نقش دهقانان ساسانی در تحول خواهی و گرایش به اسلام تا عهد بنی عباس
حوزههای تخصصی:
نظام طبقاتی در عهد ساسانیان، هر یک از اقشار جامعه را به حسب طبقه اجتماعی، مستحق مالکیت اموال و اراضی می دانست. مقاله حاضر با هدف مقایسه میان طبقه دهقانان با طبقات دیگر در رویکرد به تحول خواهی و گرایش به اسلام، پرده از این واقعیت بر می دارد که دهقانان با توجه به حضور و نقش آفرینی آنان در عرصه های گوناگون اجتماعی و سیاسی، اقتصادی و زراعی، علمی و فرهنگی و اصالت و پیشینه ای که داشته اند، علاوه بر اینکه خودشان در گرایش به اسلام به جهت فرهنگ و آداب ایرانی پیش قدم بوده اند، به طبقات دیگر در تحول خواهی به سمت مؤلفه های اصیل ایرانی به خصوص با ظهور پاره ای از نقاط ضعف در بدنه حاکمیت ساسانی کمک نمودند. وجود این ویژگی ها و لیاقت های دهقانان در دوره بنی امیه (عهد عمر بن عبدالعزیز) و بنی عباس (به ویژه عهد منصور، مهدی و مقتدر بالله) موجب آن شد که حاکمان این دو حکومت، تغییری در وظایف و مأموریت دهقانان ایجاد نکنند. این مقاله به روش توصیفی- تحلیلی کوشیده است نمونه های ممتاز از تحقق تحول خواهی دهقانان در عرصه های اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و علمی را بازتاب دهد. یافته های تحقیق نشان می دهد که طبقه دهقانان به سبب نقش آفرینی، بیش از سایر طبقات، حتی موبدان ساسانی، در جذابیت و گرایش به اسلام مؤثر بوده اند.