عبدالرضا حیدری

پژوهش حاضر با هدف تعیین تأثیر مدل سازی پیش خوراندی و غیرپیش خوراندی در ترکیب مشاهده عمل و تصویرسازی حرکتی هم زمان و متناوب بر یادگیری و خودکارآمدی پرتاب آزاد بسکتبال در کودکان انجام شد. تعداد 72 دانش آموز پسر با میانگین سنی 12/1±63/11 سال که توانایی تصویرسازی داشتند، به صورت نمونه گیری دردسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفی در شش گروه خودمدل سازی پیش خوراندی (مشاهده و تصویرسازی هم زمان و متناوب)، خودمدل سازی غیرپیش خوراندی (مشاهده و تصویرسازی هم زمان و متناوب) و مدل ماهر (مشاهده و تصویرسازی هم زمان و متناوب) تقسیم شدند. پس از پیش آزمون پرتاب آزاد و خودکارآمدی، شرکت کنندگان سه جلسه در هفته، هر جلسه با 40 کوشش به مدت شش هفته، تمرین کردند. در گروه های خودمدل سازی پیش خوراندی، شرکت کنندگان فیلم ویرایش شده خود و در گروه های خودمدل سازی غیرپیش خوراندی، شرکت کنندگان فیلم پرتاب واقعی خود و در گروه مدل ماهر، فیلم پرتاب فرد ماهر را مشاهده کردند و به روش پتلپ تصویرسازی هم زمان و متناوب انجام دادند. پس از آخرین جلسه، پس آزمون و یک هفته بعد آزمون یادداری و انتقال گرفته شد. از روش تحلیل واریانس مختلط برای تحلیل داده ها استفاده شد. یافته ها نشان داد، میانگین امتیاز پرتاب آزاد بسکتبال و خودکارآمدی گروه های پیش خوراندی و ماهر به طور معناداری (001/0=P) بیشتر از گروه های غیرپیش خوراندی و میانگین امتیازات گروه تصویرسازی و مشاهده هم زمان پیش خوراندی به طور معناداری (01/0=P) بیشتر از میانگین امتیاز گروه مشاهده و تصویرسازی هم زمان ماهر بود. براساس یافته ها، مربیان می توانند با استفاده از خودمدل سازی در تمرینات ترکیب مشاهده عمل و تصویرسازی حرکتی به بهبود خودکارآمدی و عملکرد حرکتی از طریق الگودهی مثبت کمک ک نند