درخت حوزه‌های تخصصی

مقدمه: کارکردهای اجرایی، شاخص حیاتی برای موفقیت ورزشی اند و یکی از مداخلات تأثیرگذار بر آن، تمرینات کوادراتو است. هدف تحقیق حاضر بررسی تأثیر این تمرینات در سطح رفتاری بر کارکرد اجرایی ورزشکاران نیمه ماهر است. روش پژوهش: 100 ورزشکار نیمه ماهر دختر در دامنه سنی 15 تا 18 سال به روش در دسترس از بین تیراندازان استان یزد انتخاب و به صورت تصادفی به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. در جلسات جداگانه ای هر کدام از آزمون ها به منظور سنجش کارکرد اجرایی گرفته شد. مداخله تمرینات کوادراتو به مدت 28 روز، هر روز شش دقیقه انجام گرفت. سپس پس آزمون مطابق با پیش آزمون گرفته شد. داده ها با استفاده از آزمون های کوواریانس چندمتغیره و تک متغیره تحلیل شدند و سطح معناداری 0/05>P در نظر گرفته شد. یافته ها: یافته ها نشان داد که تمرینات کوادراتو بر افزایش نمره تداخل و پاسخ ناهمخوان از ابعاد بازداری پاسخ، دو بعد طبقات و درجاماندگی از ابعاد انعطاف پذیری شناختی و همچنین افزایش نتیجه از ابعاد حافظه کاری در مرحله پس آزمون اثربخش بوده و موجب بهبود 6/12 درصد در بازداری پاسخ، 21/6 درصد در حافظه کاری و 18 درصد در انعطاف پذیری شناختی شده است. نتیجه گیری: نتایج این تحقیق همراستا با تحقیقات ساختاری و عملکردی مغز بود. تمرینات کوادراتو در سطح رفتاری بر سه هسته کارکرد اجرایی اثر مثبت داشت و می تواند مداخله مناسبی برای افزایش کارکرد اجرایی ورزشکاران باشد.

مقدمه: دوران سالمندی به عنوان یکی از مراحل مهم رشد انسان، به طور معمول با تغییرات چشمگیر در تمامی ابعاد رشد همراه است که این تغییرات پس از یک دوره کند و تدریجی در دوران میانسالی، شتاب بیشتری می گیرد. بنابراین، هدف از پژوهش حاضر بررسی آثار تمرینات فال پروف و چندجزئی بر عملکرد تعادلی، کارکردهای شناختی و زمان واکنش سالمندان مرد بود. روش پژوهش: در این پژوهش تجربی ۴۵ سالمند مرد در دامنه سنی ۶۵ تا ۷۵ سال به صورت تصادفی ساده انتخاب و به سه گروه مساوی گروه تمرین فال پروف، تمرین چندجزئی و کنترل، تقسیم شدند. گردآوری داده ها با استفاده از آزمون مختصر وضعیت شناختی، مقیاس عملکرد تعادلی و آزمون زمان واکنش انجام شد. برای تحلیل داده ها از آزمون تحلیل واریانس تکراری برای بررسی تأثیر زمان (دفعات اندازه گیری) و از آزمون تحلیل واریانس یکراهه برای بررسی اختلافات میان گروه ها در پس آزمون و آزمون پیگیری استفاده شد. یافته ها: بر اساس یافته ها، متغیرهای پژوهش در هر دو گروه تمرینی از پیش آزمون به پس آزمون پیشرفت معنادار داشتند (0/01>P )، درحالی که در گروه کنترل چنین نبود. همچنین نتایج حاکی از تفاوت میانگین های دو گروه آزمایشی نسبت به گروه کنترل در مراحل پس آزمون و پیگیری بود (0/01>P). نتیجه گیری: نتایج نشان داد که هر دوی گروه تمرینات فال پروف و چندجزئی سبب بهبود عملکردهای شناختی و حرکتی در سالمندان پژوهش حاضر شدند. بنابراین، توصیه می شود که این تمرینات به عنوان روش های مفید تمرینی مناسب برای سالمندان این رده سنی، استفاده شود.

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر تمرین چشم آرام بر تثبیت خیرگی در یادگیری مهارت دریافت و ارسال سرویس والیبال در کودکان بود. نمونه آماری شامل 20 دانش آموز دختر مبتدی با میانگین سنی 10 الی 12 سال بود که بصورت در دسترس انتخاب و پس از انجام پیش آزمون به صورت تصادفی در دو گروه 10 نفره (تمرین چشم آرام و تمرین تکنیکی) جایگزین شدند. پس از پیش آزمون، شرکت کنندگان در 9 جلسه آموزشی جداگانه (3 جلسه در هفته) شرکت کردند و 48 ساعت پس از آخرین جلسه آموزشی، آزمون یادداری اول و یک ماه بعد آزمون یادداری دوم انجام شد. جهت سنجش عملکرد ، از آزمون دریافت سرویس والیبال با ساعد در زمین مینی والیبال و برای ثبت داده های بینایی از ردیابی چشم Ergoneers)) استفاده شد. نتایج تحلیل واریانس مرکب 3×2 نشان داد عملکرد دریافت سرویس والیبال در گروه تمرین چشم آرام نسبت به گروه تکنیکی از پیش آزمون تا یادآوری اول و دوم به شکل معنی داری افزایش یافت 0/05)>(p. نتایج آزمون تحلیل واریانس طول تثبیت خیرگی دریافت کننده به نقطه تماس دست سرویس زننده به توپ تفاوت معنی داری را بین دو گروه در سه مرحله نشان نداد (p=0/065). نتایج آزمون یومن ویتنی در دو گروه تفاوت معنی داری را در تعداد کوشش های همراه با تثبیت خیرگی دریافت کننده به پاسور در یادداری اول(0/1650=p) و یادداری دوم (0/052=p) نشان نداد.. بنظر می رسد تمرین چشم آرام نسبت به تمرین تکنیکی تاثیر قابل توجهی بر یادگیری تکلیف مهاری و اثر مشابهی بر تثبیت خیرگی کودکان داشته باشد

هدف این پژوهش مقایسه تأثیر مداخلات توان بخشی شناختی، بازی های حرکتی هدفمند و ترکیبی بر انعطاف پذیری شناختی و هماهنگی حرکتی کودکان دارای اختلال هماهنگی رشدی بود. شصت دختر دارای اختلال در دامنه سنی 7 تا 10 سال براساس پرسشنامه اختلال هماهنگی رشدی (نسخه والدین) و مقیاس رشد حرکتی لینکن- اوزرتسکی شناسایی شدند و به صورت تصادفی در چهار گروه 15 نفره (توان بخشی، بازی، ترکیبی و کنترل) جای گرفتند. گروه ها در یک دوره آزمایشی هشت هفته ای (24 جلسه 45 دقیقه ای، سه جلسه در هفته) شرکت کردند و انعطاف پذیری شناختی و هماهنگی حرکتی آن ها در پیش آزمون و پس آزمون با استفاده از آزمون دسته بندی کارت های ویسکانسین و مقیاس رشد حرکتی لینکن- اوزرتسکی سنجش شد. نتایج تحلیل واریانس عاملی ترکیبی و مقایسه های تعقیبی نشان داد که انعطاف پذیری شناختی و هماهنگی حرکتی در هر سه گروه تجربی بهبود معنادار داشت (05/0>P). بهبود انعطاف پذیری شناختی (خطای درجاماندگی) در گروه ترکیبی در مقایسه با گروه بازی (01/0=P) و همچنین بهبود هماهنگی حرکتی در گروه های ترکیبی (001/0>P) و بازی (001/0>P) در مقایسه با گروه توان بخشی بیشتر بود. در سایر موارد، تفاوت معناداری بین گروه های تجربی مشاهده نشد (05/0<P). براساس این یافته ها، مداخله ترکیبی توان بخشی شناختی و بازی های حرکتی هدفمند در مقایسه با مداخلات تک رویه، برای اهداف درمانی چندگانه در اختلال هماهنگی رشدی نظیر بهبود هم زمان انعطاف پذیری شناختی و هماهنگی حرکتی اثربخش تر است.

هدف تحقیق حاضر مطالعه اثر خودگویی ارگانیک هدفمند بر افکار خودآیند منفی و عملکرد در رقابت پرتاب دارت بود؛ بر این اساس، 36 دانشجوی مبتدی در زمینه پرتاب دارت انتخاب شده و به صورت تصادفی به دو گروه خودگویی و کنترل تقسیم شدند. در ابتدا در یک جلسه آموزشی تکنیک صحیح پرتاب دارت توسط یک مربی حرفه ای به آن ها آموزش داده شد و 100 پرتاب تمرینی به سمت تخته دارت تجربه کردند و خطای آن ها شناسایی و اصلاح شد. سپس هر دو گروه در مرحله پیش آزمون شامل دو دسته پرتاب 10 کوششی شرکت کردند و عملکرد آن ها سنحیده شد و پرسشنامه افکار خودآیند منفی (QNS) هولون و کندال را در پایان پیش آزمون تکمیل کردند. در مرحله بعد، دوباره دو دسته پرتاب 10 کوششی در شرایط رقابتی بین شرکت کنندگان انجام شد؛ با این تفاوت که گروه خودگویی ارگانیک هدفمند قبل از پرتاب دارت از عبارت های خودگویی ارگانیک هدفمند استفاده کردند، اما گروه کنترل در طول پرتاب ها از هیچ نوع خودگویی استفاده نکردند. دوباره امتیازات پرتاب دارت سنجیده شد و پرسشنامه افکار خودآیند منفی تکمیل شد. نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که خودگویی منجر به بهبود عملکرد پرتاب دارت در طول رقابت و کاهش افکار خودآیند منفی شد. به طور کلی، به نظر می رسد خودگویی ارگانیک هدفمند در طول رقابت پرتاب دارت از طریق تغییر شناختی از تهدیدها به چالش ها از بروز خودگویی خودکار منفی جلوگیری کرده و با افزایش اعتمادبه نفس و کاهش اضطراب زمینه بهبود عملکرد را فراهم کرده است.

یکی از استراتژی های مهم درباره پایین آمدن از پله در سالمندان برای کاهش آسیب ها، توانایی رسیدن سریع به پایداری است. مطالعه حاضر با هدف اثر تحریک جریان مستقیم فراجمجمه ای (tDCS) مخچه بر زمان رسیدن به پایداری سالمندان انجام گرفت. در این مطالعه نیمه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون همراه با گروه کنترل، از بین سالمندان مرد شهر اهواز با دامنه سنی 60 تا 80 سال، 30 سالمند سالم به صورت مشارکت داوطلبانه برای شرکت در پژوهش انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه 15 نفری مداخله tDCS مخچه و tDCS ساختگی (شم) قرار گرفتند. شرکت کنندگان در مرحله پیش آزمون و پس آزمون در سه کوشش اقدام به انجام تکلیف پایین آمدن از پله روی صفحه نیروسنج کردند. در مرحله تمرینی که به مدت دو هفته و هر هفته پنج جلسه متوالی و هر جلسه 20 دقیقه طول کشید، گروه ها تحریک مربوط را دریافت کردند. داده ها به روش تحلیل کوواریانس تک متغیری تحلیل شد. نتایج پژوهش حاضر نشان داد که تحریک tDCS مخچه بر بهبود زمان رسیدن به پایداری (قدامی-خلفی و مرکزی-جانبی) مردان سالمند تأثیر معنا داری داشت (01/0>P)، اما تحریک tDCS ساختگی بر زمان رسیدن به پایداری (قدامی-خلفی و مرکزی-جانبی) مردان سالمند تأثیر معنا داری نداشت (05/0<P). با توجه به نتایج پژوهش حاضر، به مربیان و متخصصان سالمندی پیشنهاد می شود از سودمندهای تحریک مخچه در بهبود زمان رسیدن به پایداری سالمندان مرد بهره گیرند.

پژوهش حاضر با هدف تعیین تأثیر مدل سازی پیش خوراندی و غیرپیش خوراندی در ترکیب مشاهده عمل و تصویرسازی حرکتی هم زمان و متناوب بر یادگیری و خودکارآمدی پرتاب آزاد بسکتبال در کودکان انجام شد. تعداد 72 دانش آموز پسر با میانگین سنی 12/1±63/11 سال که توانایی تصویرسازی داشتند، به صورت نمونه گیری دردسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفی در شش گروه خودمدل سازی پیش خوراندی (مشاهده و تصویرسازی هم زمان و متناوب)، خودمدل سازی غیرپیش خوراندی (مشاهده و تصویرسازی هم زمان و متناوب) و مدل ماهر (مشاهده و تصویرسازی هم زمان و متناوب) تقسیم شدند. پس از پیش آزمون پرتاب آزاد و خودکارآمدی، شرکت کنندگان سه جلسه در هفته، هر جلسه با 40 کوشش به مدت شش هفته، تمرین کردند. در گروه های خودمدل سازی پیش خوراندی، شرکت کنندگان فیلم ویرایش شده خود و در گروه های خودمدل سازی غیرپیش خوراندی، شرکت کنندگان فیلم پرتاب واقعی خود و در گروه مدل ماهر، فیلم پرتاب فرد ماهر را مشاهده کردند و به روش پتلپ تصویرسازی هم زمان و متناوب انجام دادند. پس از آخرین جلسه، پس آزمون و یک هفته بعد آزمون یادداری و انتقال گرفته شد. از روش تحلیل واریانس مختلط برای تحلیل داده ها استفاده شد. یافته ها نشان داد، میانگین امتیاز پرتاب آزاد بسکتبال و خودکارآمدی گروه های پیش خوراندی و ماهر به طور معناداری (001/0=P) بیشتر از گروه های غیرپیش خوراندی و میانگین امتیازات گروه تصویرسازی و مشاهده هم زمان پیش خوراندی به طور معناداری (01/0=P) بیشتر از میانگین امتیاز گروه مشاهده و تصویرسازی هم زمان ماهر بود. براساس یافته ها، مربیان می توانند با استفاده از خودمدل سازی در تمرینات ترکیب مشاهده عمل و تصویرسازی حرکتی به بهبود خودکارآمدی و عملکرد حرکتی از طریق الگودهی مثبت کمک ک نند

هدف این پژوهش بررسی تأثیر اجرای جسمانی، مشاهده عمل و تصویرسازی حرکتی بر یادگیری و درجات آزادی کارکردی ضربه گلف بود، بر این اساس، 40 دانشجوی مبتدی مرد راست دست (4/3±25 سال) در این پژوهش شرکت کردند و به صورت تصادفی در چهار گروه تمرین جسمانی، مشاهده عمل، تمرین ذهنی و کنترل تقسیم شدند. ابتدا از شرکت کنندگان خواسته شد که یک پیش آزمون شامل 12 کوشش را تکمیل کنند. بعد از پیش آزمون، شرکت کنندگان ضربه گلف را براساس گروه بندی های مربوط (9 بلوک 18 کوششی) تمرین کردند. یک روز پس از اکتساب، آزمون یادداری مشابه با پیش آزمون اجرا شد. متغیرهای دقت حرکت و کینماتیک حرکت در مراحل پیش آزمون و پس آزمون ثبت شدند. با استفاده از روش تجزیه و تحلیل مؤلفه های اصلی، درجات آزادی کارکردی اندازه گیری شدند. به منظور تحلیل داده ها از طرح تحلیل واریانس مرکب با 4 (گروه) × 2 (مراحل آزمون) استفاده شد. نتایج متغیر دقت حرکت نشان داد، گروه تمرین جسمانی در یادداری نسبت به دو گروه تجربی دیگر عملکرد سطح بالاتری داشت (همه 05/0>P). همچنین گروه مشاهده ای نسبت به گروه ذهنی دقت بیشتری داشت (05/0>P). این نتایج در متغیر درجات آزادی کارکردی تکرار شد و گروه جسمانی بهتر از دو گروه تجربی دیگر عمل کرد (همه 05/0>P). همچنین گروه مشاهده ای نسبت به گروه ذهنی درجات آزادی کارکردی کمتری داشت (05/0>P). این نتایج براساس ماهیت متفاوت بازخورد در این سه حالت اجرا و همچنین براساس تئوری مدل های درونی توجیه شدند

پیچیدگی تمرینات آموزشی و موضوع تفاوت های فردی، چالش های زیادی را برای مربیان مهارت های حرکتی ایجاد کرده است. هدف این مطالعه مقایسه اثربخشی روش های آموزشی خطی و غیرخطی در تسهیل اکتساب هماهنگی در پرتاب آزاد بسکتبال بود. تعداد 45 پسر (میانگین سنی= 2/1±9 سال) به صورت تصادفی در گروه یادگیری خطی و دو گروه آموزش با دست کاری قیود تکلیف و آموزش افتراقی به عنوان روش غیرخطی، در هشت جلسه تمرینی به یادگیری مهارت پرتاب آزاد بسکتبال پرداختند. سنجش عملکرد و تغییرات هماهنگی با روش پیش آزمون-پس آزمون با دستگاه سنجش کینماتیک حرکتی بررسی شد. به منظور تحلیل داده ها از آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر (3*2) و آزمون t وابسته برای مقایسه نمرات RMSe استفاده شد. نتایج نشان داد که تغییرپذیری هماهنگی مفاصل مچ و آرنج به طور معناداری در گروه دست کاری قیود تکلیف بهبود یافت (01/0P≤) و نمرات دقت در دو گروه غیرخطی به طور معناداری افزایش پیدا کرد که این بهبود برای گروه دست کاری قیود تکلیف به مراتب بیشتر از دو گروه دیگر بود؛ درنتیجه پیشنهاد می شود که مربیان ورزشی از آموزش غیرخطی به خصوص دست کاری قیود تکلیف در آموزش کودکان خود بهره بگیرند.

مقدمه : هدف پژوهش حاضر آن بود که با دستکاری مستقیم بازخورد در حالت اجرای جسمانی و مشاهده عمل به این موضوع بپردازد که آیا بازخورد به عنوان یک متغیر تعدیل کننده برای تأثیرات متفاوت تمرین جسمانی، مشاهده ای و تصویرسازی عمل می کند یا خیر؟ روش پژوهش: در این پژوهش 60 دانشجوی راست دست شرکت داشتند که به صورت تصادفی به شش گروه به صورت زیر تقسیم شدند: جسمانی، مشاهده ای، ذهنی، جسمانی بدون بازخورد، مشاهده ای بدون بازخورد و کنترل. افراد به مدت یک روز (9 بلوک 18 کوششی) به تمرین ضربه گلف پرداختند. گروه های تمرینی بر اساس گروه بندی ذکرشده به صورت جسمانی، مشاهده ای و یا تصویرسازی تکلیف را تمرین کردند. گروه های جسمانی بدون بازخورد و مشاهده ای بدون بازخورد از مشاهده نقطه توقف توپ منع شدند. دقت ضربه افراد و تعداد درجات آزادی دینامیک به عنوان متغیر اجرا مورد سنجش قرار گرفتند. یافته ها: در متغیر دقت حرکت نشان داده شد که حذف بازخورد در تمرین جسمانی و تمرین مشاهده ای سطح عملکرد را در حد تصویرسازی ذهنی کاهش می دهد. با این حال در تعداد درجات آزادی دینامیک نشان داده شد که تصویرسازی حرکتی با گروه های بدون بازخورد تفاوت معنا داری دارد و حذف بازخورد در این دو حالت موجب مشابهت با تصویرسازی ذهنی نشد. نتیجه گیری: این نتایج بر اساس مکانیزم های زیربنایی متفاوت توجیه شدند. استدلال شد که تمرین جسمی یک تمرین ادراک محور است و تصویرسازی ذهنی یک تمرین مبتنی بر شناخت است که بر بازنمایی حافظه ای برای تولید حرکت تکیه دارد. در مقابل تمرین مشاهده ای یک فرایند دوسویه ادراکی-شناختی است.

مقدمه: هدف از پژوهش حاضر تعیین نقش تسلط فراانگیزش در پیش بینی اضطراب رقابتی و کورتیزول بزاقی در دوومیدانی کاران نخبه بود. روش پژوهش: 90 دوومیدانی کار نخبه در این پژوهش شرکت کردند. در این پژوهش از مقیاس تسلط هدف محوری برای اندازه گیری و تعیین تسلط فراانگیزشی و نسخه فارسی سیاهه اضطراب حالتی رقابتی-2 برای اندازه گیری اضطراب شناختی-جسمانی و اعتمادبه نفس استفاده شد. همچنین برای سنجش میزان کورتیزول بزاقی از کیت سنجش کورتیزول بزاقی به روش الایزا استفاده شد. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون، رگرسیون چندگانه با روش گام به گام و آزمون تی مستقل تحلیل شد. یافته ها: نتایج نشان داد که همبستگی تسلط فراانگیزش با اضطراب جسمانی- شناختی و کورتیزول بزاقی مثبت و معنادار و با اعتمادبه نفس منفی و معنادار بود. همچنین تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد که تسلط فراانگیزشی 72 درصد تغییرات اضطراب جسمانی- شناختی، اعتمادبه نفس و کورتیزول بزاقی را پیش بینی می کند. نتیجه گیری: با توجه به یافته های تحقیق حاضر تسلط فراانگیزشی با اضطراب رقابتی و کورتیزول بزاقی رابطه دارد، به طوری که هرچه افراد هدف محورتر باشند، اضطراب شناختی، جسمانی و سطوح کورتیزول بزاقی بالاتر و اعتمادبه نفس پایین تری دارند، بن ابراین ب ه مربیان پیشنهاد می شود ک ه ب ه نقش و اهمی ت الگوهای فراانگیزشی و هیجانات در ورزش کاران اهمیت دهند و زمینه شناخت تسلط فراانگیزشی و هیجانات منفی را فراهم کنند.

مقدمه:  پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر هشت هفته بازی گروهی و خلاقیت محور بر کمرویی، اضطراب و خلاقیت کودکان پیش دبستانی انجام شد. روش پژوهش: این پژوهش از نوع نیمه تجربی و میدانی با طرح پیش آزمون و پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش را کودکان پیش دبستانی شهر گنبدکاووس با سن شش سال در سال تحصیلی 1402- 1401 تشکیل داده و به همین منظور 30 نفر از آن ها به صورت داوطلب و در دسترس انتخاب شدند. شرکت کنندگان به صورت تصادفی ساده به سه گروه 10 نفر (بازی های گروهی، بازی های خلاقیت محور و کنترل) تقسیم شدند. هر دو گروه آزمایشی طی هشت هفته و هر هفته دو جلسه و در هر جلسه به میزان 45 دقیقه به فعالیت پرداختند. به منظور جمع آوری داده ها قبل از اجرا و بعد از اتمام مداخله از پرسشنامه اضطراب اسپنس (2003)، پرسشنامه کمرویی استنفورد (2008) و پرسشنامه خلاقیت تورنس (1979) و برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون تحلیل کواریانس یک راهه (آنکوا) و آزمون تعقیبی بونفرونی استفاده شد. یافته ها: نتایج تحلیل داده ها نشان داد که بین نمرات پس آزمون گروه های آزمایشی و گروه کنترل از لحاظ کمرویی، اضطراب و خلاقیت تفاوت معناداری  وجود دارد (0/001>P) و بازی های گروهی و  خلاقیت محور باعث ارتقاء خلاقیت و کاهش کمرویی و اضطراب گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل شده است (0/001>P). نتیجه گیری: با توجه به یافته های پژوهش پیشنهاد می شود که در کنار مداخلات معمول برای دانش آموزان، از انواع بازی های گروهی و خلاقیت محور هم جهت ارتقاء خلاقیت و کاهش کم رویی و اضطراب استفاده شود.

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی بازی های بومی -محلی با روش های آموزشی قیودمحور و تدریس بازی برای فهمیدن بر توانایی های شناختی و اجتماعی دانش آموزان انجام شد. این پژوهش از نوع نیمه تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون بود که به صورت علّی- مقایسه ای و به شکل میدانی انجام شد. پنجاه و پنج دانش آموز دختر (10±1 سال) به صورت تصادفی به چهار گروه قیودمحور، تدریس بازی برای فهمیدن، ترکیب رویکرد قیودمحور و تدریس بازی برای فهمیدن و گروه سنتی تقسیم شدند. آزمودنی ها به مدت 12 هفته، هر هفته سه جلسه یک ساعته مطابق رویکرد آموزشی گروه خود به تمرین پرداختند. از نرم افزار کاگ لب و مقیاس توانمندی های اجتماعی-هیجانی و تاب آوری به ترتیب برای ارزیابی توانایی شناختی و اجتماعی کودکان استفاده شد. نتایج تحلیل واریانس مرکب تفاوت معناداری را بین پیش آزمون و پس آزمون گروه ترکیبی در توانایی شناختی و اجتماعی نشان داد؛ به طوری که می توان گفت احتمالاً 66 درصد از تغییرات در توانایی شناختی و 75 درصد از تغییرات در تونایی اجتماعی کودکان تحت تأثیر آموزش آن ها براساس رویکرد ترکیبی بوده است؛ درحالی که در آموزش سنتی در متغیرهای مذکور تأثیر معناداری مشاهده نشد. با توجه به یافته های پژوهش می توان نتیجه گرفت که استفاده از رویکرد قیودمحور و تدریس بازی برای فهمیدن می تواند توانایی شناختی و اجتماعی کودکان را به طور هم زمان بهبود بخشد. مطالعه حاضر نشان می دهد که مدل های آموزش قیودمحور و تدریس بازی برای فهمیدن درقالب بازی های بومی-محلی روش تمرینی مناسبی برای ارتقای توانایی های شناختی و اجتماعی در دانش آموزان هستند و به نظر می رسد این رویکردها قابلیت انتقال به سایر مقاطع تحصیلی را دارند.

هدف پژوهش حاضر بررسی مدل و ارزیابی ویژگی های روان سنجی ابزار سواد بدنی برای کودکان پیش از دبستان ایرانی (18 تا 48 ماهه) بود. این پژوهش به صورت توصیفی-زمینه یابی بود و در قالب مطالعه مقطعی انجام شد. با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای، 305 کودک از مهدکودک های شهر تهران انتخاب شدند. ابزار ارزیابی سواد بدنی کودکان پیش از دبستان از طریق روش ترجمه-بازترجمه به فارسی برگردانده شد و توسط هشت متخصص برخی از خصوصیات روان سنجی آن بررسی شد. تحلیل عاملی تأییدی نیز برای ارزیابی داده ها و مدل سازی سازندگان اصلی ابزار به کار رفت. پایایی ابزار با استفاده از همسانی درونی و ضریب همبستگی درون گروهی برای سنجش دقت و قابلیت تکرارپذیری محاسبه شد. نتایج نشان داد، روایی محتوایی ابزار براساس نظر متخصصان 96/0 بود که در سطح قابل قبولی است. همچنین روایی ظاهری با تأیید حداکثری متخصصان در سطح بسیار عالی برآورد شد. در تحلیل عاملی تأییدی، سه دامنه «شایستگی حرکتی»، «حرکات هماهنگ» و «انگیزه و لذت» به عنوان عوامل اصلی شناسایی و تأیید شدند که با مدل نظری و معیارهای آماری تناسب خوبی نشان دادند. ضرایب پایایی همسانی درونی شامل پایایی ترکیبی و آلفای کرونباخ، بیشتر از 70/0 به دست آمد که نشان دهنده پایایی درونی مطلوب ابزار است؛ بنابراین ابزار سواد بدنی کودکان پیش از دبستان، ابزاری معتبر و قابل اعتماد برای ارزیابی سواد بدنی کودکان 18 تا 48 ماهه است و پژوهشگران و مربیان کودک می توانند از آن استفاده کنند

مقدمه: این پژوهش با هدف مقایسه دو روش آموزش خطی و غیرخطی بازی های توپی بالشوله هایدلبرگ  بر میزان فعالیت بدنی، خودکارامدی و لذت از فعالیت در دختران هفت تا نه ساله انجام گرفت. روش پژوهش: این تحقیق نیمه تجربی با ۳۰ دختر هفت تا نه ساله در دو گروه ۱۵ نفره (آموزش خطی و غیرخطی) انجام گرفت. مداخله شامل هشت هفته تمرین (سه جلسه در هفته) بود و فعالیت بدنی شرکت کنندگان با پرسشنامه فعالیت بدنی نونهالان (ضامنی و همکاران، ۱۳۹۸) در طول دوره و دو ماه پس از آن اندازه گیری شد. همچنین از پرسشنامه های خودکارامدی و لذت از فعالیت بدنی مورانو و همکاران (2019) قبل و بعد از مداخله استفاده شد. یافته ها: نتایج حاصل از تحلیل واریانس مرکب نشان داد که روش آموزش غیرخطی تأثیر معناداری بر افزایش سطح فعالیت بدنی، خودکارامدی و لذت از فعالیت بدنی داشته است (p>0/5). اثر اصلی گروه در تمامی متغیرهای وابسته معنادار بود، که بیانگر تفاوت های شایان توجه بین دو گروه خطی و غیرخطی است. با این حال، اثر اصلی زمان و همچنین اثر تعاملی زمان × گروه در هیچ یک از متغیرهای وابسته به سطح معناداری نرسید (p>0/5). نتیجه گیری: آموزش غیرخطی بازی های توپ های هایدلبرگ با افزایش خودکارامدی و لذت از فعالیت بدنی، نسبت به آموزش خطی، تأثیر بیشتری در بهبود و پایداری سطح فعالیت بدنی دختران هفت تا نه ساله دارد. این یافته ها می توانند مبنای علمی برای طراحی برنامه های آموزشی مؤثرتر جهت ارتقای مشارکت کودکان در فعالیت بدنی باشند.

مقدمه : نارساخوانی یک اختلال یادگیری است که توانایی کودکان در خواندن، نوشتن و پردازش اطلاعات را تحت تأثیر قرار می دهد. پژوهش ها نشان می دهد فعالیت های بدنی سازمان یافته می توانند به بهبود این اختلال کمک کنند. هدف مطالعه حاضر بررسی تأثیر برنامه حرکتی منتخب بر درک مطلب و خواندن دانش آموزان نارساخوان ۷ تا ۹ ساله بود. روش پژوهش: جامعه آماری شامل تمام دانش آموزان نارساخوان ۷ تا ۹ ساله شهر فردوس بود. شرکت کنندگان به سه گروه تمرینات منتخب، تجربی و کنترل تقسیم شدند. پژوهش به روش نیمه تجربی با طرح پیش آزمون–پس آزمون و گروه کنترل انجام شد. مداخله در دو گروه تمرینی اجرا شد، در حالی که گروه کنترل هیچ تمرینی نداشت. برنامه منتخب بر اساس رویکرد بلایت (توجه، تعادل، هماهنگی) طراحی و طی ۴ هفته اجرا شد. یک روز قبل از شروع، آزمون خواندن و نارساخوانی (نما) و آزمون درک مطلب از همه افراد گرفته شد. گروه های تمرینی در ۱۲ جلسه ۷۰ دقیقه ای (۱۰ دقیقه گرم کردن، ۵۰ دقیقه تمرین ایستگاهی، ۱۰ دقیقه سردکردن) شرکت کردند. داده ها با آزمون های آنکووا و مانکووا تحلیل شد. یافته ها : نتایج نشان داد گروه تمرینات منتخب در پس آزمون در هر دو متغیر درک مطلب و خواندن عملکرد بهتری نسبت به دو گروه دیگر داشت ( 0/05=p). نتیجه گیری: برنامه حرکتی منتخب مبتنی بر رویکرد بلایت موجب بهبود معنی دار درک مطلب و خواندن دانش آموزان نارساخوان شد و اثربخشی آن تأیید گردید

ارتباط بین هم تیمی ها در ورزش های تیمی دارای ویژگی هایی است که می توان آن ها را با تجزیه و تحلیل شبکه های اجتماعی بررسی کرد. هدف مطالعه حاضر بررسی شاخص های عملکردی متمایزکننده پیروزی و شکست از طریق تحلیل شبکه اجتماعی در دو سطح میکرو (درجه مرکزیت، نزدیکی، میان گذری، بردار ویژه) و ماکرو (چگالی تیمی) بود؛ بر این اساس، 24 بازی تیم بسکتبال شیمیدر در رقابت های لیگ برتر بسکتبال ایران به صورت نمونه گیری دردسترس انتخاب شد. این تیم متشکل از 12 بازیکن با میانگین سن 24 و انحراف معیار 5 ± بود که براساس شماره پیراهن شناسایی شدند. نتایج به دست آمده در هفته های منجر به پیروزی یا شکست تفاوت معنا داری را بین شاخص های درجه مرکزیت (001/0 P=، 95/12= (5،66)F) و بردار ویژه (025/0 P=، 77/2= (5،66)F) نشان داد (05/0P<). در تحلیل چگالی شبکه های موفق و ناموفق تفاوت معنا داری بین شبکه های مختلف تیمی مشاهده نشد (05/0P>). همچنین درمورد نقش متمایز عملکرد موفق و ناموفق و تأثیر آن بر شبکه کلی تیمی نتایج نشان داد که تنها در شاخص درجه مرکزیت (001/0 P=،13/197= (2،69)F) اختلاف معنا دار بود. نتایج پژوهش حاضر نشان داد، در بسکتبال درجه مرکزیت به موفقیت عملکرد تیم کمک می کند؛ چراکه بازیکنان توپ را به بهترین پخش کننده تیم پاس می دهند و سپس آن بازیکن تصمیم می گیرد توپ را به سمت کدام بازیکن به بهترین شکل هدایت کند.

مقدمه : هدف از این پژوهش بررسی تأثیر تمرین همراه با ریتم های مختلف موسیقی بر جفت شدگی حرکت دودستی بود. روش پژوهش: شرکت کنندگان در پژوهش 48 دانش آموز (۱۵ تا 17 ساله) بودند که به سه گروه 16 نفره تقسیم شدند. آنها در پیش آزمون چهار حرکت دودستی با دشواری متفاوت، که شامل ترسیم دایره- خط بود، انجام دادند. در تمرین تنها تکلیفِ ترسیم دست راست دایره و دست چپ خط افقی انجام شد. سه جلسه تمرین (هر جلسه 4 بلوک 10 کوششی 30 ثانیه ای) انجام شد. حین تمرین، گروه اول به موسیقی با ضرباهنگ ۱۲۰ ضربه در دقیقه و گروه دوم 90 ضربه در دقیقه گوش می دادند. گروه سوم بدون موسیقی تمرین انجام کردند. آنها بلافاصله پس آزمون و ۴۸ ساعت بعد آزمون یادداری و انتقال را انجام دادند. برای تحلیل آماری، از آزمون های آنووای مرکب و تحلیل واریانس مکرر در سطح معنا داری 0/05 استفاده شد. یافته ها : نتایج نشان داد که تمرین همراه با موسیقی در آزمون یادداری و انتقالِ ساده و متوسط سبب پیشرفت در الگوی فضایی تکلیف دودستی ترسیم دایره- خط شد، ولی در آزمون انتقالِ دشوار، تمرینات به ویژه در گروه اول (موسیقی با تمپوی بالا) موجب افت عملکرد شد. به طوری که در الگوی زمانی یا تعداد دایره-خط در آزمون انتقالِ دشوار، افت عملکرد مشاهده شد و انتقال منفی رخ داد. نتیجه گیری: روی هم رفته پس از تمرین، شاید به دلیل سادگی حرکت، جفت شدگی دودستی قوی رخ نداد. همچنین جفت شدگیِ زمانی از جفت شدگی فضایی قوی تر بود و هرچه تمپوی موسیقی بالاتر بود، میزان جفت شدگی دودستی بیشتر بود. 

مقدمه: کودکان مبتلا به اختلال هماهنگی رشدی در اجرا و ردیابی تکالیف هدف گیری-دریافت دارای ضعف می باشند. پژوهش حاضر با هدف تاثیر انسداد بینایی بر مهارت هدف گیری-دریافت و چشم آرام در کودکان با اختلال هماهنگی رشدی انجام گرفت. روش پژوهش: در این پژوهش نیمه تجربی که با طرح اندازه گیری تکراری انجام گرفت، از بین دختران و پسران مبتلا به اختلال هماهنگی رشدی در مرکز بهزیستی و توابخشی خوراسگان اصفهان، 26 کودک مبتلا به اختلال هماهنگی رشدی با دامنه سنی 7 تا 9 سال به صورت هدفمند انتخاب شدند. شرکت کنندگان به پرتاب 10 توپ به سمت دیوار و همزمان دریافت توپ برگشتی تحت سه شرایط بینایی کامل، انسداد ابتدایی و انسداد انتهایی پرداختند. همزمان با پرتاب و دریافت توپ، حرکات چشم شرکت کنندگان توسط دستگاه ردیابی بینایی و همچنین نمره عملکرد آن ها ثبت گردید. داده ها به روش تحلیل واریانس درون گروهی با اندازه گیری تکراری و آزمون تعقیبی بنفرونی تحلیل شد. یافته ها: نتایج نشان داد که اجرای مهارت هدف گیری- دریافت و طول دوره چشم آرام در شرایط انسداد ابتدایی و انسداد انتهایی در مقایسه با شرایط بدون انسداد به طور معناداری تضعیف گردید (0/05>p). همچنین، نتایج نشان داد که انسداد ابتدایی باعث تضعیف بیشتر اجرای مهارت پرتاب و دریافت و هم طول دوره کوتاه تر چشم آرام در مقایسه با انسداد انتهایی گردید (0/05>P). نتیجه گیری: به طور کلی نتایج تحقیق حاضر از نقش سیستم پیش برنامه ریزی در اجرای مهارت پرتاب و دریافت در کودکان با اختلال هماهنگی رشدی حمایت می کند.

درک مفهومی و تجارب آموزشی معلمان تربیت بدنی نقش مهمی در پذیرش و اجرای رویکردهای نوین آموزش ایفا می کند. این مطالعه کیفی به بررسی تجربیات زیسته و دیدگاه های معلمان تربیت بدنی ایرانی درمورد رویکردهای سنتی مبتنی بر تکنیک و رویکردهای بازی محور پرداخته است. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختارمند با ۱۰ معلم داوطلب تربیت بدنی (۶ زن و ۴ مرد، میانگین سنی: ۲۰/۳۳ سال، میانگین سابقه تدریس: ۲۰/۹ سال) گرد آوری شد. در آغاز، تجربیات آموزشی معلمان در زمینه بازی های تاکتیکی، به ویژه ورزش های توپ و تور بررسی شد. سپس واکنش ها و تفسیرهای ایشان درباره نمونه هایی از «مدل آموزش بازی برای یادگیری» در این ورزش ها تحلیل شد تا میزان انطباق تلاش های آموزشی آن ها با اصول این مدل مشخص شود. تحلیل مضمون نشان داد، همه شرکت کنندگان عمدتاً از رویکردهای سنتی مبتنی بر تکنیک استفاده کردند، اما هم زمان اذعان داشتند که این روش ها انگیزه شاگردان را کاهش می دهد و باعث دل زدگی آنان می شود. معلمان بازی ها را عمدتاً به عنوان ابزاری تکمیلی برای آموزش تکنیک ها می دانستند؛ با این حال، این دیدگاه در تضاد با اصول مدل آموزش بازی برای یادگیری است که بازی ها را در کانون فرایند یادگیری قرار می دهد و بر فهم تاکتیکی، تصمیم گیری، و یافتن راهکارها از راه سناریوهای بازیِ دگرگون شده پیش از اجرای تکنیک تأکید دارد. همچنین یافته ها نشان داد، معلمان تنها بخشی از اصول مدل آموزش بازی برای یادگیری را به کار می بندند. این پژوهش آشنایی اندک معلمان با رویکردهای بازی محور را به عنوان عامل اصلی تداوم استفاده از رویکردهای سنتی مبتنی بر تکنیک برجسته کرد. همچنین بر نیاز فوری به برنامه های آموزشی ویژه رویکردهای بازی محور به عنوان چارچوبی نوین و کارآمد برای آموزش معلمان تربیت بدنی در ایران تأکید دارد.