوری های نوین در مشارکت افراد در فعالیت بدنی اوقات فراغت انجام شد. 13 نفر از متخصصان این حوزه با رعایت اصول روش قدرت اطلاعات به صورت هدفمند برای مصاحبه های نیمه ساختاریافته انتخاب شدند. تجزیه وتحلیل مضمون، با استفاده از چارچوب شش مرحله ای براون و کلارک (2006)، برای تجزیه وتحلیل داده ها استفاده شد. یافته ها سه نقش متمایز فناوری های نوین را در فعالیت بدنی اوقات فراغت نشان دادند: «تسهیل گر»، «کاهنده» و «بازدارنده». نقش «تسهیل گر» که توسط ۱۰۰ کد استخراج شده حمایت می شود، جنبه تسهیل کنندگی فناوری های نوین در ارتقای فعالیت بدنی را نشان می دهند. برعکس، نقش «کاهنده» که شامل 19 کد استخراج شده است، نشان می دهد که فناوری های نوین افراد را سمت رفتار بی تحرک و کاهش سطح فعالیت بدنی سوق می دهند. درنهایت، نقش «بازدارنده» که شامل 29 کد است، نشان می دهد که فناوری های نوین با تأثیرگذاری بر سایر جنبه های زندگی افراد، به طور غیرمستقیم آنها را از مشارکت در فعالیت بدنی باز می دارند. بر اساس یافته های پژوهش، می توان نتیجه گرفت که فناوری های نوین نقش های چندوجهی در شکل دهی به مشارکت افراد در فعالیت بدنی اوقات فراغت دارند. درحالی که آن ها با تسهیل و افزایش فرصت های فعالیت بدنی به عنوان تسهیل گر عمل می کنند، نقش کاهنده ای نیز دارند و به طور بالقوه ترویج دهنده رفتارهای کم تحرک نیز هستند. علاوه بر این، فناوری های نوین می توانند به عنوان بازدارنده عمل کرده و از طریق تأثیرات مختلف بر تفکرات، ترجیحات و سبک زندگی افراد، به طور غیرمستقیم افراد را از مشارکت در فعالیت بدنی بازدارند.