در بهداشت سازمانی ،بررسی عوامل استرس زای شغلی، درمشاغل مختلف با نتایج متفاوتی همراه بوده است .هدف تحقیق حاضر، بررسی عوامل استرس زای شغلی در بین مربیان تربیت بدنی وورزش دانشگاه های دولتی کشور است. انتخاب مربیان به صورت تصادفی از میان 14 رشته ی ورزشی انجام گرفته است. از بین 346 مربی رسمی دانشگاه ، تعداد193 نفربه عنوان نمونه ی آماری تحقیق انتخاب شدند. ابزار تحقیق، فرم کوتاهی از پرسشنامه ی عوامل استرس زای شغلی است که با 17 سوال هفت ارزشی لیکرتی عوامل استرس زای فردی را اندازه گیری می کند .پایایی این ابزار در یک مطالعه ی راهنما برروی 25 مربی ورزش آموزشگاه های استان گیلان وبا استفاده از ضریب همبستگی آلفا کرونباخ ،93%محاسبه گردیده است. در تجزیه وتحلیل یافته های تحقیق ،از آزمون t مستقل، ضریب همبستگی پیرسون وANOVA استفاده شده است.تجزیه وتحلیل اطلاعات نشان دادکه مربیان تربیت بدنی بیشتر از حدمتوسط با عوامل استرس زا روبرو هستند وعوامل استرس زای حساسیت کار ،حجم کار وفشار زمان ‹کمبود زمان›، به ترتیب شایع ترین عوامل استرس زا در بین مربیان بودند. بررسی کامل عوامل استرس زای شغلی به کنترل عوامل شخصیتی تیپ الف یا ب، مرکز کنترل وسایر رویدادهای زندگی بستگی دارد.
پژوهش حاضر یک مطالعه موردی از مربیان مرکز پیش دبستانی دانشگاه تهران تحت عنوان بررسی رابطه رضایت شغلی‘عزت نفس و سلامت روانی است .نمونه مورد مطالعه مشتمل بر 35 نفر از مربیان زن مهدکودک شاغل در دانشگاه تهران میباشد.اجرای پرسشنامه عزت نفس نشان داد که به استثنای یک نفر از مربیان سایر مربیان از عزت نفس متعادلی برخوردارند.نتایج مقیاس علائم روانی بیانگر آن بود که مربیان در مجموع از ناراحتی های روانی حاد یا شدید رنج نمی برند.اجرای پرسشنامه های رضایت شغلی حاکی از این بود که مربیان از شغل خود چندان رضایتی ندارند.نتایج پرسشنامه فرسودگی شغلی نشان داد که مربیان در ابعاد سه گانه فرسودگی شغلی یعنی خستگی عاطفی‘مسخ شخصیت و عدم موفقیت فردی دارای نمرات بالایی هستند به عبارت دیگر اکثر آنها در شغل خود دچار فرسودگی شغلی شده اند. همچنین رابطه وضعیت تأهل (مجرد و متأهل) و سابقه کار(بالا و متوسط)مربیان بر میزان رضایت شغلی‘فرسودگی شغلی‘عزت نفس و ابعاد نه گانه علائم روانی آنان بررسی شد‘نتایج تفاوت معناداری را بین دو گروه مربیان مجرد و متأهل ‘ و مربیان با سابقه کار بالا و متوسط درهمه مقیاس ها به استثنای جنبه عدم موفقیت فردی نشان نداد.