درخت حوزه‌های تخصصی

با افزایش سن، اختلال در تعادل عملکردی و کاهش سرمایه اجتماعی از شایع ترین چالش هایی هستند که سالمندان، به ویژه زنان با آن مواجه اند. هدف این مطالعه، بررسی تأثیر یک برنامه ساختاریافته تمرین پیکل بال به مدت هشت هفته بر تعادل عملکردی و سرمایه اجتماعی زنان سالمند بود. این پژوهش به صورت کارآزمایی بالینی تصادفی، با طراحی یک سویه کور، روی ۳۶ زن ۶۰ تا ۷۵ ساله (میانگین سنی 41/3±28/67 سال، قد 77/5±58/1 متر و جرم بدن 30/9±66/65 کیلوگرم) انجام شد. شرکت کنندگان به صورت تصادفی به دو گروه مداخله و کنترل تقسیم شدند. گروه مداخله، سه جلسه در هفته (هر جلسه به مدت 60 دقیقه) در تمرینات هدایت شده پیکل بال شرکت کرد؛ در حالی که گروه کنترل به فعالیت های معمول روزمره خود ادامه داد. برای سنجش تعادل عملکردی از آزمون مینی بس و برای ارزیابی سرمایه اجتماعی از نسخه فارسی اعتبارسنجی شده پرسشنامه اونیکس و بولن استفاده شد. نتایج تحلیل کوواریانس (آنکووا) نشان داد که گروه مداخله در مقایسه با گروه کنترل، بهبود معناداری در تعادل عملکردی (05/0p<) و سرمایه اجتماعی (05/0p<) داشت؛ بر این اساس، پیکلبال به عنوان یک مداخله ترکیبی با ابعاد اجتماعی و حرکتی، می تواند راهکار مؤثری برای ارتقای تعادل عملکردی و تعاملات روانی-اجتماعی زنان سالمند باشد.

هدف: مطالعه حاضر به مقایسه نیروهای عکس العمل زمین حین راه رفتن در سالمندان با سابقه کووید-19 و افراد سالم می پردازد. مواد و روش ها: در این تحقیق نیمه تجربی 30 نفر به صورت هدفمند به دو گروه 15نفر با سابقه ابتلا به ویروس کرونا و 15 نفر سالم تقسیم شد. از دستگاه صفحه ی نیرو بِرتک با نرخ نمونه برداری1000 هرتز جهت ثبت نیروهای عکس العمل زمین استفاده شد. داده های نیروی عکس العمل زمین با استفاده از فیلتر باترورث مرتبه چهارم و با برش فرکانس50 هرتز انجام شد. از آزمون آماری شاپیرو-ویلک برای بررسی طبیعی بودن داده ها و از آزمون آماری t مستقل جهت مقایسه میانگین های هر دو گروه استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل داده های آماری از نرم افزار SPSS نسخه 26 در سطح معنی داری 05/0 استفاده گردید. یافته ها: در زمان رسیدن به اوج نیروی عمودی عکس العمل زمین در هنگام برخورد پاشنه پا با زمین (030/0=P)، اوج نیروی مولفه قدامی-خلفی در هنگام جدا شدن پاشنه پا (031/0=P)؛ و جابجایی مرکز فشار در جهت قدامی-خلفی (002/0=P) بین دو گروه اختلاف معنی دار مشاهده شد و در سایر متغیرها اختلاف معنی دار وجود نداشت (05/0>P). نتیجه گیری: سالمندان با سابقه کووید-19 در مقایسه با افراد سالم دارای اختلال تعادل به ویژه در راستای قدامی- خلفی می باشند. علاوه بر آن توان کمتر در مرحله پیشروی به سمت جلو و کاهش سرعت را تجربه می کنند. بنابراین در توانبخشی افراد مبتلا توجه بیشتری به این مسئله ضروری است.

تحقیق حاضر با هدف مقایسه اثر حاد خستگی ناشی از مسابقه فوتبال بر برخی مؤلفه های کینماتیکی زانو و مچ پا بین بازیکنان فوتبال با و بدون سابقه جراحی رباط صلیبی قدامی انجام شد. این پژوهش از نوع کاربردی بود؛ بر این اساس، 20 بازیکن با سابقه جراحی رباط صلیبی قدامی و 20 بازیکن سالم با میانگین سن (74/3±93/22 سال) وزن (94/2±96/73 کیلوگرم) قد (03/0±76/1 متر) به صورت هدفمند به عنوان نمونه آماری تحقیق از لیگ برتر استان تهران در نظر گرفته شدند. مؤلفه های کینماتیکی حداکثر والگوس زانو، حداکثر خم شدن زانو و حداکثر دورسی فلکشن مچ پا حین الگوی پرش-فرود جفت پای بازیکنان با دستگاه شتاب سنج IMU قبل و بلافاصله بعد از یک مسابقه ارزیابی شد. برای تجزیه و تحلیل آماری از آزمون آنوای دو طرفه استفاده شد. نتایج نشان داد، در مؤلفه های کینماتیکی، حداکثر والگوس زانو در بازیکنان سالم و حداکثر خم شدن زانوی پا حین فرود بازیکنان با سابقه جراحی، تفاوت معنا داری وجود داشت (05/0P≤)، اما در بقیه مؤلفه های کینماتیکی نتایج معنا داری مشاهده نشد (05/0P≥). تجزیه و تحلیل داده های تحقیق نشان می دهد که خستگی ناشی از مسابقه فوتبال می تواند به صورت حاد بر کاهش حداکثر خم شدن زانوی بازیکنان با سابقه جراحی رباط صلیبی قدامی و افزایش والگوس زانوی بازیکنان سالم تأثیر بگذارد. علاوه بر آن، میزان والگوس زانو در افراد با سابقه جراحی به طور کلی از افراد سالم در حین فرود بیشتر است.

هدف پژوهش حاضر بررسی اثر تمرینات زنجیره حرکتی کتف بر عملکرد، ریتم اسکاپولوهومرال و حس وضعیت مفصل شانه در ژیمناستیک کاران مبتلا به دیسکینزی کتف بود. تعداد 30 ژیمناستیک کار مبتلا به دیسکینزی کتف به صورت تصادفی ساده در دو گروه تجربی (15 نفر با میانگین سنی 95/2±2/11 سال) و کنترل (15 نفر با میانگین سنی 56/3±4/11 سال) قرار گرفتند. برای ارزیابی اختلال حرکت کتف از آزمون دیسکینزی کتف و لغزش جانبی کتف کیبلر، به منظور اندازه گیری ریتم اسکاپولوهومرال از گونیامتر، برای ارزیابی حس وضعیت مفصل شانه از روش عکس برداری (45 و 80 درجه) و به منظور ارزیابی عملکرد شانه از آزمون YBT-UQ استفاده شد. سپس گروه تجربی به مدت هشت هفته در تمرینات زنجیره حرکتی کتف شرکت کردند و مجدداً آزمون های اولیه دو گروه اجرا و نتایج ثبت شد و داده ها با استفاده آزمون t جفت شده (برای تغییرات درون گروهی) و آنکووا (برای تفاوت های بین گروهی) در سطح 05/0P≤ تحلیل شدند. نتایج نشان داد، بین عملکرد مفصل شانه، ریتم اسکاپولوهومرال و حس وضعیت مفصل شانه در زوایای 40 و 80 درجه در پس آزمون در دو گروه تفاوت معناداری وجود داشت (001/0P=). همچنین اختلاف معناداری بین عملکرد مفصل شانه، ریتم اسکاپولوهومرال و حس وضعیت مفصل شانه در زوایای 40 و 80 درجه در پیش آزمون و پس آزمون گروه تجربی وجود داشت؛ در حالی که در گروه کنترل این تفاوت معنادار نبود. با توجه به یافته های پژوهش به نظر می رسد که تمرینات زنجیره حرکتی کتف برای ژیمناست کاران مبتلا به دیسکینزی کتف موجب بهبود عملکرد شانه، ریتم اسکاپولوهومرال و حس وضعیت مفصل شانه می شود؛ بنابراین به عنوان تمریناتی سودمند می توان آن را به متخصصان توان بخشی، مربیان و ژیمناست کاران توصیه کرد.

هدف این مطالعه، بررسی فشارهای کف پایی وضعیت ایستا در افراد دارای بازسازی رباط صلیبی قدامی و پای پرونیت در بازه های زمانی متفاوت پس از جراحی بود. تعداد 30 مرد دارای پای پرونیت با سابقه بازسازی رباط صلیبی قدامی داوطلب شرکت در این مطالعه شدند. برای اندازه گیری فشارهای کف پایی از دستگاه فوت اسکن ساخت کشور بلژیک استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل آماری آزمون آنالیز واریانس دوسویه با اندازه گیری های تکراری به کار رفت. نتایج نشان داد که عامل زمان (قبل و بعد از خستگی) تأثیر معنا داری بر افزایش فشارهای کف پایی در تمامی گروه ها داشت (001/0>P) همچنین عامل گروه تفاوت معنا داری بین گروه ها نشان داد؛ به طوری که گروه کمتر از شش ماه پس از بازسازی بیشترین مقادیر فشار را در نواحی پاشنه داخلی، میان پا، و متاتارسال ها داشت. اثر تعاملی زمان × گروه برای متغیرهای میانگین فشار کف پا، فشار در پاشنه داخلی، فشار در متاتارسال اول، و فشار در انگشتان 2 تا 5 معنا دار بود (05/0>P). نتایج آزمون های تعقیبی نشان داد که بیشترین افزایش فشار پس از خستگی در گروه کمتر از 6 و 12 ماه پس از بازسازی رخ داد. به نظر می رسد، افراد دارای بازسازی رباط صلیبی قدامی و پای پرونیت، به ویژه در مراحل اولیه توانبخشی (کمتر از 12 ماه پس از جراحی)، در شرایط خستگی دچار افزایش درخورتوجهی در فشارهای کف پایی می شوند که نشان دهنده ناپایداری بیشتر و توزیع نامناسب بار بر کف پا است.

هدف: استرس اکسیداتیو و مارکرهای التهابی می توانند به طور درخورتوجهی بر عملکرد کبد تأثیر بگذارند و منجر به بروز بیماری های مزمن شوند. در این پژوهش به اثرات تمرین تناوبی شدید و رژیم غذایی پرچرب بر این عوامل در کبد موش های C57BL/6 پرداخته شد. مواد و روش ها: تعداد 40 موش نر (یک ماهه با وزن 1±14 گرم) به طور تصادفی به چهار گروه تقسیم شدند: گروه بی تحرک به همراه دریافت رژیم پرچرب؛ گروه تمرین تناوبی شدید به همراه دریافت رژیم پرچرب؛ گروه بی تحرک به همراه دریافت رژیم غذایی عادی؛ گروه تمرین تناوبی شدید به همراه دریافت رژیم غذایی عادی. پروتکل تمرین شامل ۱۰ هفته، برای پنج روز در هفته و هر جلسه تمرینی ۴0 دقیقه تمرین تناوبی شدید بود. برای بررسی بیان ژن های HMOX1، NOS2 و NFE2L2 از روش Real-time PCR و برای اندازه گیری بیان پروتئین NOS2از وسترن بلات استفاده شد. یافته ها با استفاده از تحلیل واریانس و در سطح معناداری 05/0˂P تحلیل شدند. یافته ها: رژیم غذایی پرچرب سبب افزایش آنزیم های HMOX1 (0001/0=P) و NOS2 (0003/0=P)، کاهش آنزیم NFE2l2 (0008/0=P) و افزایش بیان پروتئین NOS2 (0002/0=P) شد؛ در حالی که تمرین تناوبی شدید سبب بهبود NFE2L2، HMOX1، NOS2 و بیان پروتئین NOS2 شد. نتیجه گیری: رژیم غذایی پرچرب سبب افزایش استرس اکسیداتیو و التهاب در کبد موش ها می شود، اما تمرین تناوبی شدید می تواند این اثرات منفی را کاهش دهد.

هدف: چاقی با افزایش التهاب سیستمیک، خطر تخریب عصبی را افزایش می دهد. در این پژوهش، اثر شش هفته تمرین عملکردی شدید همراه با رژیم و مکمل کتوژنیک بر نورومتابولیت های مغزی -که از شاخص های مهم سلامت نورونی هستند- بررسی شد. مواد و روش ها: در این کارآزمایی بالینی تصادفی، ۲۱ داوطلب دارای اضافه وزن یا چاق به سه گروه تقسیم شدند: تمرین عملکردی شدید (EX)؛ تمرین همراه با رژیم کتوژنیک حاوی تری گلیسریدهای زنجیره متوسط (MCT) (EX+KD)؛ گروه کنترل (C). تمرینات به مدت شش هفته، سه جلسه در هفته به صورت عملکردی شدید انجام شد. متخصص تغذیه رژیم کتوژنیک را طراحی کرد و مکمل MCT به صورت روزانه مصرف شد. مقادیر نورومتابولیت ها با طیف نگاری رزونانس مغناطیسی پروتون (¹H-MRS) از ناحیه ورمیس مخچه (سیستم 1.5T Philips Ingenia) به صورت تک وُکسلی اندازه گیری و با نرم افزار Osprey پردازش شد. تحلیل داده ها با تحلیل واریانس یک طرفه (آنوا) و آزمون تعقیبی توکی انجام شد (05/0=α). یافته ها: پس از مداخله، در مقایسه با گروه کنترل، سطح میواینوزیتول (mI) در گروه های EX و EX+KD به ترتیب 12 درصد و 57 درصد کاهش یافت؛ در حالی که سطح کولین (Cho) در همین گروه ها به ترتیب ۹۷ درصد و ۱۹۳ درصد افزایش داشت. همچنین سطح N-استیل آسپارتات (NAA) در گروه EX 91 درصد و در گروه EX+KD 38 درصد افزایش یافت که همه این تغییرات در سطح معناداری 05/0>P معنا دار بود. تغییرات مشاهده شده نشان دهنده اثر معنادار مداخله ها بر شاخص های نورومتابولیتهای مغز بود. نتیجه گیری: براساس نتایج پژوهش حاضر، تمرین عملکردی شدید به تنهایی موجب بهبود وضعیت نورومتابولیتهای مغز می شود؛ یعنی Cho و NAA افزایش یافت و mI کاهش پیدا کرد؛ در حالی که ترکیب ورزش با رژیم کتوژنیک حاوی MCT با تقویت تغییرات در Cho و mI، اثرات محافظتی قوی تری بر بافت عصبی داشت و این موضوع می تواند روند تخریب عصبی مرتبط با چاقی را مهار کند، اما این تأثیر هم افزایی بر NAA مشاهده نشد.

بر اساس شواهد اسیدهای چرب امگا- 3 (ω3) دارای آثار ضدالتهابی است و پژوهشهای اخیر بیانگر توانایی بالقوه آنها در کاهش التهاب مزمن است. این پژوهش با هدف تعیین اثر شش هفته تمرین هوازی شدید و دریافت مکمل ω3 بر میزان پروتئین اینترلوکین-6 (IL-6) و عامل نکروز دهنده توموری-آلفا (TNF-α) در بافت کبدی موشهای چاق اجرا شد. در این پژوهش تجربی، 30 سر موش نر بالغ بطور تصادفی در پنج گروه جیره استاندارد (ND)، جیره پرچرب (HFD)، جیره پرچرب+تمرین (HFD+T)، جیره پرچرب+ω3 (HFD+ω3) و جیره پرچرب+تمرین+ω3 (HFD+T+ω3) تقسیم شدند. تمرین هوازی شدید شامل 10 تا 50 دقیقه دویدن روی نوارگردان با شدت 75-70 درصد اکسیژن مصرفی بیشینه، سرعت 25 تا 30 متر در دقیقه و شیب 15 درصد به مدت شش هفته بود. گروه های مکمل طی دوره مداخله، مقدار 500 میلیگرم بر کیلوگرم از توده بدن از مکملهای EPA و DHA به ازای هر گرم غذا به صورت گاواژ دریافت کردند. میزان پروتئین IL-6 و TNF-α در بافت کبدی با روش برادفورد اندازه گیری شد. میزان پروتئینهای IL-6 و TNF-αدر گروههای HFD+T، HFD+ω3 و HFD+T+ω3 نسبت به گروه ND بطور معناداری بیشتر و در مقایسه با گروه HFD کمتر بود. همینطور میزان این دو پروتئین در گروههای HFD+ω3 و HFD+T+ω3 نسبت به گروه HFD+T بطور معناداری کمتر بود، هرچند بین این دو گروه تفاوت معناداری دیده نشد. طبق این نتایج، ترکیب تمرین هوازی شدید و دریافت مکمل ω3 دارای اثر هم افزایی در تعدیل التهاب بافت کبدی ناشی از چاقی است.

هدف: سکته مغزی ایسکمیک یکی از شایع ترین اختلالات نورولوژیک در سراسر جهان است و به عنوان دومین عامل مرگ ومیر و یکی از عوامل اصلی ناتوانی های بلندمدت در بزرگسالان شناخته می شود. با توجه به نقش محافظتی تمرین هوازی در بهبود عملکرد نورونی و اثرات تنظیمی آدنوزین بر پاسخ های سلولی، این پژوهش با هدف بررسی تأثیر این دو مداخله بر بیان ژن HIF-1α در مغز رت های نر ویستار پس از سکته مغزی ایسکمیک انجام شد. مواد و روش ها: پنجاه رت نر بالغ از نژاد ویستار با سن ۸ تا ۱۰ هفته و وزن بین ۲۴۰ تا ۲۷۰ گرم، به صورت تصادفی به پنج گروه تقسیم شدند: شم، سکته مغزی+کنترل، سکته مغزی+تمرین هوازی، سکته مغزی+آدنوزین و سکته مغزی+آدنوزین+تمرین هوازی. سکته مغزی ایسکمیک با روش انسداد موقت شریان کاروتید مشترک به مدت ۴۵ دقیقه در رت های نر بالغ القا شد. تمرین هوازی دو روز پس از القا آغاز شد و به مدت هشت هفته ادامه یافت. رت های گروه تمرینی، پنج روز در هفته طبق یک پروتکل پیش رونده روی تردمیل فعالیت داشتند. برنامه تمرینی در هفته اول با سرعت 20 متر در دقیقه، بدون شیب و به مدت 18 دقیقه آغاز شد و به تدریج افزایش یافت؛ به طوری که در هفته هشتم به سرعت ۳۰ متر در دقیقه، با شیب ۱۰ درجه و مدت زمان ۵۰ دقیقه رسید. آدنوزین با دوز 3/0 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن، روزانه یک بار به گروه های درمانی مربوط تزریق شد. چهل وهشت ساعت پس از پایان پروتکل تمرینی، رت ها قربانی شدند و بافت های مغزی آن ها برای بررسی بیان ژن HIF-1α با استفاده از روش PCRجمع آوری شد. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس یک طرفه و آزمون تعقیبی توکی تجزیه و تحلیل شدند. نتایج: یافته ها نشان داد، بیان ژن HIF-1α در گروه های سکته مغزی+آدنوزین+تمرین و سکته مغزی+تمرین در مقایسه با گروه های شم (001/0P<)، سکته مغزی+کنترل (001/0P<) و سکته مغزی+آدنوزین (001/0P<) بیشتر و معنادار بود. نتیجه گیری: تمرین هوازی به طور چشمگیر بیان HIF-1α و بقای نورونی در رت های ایسکمیک را افزایش داد. آدنوزین به تنهایی اثری نداشت و ترکیب آن با ورزش برتری آماری بر تمرین تنها نشان نداد. این یافته ها بر نقش محوری ورزش هوازی در توان بخشی پس از سکته مغزی و ضرورت بهینه سازی دوز و زمان بندی آدنوزین در مطالعات آینده را تأکید می کند.

هدف پژوهش حاضر تدوین راهبرد ارتقا و توسعه نظام شایسته سالاری مدیران در سازمان های ورزشی کشور بود. این پژوهش از نوع پژوهش های اکتشافی و از لحاظ هدف، کاربردی بود که در آن از روش تحلیل مضمون استفاده شد. روش پژوهش از نوع کیفی بود و مدیران ارشد سازمان های ورزشی و اعضای هیئت علمی رشته مدیریت ورزشی دانشگاه های کشور جامعه پژوهش را تشکیل دادند. از روش نمونه گیری غیراحتمالی هدفمند و روش گلوله برفی برای انتخاب مصاحبه شوندگان استفاده شد. از مصاحبه نیمه ساختاریافته با خبرگان برای گردآوری داده ها استفاده شد و انجام مصاحبه تا رسیدن به اشباع نظری ادامه یافت؛ بدین ترتیب نمونه پژوهش شامل 21 نفر از اساتید رشته مدیریت ورزشی و مدیران فوقانی سازمان های ورزشی کشور بود. نرم افزار MAXQDA20 برای تجزیه و تحلیل مصاحبه ها به کار رفت. براساس یافته های پژوهش، برای پیاده سازی و استقرار نظام شایسته سالاری، 88 کد باز شناسایی شد که در 13 مضمون فرعی قرار گرفتند. از مضامین فرعی به دست آمده نیز شش راهبرد اصلی حاصل شد که شامل راهبردهای سازمانی (راهبردهای مدیریتی، ساختار سازمانی، فرهنگ سازمانی، مدیریت منابع انسانی)، راهبردهای سیاسی (انتخاب غیرسیاسی، ثبات سیاسی)، راهبردهای فرایندی (اصلاح فرایندها)، راهبردهای اقتصادی (انگیزه های مالی، بهبود شرایط اقتصادی جامعه)، راهبردهای قانونی (قانون گذاری، قانون مداری) و راهبردهای فرهنگی–اجتماعی (راهبردهای فرهنگی و راهبردهای اجتماعی) بودند. براساس یافته های پژوهش، راهبردهای سازمانی نقش بسیار پررنگ تری در ارتقا و توسعه نظام شایسته سالاری مدیران در سازمان های ورزشی دارند و در این بین نقش مدیران سازمان ها قابل چشم پوشی نیست؛ بنابراین به نظر می رسد می توان مسیر تحقق شایسته سالاری در سازمان ها را با حضور مدیران شایسته هموار کرد.

هدف پژوهش حاضر، طراحی مدل بهینه برون سپاری مدیریت پروژه های ورزشی در ایران با استفاده از رویکرد کیفی و مبتنی بر نظریه داده بنیاد (گراندد تئوری) بود. این مطالعه به دنبال تبیین عوامل مؤثر، شرایط زمینه ای و مداخله گر، راهبردهای اجرایی و پیامدهای حاصل از برون سپاری در حوزه مدیریت پروژه های عمرانی و اجرایی ورزش بود. جامعه پژوهش شامل مدیران ارشد وزارت ورزش، مدیران باشگاه های حرفه ای، استادان دانشگاه و کارشناسان پروژه های عمرانی ورزشی بود. با استفاده از نمونه گیری هدفمند و نظری، ۱۸ مصاحبه نیمه ساختاریافته انجام شد و داده ها با رویکرد سه مرحله ای کدگذاری (باز، محوری، انتخابی) تحلیل شد. یافته ها نشان داد که عوامل علّی نظیر ضعف در ساختار انتخاب پیمانکار، فشارهای سیاسی و اداری و کمبود دانش مدیریتی، از مهم ترین دلایل ناکارآمدی برون سپاری هستند. همچنین شرایط زمینه ای همچون بی ثباتی مالی، ضعف ساختار نهادی و چارچوب های مبهم حقوقی، بستر اجرای موفق را محدود می کنند. در کنار آن، متغیرهایی مانند حمایت نظارتی، رفتار پیمانکاران و مشارکت ذی نفعان، شرایط مداخله گر کلیدی به شمار می روند. در پاسخ به این وضعیت، راهبردهایی چون تدوین ساختارهای استاندارد، توانمندسازی پیمانکاران، ارتقای نظام نظارت و شفاف سازی طراحی شد که درنهایت منجر به پیامدهایی چون افزایش کارایی، صرفه جویی مالی، ارتقای کیفیت اجرا و توسعه مشارکت خصوصی می شوند. مدل نهایی ارائه شده می تواند به عنوان الگویی کاربردی در سیاست گذاری و تصمیم گیری مدیران ورزشی به کار رود.

اهداف: همدلی به عنوان یکی از مکانیزم های روان شناختی هماهنگی حرکتی در نظر گرفته می شود و طبق مطالعات قبلی، می تواند در رفتار و شاخص های عصبی مغز منعکس شود. بنابراین هدف از مطالعه حاضر بررسی ارتباط بین فعالیت نورون های آینه ای در تکلیف هماهنگی حرکتی بین فردی لیدر – پیرو با همدلی است. مواد و روش ها: شرکت کنندگان، 16 دختر راست دست با میانگین سن 4/3 ± 47/25 سال بودند که به صورت داوطلبانه در این پژوهش شرکت کردند. آزمودنی ها، 2 کوشش 30 ثانیه ای یک تکلیف هماهنگی حرکتی ریتمیک بین فردی را با یک الگوی ویدئویی، اجرا کردند. یافته ها: نتایج نشان داد بین توان ریتم بتابالا (HB) و میزان تأخیر در حرکت ارتباط مستقیم معنی داری وجود دارد. هم چنین، سرکوب ریتم مو و بتاپایین (LB) و HB با همدلی واکنشی ارتباط مستقیم معنی دار دارد. با این حال پس از کنترل متغیرهای رفتاری، ارتباط همدلی واکنشی با HB حذف شد؛ نتیجه گیری: نتایج این مطالعه از هر دو فرضیه برتری نیمکره راست و فرضیه ظرفیت در بحث مکانیزم های عصبی همدلی حمایت می کند؛ به علاوه، اهمیت کنترل داده های رفتاری در تفسیر نتایج، نوع تکلیف و نقش فرد در تکلیف هماهنگی حرکتی بین فردی (لیدر / پیرو) می تواند جزء عوامل مؤثر در رابطه عصب- روانشناختی همدلی مورد توجه قرار بگیرد.

هدف: مهارت های ارتباطی دبیران و ارتباط این مهارت ها با شادکامی و انگیزش مشارکت دانش آموزان در بسیاری از کشورهای توسعه یافته مورد توجه ویژه قرار گرفته است. این پژوهش با هدف تعیین رابطه ی مهارت های ارتباطی دبیران تربیت بدنی با شادکامی و انگیزش مشارکت ورزشی دانش آموزان در کلاس تربیت بدنی انجام شد. مواد و روش ها: پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه ی آماری پژوهش را کلیه دبیران تربیت بدنی و دانش آموزان مقطع متوسطه اول در شهرستان جوانرود در سال تحصیلی 1400-1399 تشکیل دادند که از بین آنها 30 نفر دبیر و 450 دانش آموز (از دانش آموزان هر دبیر 15 نفر ) به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند. جمع آوری داده های پژوهش به روش میدانی و با استفاده از پرسشنامه های مهارت های ارتباطی بارتون (1990)، انگیزه مشارکت ورزشی گیل و همکاران (1983) و پرسشنامه ی شادکامی آکسفورد (1989) انجام گرفت. جهت تجزیه و تحلیل داده های تحقیق از آزمون های آماری کولموگروف - اسمیرنوف، ضریب همبستگی اسپیرمن و تحلیل رگرسیون استفاده شد. یافته ها: نتایج این مطالعه نشان داد که بین مهارت های ارتباطی دبیران تربیت بدنی با شادکامی و انگیزش مشارکت ورزشی دانش آموزان رابطه ی مثبت و معناداری وجود دارد (0.01p ). بین شادکامی و انگیزش مشارکت ورزشی دانش آموزان رابطه ی مثبت و معناداری وجود دارد (0.01p ). همچنین نتایج به دست آمده از این تحقیق نشان داد که مهارت های ارتباطی دبیران تربیت بدنی، شادکامی و انگیزش مشارکت ورزشی دانش آموزان را پیش بینی می کند. نتیجه گیری: از جمله راه های افزایش شادکامی دانش آموزان و انگیزش مشارکت ورزشی آنان، بهبود تعامل دبیران تربیت بدنی با دانش آموزان و تقویت مهارت های ارتباطی می باشد.

هدف پژوهش حاضر بررسی اثر دست کاری بینایی بر کنترل قامت و کارکردهای قشر مغز سالمندان بود. در این مطالعه، 60 سالمند سالم (32/4±23/68 سال) شرکت کردند. شرکت کنندگان کنترل قامت ایستا را در حین ثبت الکتروانسفالوگرافی انجام دادند. در این مطالعه، 24 الکترود برای ثبت سیگنال های الکتروانسفالوگرافی استفاده شد. پس از بازرسی بصری برای شناسایی و حذف نویز، به منظور شناسایی و حذف اثرات مصنوعی بیولوژیک و محیطی مانند پلک زدن یا الکترومایوگرافی، از تجزیه و تحلیل اجزای مستقل و تکنیک های پردازش استفاده شد. تجزیه و تحلیل اجزای مستقل با استفاده از اسکریپت های مبتنی بر EEGlab (2023) پیاده سازی شده در MATLAB (R2023b) روی داده ها اعمال شد. نتایج آزمون تحلیل واریانس مرکب 4 (وضعیت) × (5) باند فرکانسی × (24) کانال نشان داد، قشر مغز به طور معناداری در کنترل قامت مشارکت داشت (0001/0P=). این مشارکت در شرایط چشم باز و بسته قابل مشاهده بود. قشر حسی-پیکری، قشر جداری، پس سری چپ، گیجگاهی، مرکزی-آهیانه ای و جداری-پس سری، همگی در تولید نوسان امواج قشر مغز مرتبط با کنترل قامت ایستا نقش داشتند. در کنترل قامت ایستا با حذف بینایی کنترل قامت از سطح قشری به ساختار زیر قشری در طول کنترل قامت با چشم بسته تغییر نکرد. سالمندان ممکن استراتژی های متفاوتی را در کنترل قامت به کار ببرند. به نظر می رسد، کنترل آگاهانه در سطح قشر بر کنترل خودکار یا سطوح زیر قشری در کنترل قامت ایستا سالمندان ارجحیت دارد. افزایش فعالیت قشر مغز یک استراتژی برای جبران زوال مرتبط با افزایش سن است.

با توجه به تأثیر بسیار مهم مشارکت در فعالیت بدنی یا بی تحرکی بر سلامت جسمانی و روانی، تحقیق حاضر درصدد بررسی و مقایسه وضعیت فعالیت بدنی سلامت محور (سطح متوسط-تا-شدید فعالیت بدنی) و رفتار بی تحرکی در بزرگسالان و سالمندان بود. آزمودنی های تحقیق، 384 بزرگسال (192 زن) و 384 سالمند (192 زن) استان گلستان بودند که به روش نمونه گیری دردسترس انتخاب شد. از پرسشنامه IPAQ برای اندازه گیری فعالیت بدنی سلامت محور و رفتار بی تحرکی استفاده شد. داده ها با استفاده از آزمون های تی تک نمونه ای، تی مستقل و خی دو تحلیل شدند. نتایج نشان داد، بیش از نیمی از بزرگسالان و سالمندان در فعالیت بدنی سلامت محور شرکت نمی کنند. همچنین زنان نسبت به مردان فعالیت بدنی سلامت محور پایین تری دارند. به علاوه، بزرگسالان و سالمندان زمان بی تحرکی زیادی دارند که در این بین زنان نسبت به مردان زمان بی تحرکی بیشتری دارند. همچنین سالمندان نسبت به بزرگسالان فعالیت بدنی سلامت محور پایین تر و زمان بی تحرکی بیشتری دارند. درمجموع، نتایج تحقیق نشان می دهد که اتخاذ سیاست ها و استراتژی هایی برای توسعه مشارکت بزرگسالان و سالمندان در فعالیت بدنی سلامت محور، ضرورت دارد. این استراتژی ها و مداخلات باید تأکید ویژه ای بر مشارکت بانوان در فعالیت بدنی سلامت محور داشته باشند؛ بنابراین ضروری است که متولیان امر، شهرداری ها، و حوزه های فرهنگی راهکارهای لازم برای ارتقای مشارکت بزرگسالان و سالمندان در فعالیت بدنی سلامت محور را بیابند و اجرا کنند؛ زیرا می تواند پیامدهای مثبتی برای سلامت جسمانی و روانی آن ها داشته باشد.

هدف این پژوهش بررسی تأثیر تمرین جسمی و ذهنی بر تغییرپذیری الگوی هماهنگی حرکتی و نرمی حرکت در ضربه گلف بود؛ بر این اساس، 30 نفر (میانگین سنی 3/4±25 سال) به صورت تصادفی به سه گروه تمرین جسمانی، تمرین ذهنی و کنترل تقسیم شدند. افراد برای پیش آزمون 10 ضربه را انجام دادند. سپس براساس گروه بندی خود در هر روز 180 کوشش (10 بلوک 18 کوششی) را تکمیل کردند. تمرین به مدت شش روز ادامه داشت. شرکت کنندگان گروه جسمانی به اجرای تکلیف به صورت جسمانی و شرکت کنندگان در گروه تمرین ذهنی فقط به مرور ذهنی تکلیف بدون انجام حرکت آشکار پرداختند، اما گروه کنترل فقط در آزمون ها شرکت کرد و تکلیف را تمرین نکرد. هفت روز بعد از آخرین روز اکتساب، افراد مجدد 10 ضربه را به عنوان یادداری اجرا کردند. دقت ضربه و کینماتیک حرکت در حین اجرای آزمون ها ثبت شد. تغییرپذیری الگوی هماهنگی حرکتی و جرک حرکت از داده های کینماتیک محاسبه شد. نرمال بودن داده ها با آزمون شاپیرو-ویلک تأیید شد (05/0<P). به منظور تحلیل داده ها از آزمون تحلیل واریانس استفاده شد. نتایج نشان داد، تمرین جسمانی و تمرین ذهنی در یادگیری ضربه گلف مؤثر بودند، اما این تأثیر برای تمرین جسمی بیشتر بود (20/13=(27 و 2)F، 001/0>P، 49/0=η2p). همچنین تمرین ذهنی مشابه با تمرین جسمانی موجب افزایش نرمی حرکت شد، اما این بهبود به اندازه تمرین جسمانی نبود (26/15=(27 و 2)F، 001/0>P، 53/0=η2p). دلیل احتمالی برای این یافته ها ممکن است وجود بازخورد واقعی در اجرای تمرین جسمانی باشد که موجب اصلاح و به روزرسانی مدل های درونی می شود.

در سال های اخیر، خشونت هواداران فوتبال، موضوع حیاتی در سطح جهانی شده است. با وجود تحقیقات گسترده درباره خشونت در ورزش، مطالعات پیشین عمدتاً بر عوامل علّی تمرکز کرده اند و دیدگاه های ظریف ذی نفعان کلیدی، به ویژه هواداران را نادیده گرفته اند. همچنین تحقیقات درباره هواداران فوتبال در ایران عمدتاً توصیفی یا مدیریتی بوده اند و کمتر به نظریه پردازی درخصوص پیوند هویت و خشونت پرداخته اند؛ بر این اساس، در پژوهش حاضر با تکیه بر نظریه آمیختگی هویت، تلاش شد تا تجربه زیسته هواداران فوتبال ایرانی در رابطه با خشونت هواداری از منظر درونی و هویتی واکاوی شود. در این مطالعه، رویکردی نوین با استفاده از نظریه آمیختگی هویت اجتماعی برای تحلیل جامع پویایی رفتار هواداران به کار رفت. آمیختگی هویت اجتماعی نمایانگر شکلی عمیق از هویت گروهی است که در آن هویت های فردی و جمعی به طور عمیق درهم تنیده می شوند و نیروهای انگیزشی قدرتمندی را ایجاد می کنند که می توانند بسته به موقعیت، رفتارهای پرهزینه و گروه محور شامل رفتارهای حمایتی، همدلانه و حتی نمادین را تقویت کنند و در جهت منافع گروه برانگیزانند. با استفاده از روش شناسی کیفی پدیدارشناسانه، در این پژوهش نمونه ای متنوع متشکل از 70 نفر از مشارکت کنندگان شامل هواداران فوتبال، کارشناسان ورزشی، مدیران استادیوم ها، مدیران آکادمی های باشگاهی و سایر ذی نفعان مرتبط با باشگاه های فوتبال ایران بررسی شد. داده ها از طریق مصاحبه های عمیق نیمه ساختاریافته جمع آوری شده و با استفاده از روش پدیدارشناسی تفسیری اسمیت تحلیل شدند. تحلیل کیفی جامع، 196 مضمون اولیه را آشکار کرد که به 21 زیرمضمون و سه مضمون اصلی تلخیص شدند. یافته ها نشان می دهد، عوامل زمینه ای، سازوکارهای همگرایی هویت و عناصر نهادی، چارچوب پیچیده ای را تشکیل می دهند که به تبیین ظهور و تجلی خشونت هواداران فوتبال کمک می کنند. این پژوهش مشارکت درخورتوجهی در درک پویایی های روانی و اجتماعی رفتار هواداران دارد و با تمرکز بر آمیختگی هویت، نشان می دهد که خشونت هواداران صرفاً ناشی از هیجان یا تحریک لحظه ای نیست، بلکه می تواند ریشه در احساس عمیق یکی شدگی با گروه نیز داشته باشد و بینش هایی را فراتر از مدل های توضیحی سنتی پرخاشگری، نسبت به نقش پیوندهای هویتی در بروز رفتارهای افراطی مرتبط با ورزش ارائه می دهد.

در دنیای پیشرفته ورزش امروز، تصمیم گیری درست، علمی و به موقع نقش بسیار مهم و تعیین کننده ای در شکست یا موفقیت دارد. کسب موفقیت در میادین بین المللی ورزشی تابعی از موفقیت در عرصه های مختلف جامعه است. هدف این پژوهش، بررسی عوامل مؤثر بر بهبود عملکرد ورزشکاران استان قزوین در بازی های المپیک 2024 پاریس و بازی های آسیایی 2026 ناگایو بود. روش پژوهش حاضر کیفی بود. جامعه آماری این پژوهش، معاونین ستادی وزارت ورزش و جوانان و اداره کل ورزش و جوانان استان قزوین، مدیران ارشد کمیته ملی المپیک جمهوری اسلامی ایران، رؤسا، نواب و دبیران 33 فدراسیون ورزشی و هیئت های ورزشی استان قزوین، صاحبنظران، پیشکسوتان، مربیان و ورزشکاران استان قزوین (آگاه به موضوع تحقیق) و اعضای هیئت علمی رشته تربیت بدنی و علوم ورزشی آگاه به موضوع تحقیق بودند. با استفاده از روش نمونه گیری نظری با تعدادی از افراد جامعه، مصاحبه های کیفی انجام شد که نمونه آماری تا حد رسیدن به اشباع نظری (27 نفر) برای مصاحبه ادامه یافت. الگوی ارائه شده بر مبنای مدل موفقیت ورزشی دی بوسچر و همکاران (2006) که رویکردی سیستمی دارد، در دو طبقه درونداد و فرایند و با 14 مفهوم و 229 شاخص طراحی شد. بخش درونداد شامل شش مفهوم ورزشی، سیاسی، اقتصادی، اجتماعی- فرهنگی، فناوری، رسانه و بخش فرایند شامل هشت مفهوم سیاست های ورزشی و سازمان دهی، توسعه ورزش پایه، سیستم استعدادیابی، ورزشکار و حمایت از ورزشکار، اماکن و تجهیزات ورزشی، مربیگری و توسعه آن و توانمندسازی مربیان، مسابقات ملی و بین المللی و توسعه علمی- پژوهشی بود. پیشنهاد می شود، مسئولان استان قزوین به منظور موفقیت ورزشکاران، توجه خود را بر این شاخص ها متمرکز کنند و با اجرایی کردن آن ها گام های مؤثری برای دستیابی به این هدف بردارند.

در سال های اخیر، فناوری های نوین ورزشی نقش مهمی در بهبود عملکرد ورزشکاران و توسعه زیرساخت های ورزشی ایفا کرده اند. اسموپاد ، یک ابزار نوآورانه ورزشی مبتنی بر سیستم های تعاملی، با هدف اندازه گیری و تحلیل زمان واکنش، هماهنگی عصبی-عضلانی و تعادل حرکتی طراحی شده است. این پژوهش با استفاده از روش تحقیق ترکیبی و رویکرد تحلیل محتوای کیفی، به بررسی بازار بالقوه، کاربردهای عملی و استراتژی های بازاریابی اسموپاد در ایران پرداخته است. در بخش نخست، تحلیل رقبا نشان داد که محصولات مشابه مانند فیتلایت و بلیزپاد عمدتاً در بازار ورزش حرفه ای و توانبخشی فعالیت دارند. در بخش دوم، مصاحبه های نیمه ساختاریافته با 10 متخصص حوزه تربیت بدنی و بازاریابی ورزشی انجام شد. یافته ها نشان داد که اسموپاد با تمرکز بر شش حوزه ورزش حرفه ای، توانبخشی، تحقیقات و آموزش، کودکان، مشاغل خاص و تبلیغات ورزشی می تواند جایگاهی منحصربه فرد در بازار ایران کسب کند. همچنین، استراتژی هایی نظیر همکاری با مربیان مطرح، برگزاری رویدادهای آموزشی، گیمیفیکیشن و تبلیغات دیجیتال برای توسعه بازار پیشنهاد شد. در نهایت، پژوهش نشان می دهد که اسموپاد علاوه بر رقابت با محصولات مشابه خارجی، با بهره گیری از فرصت های بومی و مدل های بازاریابی خلاقانه، می تواند به رشد پایدار در صنعت ورزش ایران دست یابد.

هدف پژوهش حاضر شناسایی چالش های توسعه ورزش الکترونیک بود. روش پژوهش حاضر کیفی و از نوع پژوهشهای اکتشافی می باشد و از لحاظ هدف جزء پژوهش های کاربردی به شمار می آید. مشارکت کنندگان در این پژوهش شامل خبرگان و افراد مجرب در حوزه ورزش های الکترونیک، بازیکنان ورزش های الکترونیک، مدیران باشگاه های ورزش های الکترونیکی و مدیران و کارشناسان انجمن ورزش های الکترونیک بودند و از روش نمونه گیری هدفمند در پژوهش استفاده شد. برای گردآوری اطلاعات مصاحبه های عمیق و نیمه ساختاریافته ای با شرکت کنندگان انجام گرفت و با 27 مصاحبه اشباع نظری حاصل شد. برای تحلیل داده ها از روش تحلیل مضمون جهت کسب اطلاعات این پژوهش استفاده شد. نتایج پژوهش در بخش چالش های توسعه ورزش الکترونیک نشان می دهد که چالش های توسعه ورزش الکترونیک از شش مقوله اصلی تشکیل شده است که شامل چالش های زیرساختی، چالش های اقتصادی، چالش های ساختاری، چالش های فرهنگی-اجتماعی، چالش های آموزشی و چالش های سلامتی و تندرستی می شود. چالش های توسعه ورزش الکترونیک از شانزده مقوله فرعی تشکیل شده است که شامل زیرساخت فیزیکی محدود، زیرساخت آنلاین نامناسب، دسترسی محدود به فناوری، کمبود بودجه و منابع، فقدان حمایت مالی، سازماندهی نامناسب، عدم رسمیت، موانع فرهنگی، کلیشه ها و برچسبها، مسائل نژادی و جنسیتی، آموزش و آگاهی نامناسب، کمبود محتوا، فقدان پرورش استعداد، فشار جسمانی، سلامت روان و سلامت اجتماعی می باشد. در نهایت با توجه به نتایج و چالش های توسعه ورزش الکترونیک نیاز است برای مدیریت چالشهای این حوزه برنامه های مناسبی تدوین کرد.