رفتار حرکتی

پژوهش حاضر با هدف تعیین تأثیر مدل سازی پیش خوراندی و غیرپیش خوراندی در ترکیب مشاهده عمل و تصویرسازی حرکتی هم زمان و متناوب بر یادگیری و خودکارآمدی پرتاب آزاد بسکتبال در کودکان انجام شد. تعداد 72 دانش آموز پسر با میانگین سنی 12/1±63/11 سال که توانایی تصویرسازی داشتند، به صورت نمونه گیری دردسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفی در شش گروه خودمدل سازی پیش خوراندی (مشاهده و تصویرسازی هم زمان و متناوب)، خودمدل سازی غیرپیش خوراندی (مشاهده و تصویرسازی هم زمان و متناوب) و مدل ماهر (مشاهده و تصویرسازی هم زمان و متناوب) تقسیم شدند. پس از پیش آزمون پرتاب آزاد و خودکارآمدی، شرکت کنندگان سه جلسه در هفته، هر جلسه با 40 کوشش به مدت شش هفته، تمرین کردند. در گروه های خودمدل سازی پیش خوراندی، شرکت کنندگان فیلم ویرایش شده خود و در گروه های خودمدل سازی غیرپیش خوراندی، شرکت کنندگان فیلم پرتاب واقعی خود و در گروه مدل ماهر، فیلم پرتاب فرد ماهر را مشاهده کردند و به روش پتلپ تصویرسازی هم زمان و متناوب انجام دادند. پس از آخرین جلسه، پس آزمون و یک هفته بعد آزمون یادداری و انتقال گرفته شد. از روش تحلیل واریانس مختلط برای تحلیل داده ها استفاده شد. یافته ها نشان داد، میانگین امتیاز پرتاب آزاد بسکتبال و خودکارآمدی گروه های پیش خوراندی و ماهر به طور معناداری (001/0=P) بیشتر از گروه های غیرپیش خوراندی و میانگین امتیازات گروه تصویرسازی و مشاهده هم زمان پیش خوراندی به طور معناداری (01/0=P) بیشتر از میانگین امتیاز گروه مشاهده و تصویرسازی هم زمان ماهر بود. براساس یافته ها، مربیان می توانند با استفاده از خودمدل سازی در تمرینات ترکیب مشاهده عمل و تصویرسازی حرکتی به بهبود خودکارآمدی و عملکرد حرکتی از طریق الگودهی مثبت کمک ک نند

هدف پژوهش حاضر بررسی مدل و ارزیابی ویژگی های روان سنجی ابزار سواد بدنی برای کودکان پیش از دبستان ایرانی (18 تا 48 ماهه) بود. این پژوهش به صورت توصیفی-زمینه یابی بود و در قالب مطالعه مقطعی انجام شد. با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای، 305 کودک از مهدکودک های شهر تهران انتخاب شدند. ابزار ارزیابی سواد بدنی کودکان پیش از دبستان از طریق روش ترجمه-بازترجمه به فارسی برگردانده شد و توسط هشت متخصص برخی از خصوصیات روان سنجی آن بررسی شد. تحلیل عاملی تأییدی نیز برای ارزیابی داده ها و مدل سازی سازندگان اصلی ابزار به کار رفت. پایایی ابزار با استفاده از همسانی درونی و ضریب همبستگی درون گروهی برای سنجش دقت و قابلیت تکرارپذیری محاسبه شد. نتایج نشان داد، روایی محتوایی ابزار براساس نظر متخصصان 96/0 بود که در سطح قابل قبولی است. همچنین روایی ظاهری با تأیید حداکثری متخصصان در سطح بسیار عالی برآورد شد. در تحلیل عاملی تأییدی، سه دامنه «شایستگی حرکتی»، «حرکات هماهنگ» و «انگیزه و لذت» به عنوان عوامل اصلی شناسایی و تأیید شدند که با مدل نظری و معیارهای آماری تناسب خوبی نشان دادند. ضرایب پایایی همسانی درونی شامل پایایی ترکیبی و آلفای کرونباخ، بیشتر از 70/0 به دست آمد که نشان دهنده پایایی درونی مطلوب ابزار است؛ بنابراین ابزار سواد بدنی کودکان پیش از دبستان، ابزاری معتبر و قابل اعتماد برای ارزیابی سواد بدنی کودکان 18 تا 48 ماهه است و پژوهشگران و مربیان کودک می توانند از آن استفاده کنند

مطالعه حاضر با هدف بررسی تأثیر یک دوره تمرینات پیلاتس با شدت متوسط تا زیاد بر عملکرد شناختی و اضطراب زنان دارای اختلالات اضطرابی انجام شد. تعداد 30 شرکت کننده زن براساس معیارهای ورود، داوطلبانه و پس از پر کردن فرم رضایت نامه وارد مطالعه شدند و به طور تصادفی به دو گروه تجربی (میانگین سنی 66/7±46/33) و گروه کنترل (میانگین سنی 37/5±06/30) تقسیم شدند. شرکت کنندگان آزمون رایانه ای برو-نرو برای اندازه گیری بازداری رفتار، آزمون برج لندن به منظور اندازه گیری برنامه ریزی و حل مسئله و پرسشنامه اضطراب بک را قبل و بعد از دوره مداخله اجرا کردند. گروه تجربی به مدت هشت هفته و هر هفته سه جلسه با مدت زمان 60 دقیقه تمرینات پیلاتس را با شدت 55 تا 70 درصد ضربان قلب بیشینه انجام دادند، اما گروه کنترل در این مدت تمرین هدفمندی را دنبال نکرد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون آماری تحلیل کوواریانس چندمتغیره در سطح معناداری 05/0 و نرم افزار SPSS نسخه 26 استفاده شد. نتایج نشان داد، یک دوره تمرینات پیلاتس بر اضطراب (000/0=P) و برنامه ریزی و حل مسئله (031/0=P) گروه تجربی تأثیر معنا داری داشت، ولی بر بازداری رفتار تأثیر معناداری نداشت (34/0=P). نتایج مطالعه حاضر نشان داد، ورزش پیلاتس می تواند به عنوان روشی ارزشمند در ارتقای عملکرد شناختی مانند برنامه ریزی و حل مسئله و کاهش اضطراب زنان دارای اختلالات اضطرابی مدنظر قرار گیرد

اتیسم، اختلال نافذ رشدی است و یکی از نشانگان اختلال طیف اتیسم ضعف در ارتباطات اجتماعی است که منجر به ایجاد محدودیت هایی در زندگی این افراد می شود. هدف پژوهش حاضر، تعیین اثر یک دوره تمرینات سنتی و بازی های ویدیویی فعال بر ارتباطات اجتماعی کودکان مبتلا به اختلال طیف اتیسم بود. روش پژوهش از نوع نیمه تجربی بود و از طرح تحقیق پیش آزمون-پس آزمون همراه با گروه کنترل استفاده شد. تعداد 45 کودک مبتلا به اختلال طیف اتیسم در رده سنی 8 تا 12 سال به صورت هدفمند انتخاب شدند و در سه گروه بازی های ویدیویی فعال، کنترل و بازی های سنتی قرار گرفتند. شرکت کنندگان در گروه تجربی به مدت هشت هفته مداخله دریافت کردند. گروه کنترل تنها مداخلات رفتاردرمانی را دریافت کرد. اختلال در برقراری ارتباطات اجتماعی قبل و بعد از مداخله به وسیله پرسشنامه گارز-2 اندازه گیری شد. داده ها با استفاده از روش تحلیل کوواریانس و تی همبسته تجزیه و تحلیل شدند. نتایج نشان داد، تفاوت معناداری در نمره ارتباطات اجتماعی در سه گروه مشاهده شد (001/0=P، 22/12=F). نتایج آزمون LSD نشان داد، گروه بازی های ویدیویی فعال بهتر از بازی های سنتی و گروه بازی های سنتی بهتر از گروه کنترل در ارتباطات اجتماعی عمل کردند. از طرفی تفاوت معناداری بین نمرات پس آزمون و پیگیری در سه گروه مشاهده نشد؛ بنابراین به نظر می رسد بازی های ویدیویی فعال می توانند به عنوان روش مداخله ای مناسب برای بهبود ارتباطات اجتماعی کودکان مبتلا به اختلال طیف اتیسم استفاده شوند

هدف این پژوهش بررسی تأثیر اجرای جسمانی، مشاهده عمل و تصویرسازی حرکتی بر یادگیری و درجات آزادی کارکردی ضربه گلف بود، بر این اساس، 40 دانشجوی مبتدی مرد راست دست (4/3±25 سال) در این پژوهش شرکت کردند و به صورت تصادفی در چهار گروه تمرین جسمانی، مشاهده عمل، تمرین ذهنی و کنترل تقسیم شدند. ابتدا از شرکت کنندگان خواسته شد که یک پیش آزمون شامل 12 کوشش را تکمیل کنند. بعد از پیش آزمون، شرکت کنندگان ضربه گلف را براساس گروه بندی های مربوط (9 بلوک 18 کوششی) تمرین کردند. یک روز پس از اکتساب، آزمون یادداری مشابه با پیش آزمون اجرا شد. متغیرهای دقت حرکت و کینماتیک حرکت در مراحل پیش آزمون و پس آزمون ثبت شدند. با استفاده از روش تجزیه و تحلیل مؤلفه های اصلی، درجات آزادی کارکردی اندازه گیری شدند. به منظور تحلیل داده ها از طرح تحلیل واریانس مرکب با 4 (گروه) × 2 (مراحل آزمون) استفاده شد. نتایج متغیر دقت حرکت نشان داد، گروه تمرین جسمانی در یادداری نسبت به دو گروه تجربی دیگر عملکرد سطح بالاتری داشت (همه 05/0>P). همچنین گروه مشاهده ای نسبت به گروه ذهنی دقت بیشتری داشت (05/0>P). این نتایج در متغیر درجات آزادی کارکردی تکرار شد و گروه جسمانی بهتر از دو گروه تجربی دیگر عمل کرد (همه 05/0>P). همچنین گروه مشاهده ای نسبت به گروه ذهنی درجات آزادی کارکردی کمتری داشت (05/0>P). این نتایج براساس ماهیت متفاوت بازخورد در این سه حالت اجرا و همچنین براساس تئوری مدل های درونی توجیه شدند

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر تمرین چشم آرام بر تثبیت خیرگی در یادگیری مهارت دریافت و ارسال سرویس والیبال در کودکان بود. نمونه آماری شامل 20 دانش آموز دختر مبتدی با میانگین سنی 10 الی 12 سال بود که بصورت در دسترس انتخاب و پس از انجام پیش آزمون به صورت تصادفی در دو گروه 10 نفره (تمرین چشم آرام و تمرین تکنیکی) جایگزین شدند. پس از پیش آزمون، شرکت کنندگان در 9 جلسه آموزشی جداگانه (3 جلسه در هفته) شرکت کردند و 48 ساعت پس از آخرین جلسه آموزشی، آزمون یادداری اول و یک ماه بعد آزمون یادداری دوم انجام شد. جهت سنجش عملکرد ، از آزمون دریافت سرویس والیبال با ساعد در زمین مینی والیبال و برای ثبت داده های بینایی از ردیابی چشم Ergoneers)) استفاده شد. نتایج تحلیل واریانس مرکب 3×2 نشان داد عملکرد دریافت سرویس والیبال در گروه تمرین چشم آرام نسبت به گروه تکنیکی از پیش آزمون تا یادآوری اول و دوم به شکل معنی داری افزایش یافت 0/05)>(p. نتایج آزمون تحلیل واریانس طول تثبیت خیرگی دریافت کننده به نقطه تماس دست سرویس زننده به توپ تفاوت معنی داری را بین دو گروه در سه مرحله نشان نداد (p=0/065). نتایج آزمون یومن ویتنی در دو گروه تفاوت معنی داری را در تعداد کوشش های همراه با تثبیت خیرگی دریافت کننده به پاسور در یادداری اول(0/1650=p) و یادداری دوم (0/052=p) نشان نداد.. بنظر می رسد تمرین چشم آرام نسبت به تمرین تکنیکی تاثیر قابل توجهی بر یادگیری تکلیف مهاری و اثر مشابهی بر تثبیت خیرگی کودکان داشته باشد