درخت حوزه‌های تخصصی

امروزه اگر رفتار و اخلاق کارکنان نامناسب، منفی و انحرافی باشد، برای شرکت های معتبر به لحاظ اقتصادی، اعتباری و همچنین سلامت درون سازمانی تهدیدزا خواهد بود و این تهدید زمانی که شرکت مورد نظر دولتی باشد و در یک بازار به شدت رقابتی فعالیت کند، چندین برابر می گردد؛ بنابراین هدف مقاله، تعیین اقدامات اولویت دار برای مدیریت رفتارهای انحرافی و خلاف اخلاق حرفه ای به منظور ارتقای ارزش و جایگاه برند بیمهٔ ایران به عنوان یک بنگاه اقتصادی و خدمت رسانِ دولتی در صنعت رقابتی بیمه در نظر گرفته شد. مقاله حاضر به لحاظ هدف کاربردی و از نظر گردآوری داده ها، ترکیبی است. در این مقاله، ابتدا به روش کیفی فراترکیب، 51 اقدام مختلف برای مدیریت رفتارهای انحرافی و خلاف اخلاق حرفه ای احصا شد؛ در بخش میدانی به منظور تعیین اقدامات اساسی از بین اقدامات شمارش شده، فرم های نظرسنجی بین 30 نفر از مدیران ارشد بیمه ایران در سه استان شمالی گیلان، مازندران و گلستان، به نسبت مساوی توزیع شد. پس از گردآوری داده ها و تحلیل آنها با تکنیک دلفی-فازی و پس از رسیدن به اجماع طی 2 مرحله رفت و برگشت، 39 اقدام نهایی تعیین گردیده و به روش تحلیل مضمون در چهار دستهٔ اقدام ساختاری و سازمانی، بهبود وضعیت شغلی، مدیریتی و اجتماعی، فرهنگی و ارزشی کدگذاری شدند. در گام بعد، برای اولویت بندی اقدامات با توجه به معیارهای مالی و غیرمالیِ ارزش و جایگاه برند از روش فرایند تحلیل سلسله مراتبی استفاده شد و پرسشنامه ای تخصصی حاوی 6 ماتریس مقایسات زوجی طراحی و بین 12 خبرهٔ بیمهٔ استان های شمالی به نسبت مساوی توزیع گردید. پس از گردآوری و تحلیل داده ها به کمک نرم افزار Expert  Choice نتایج به دست آمده نشان داد که اقدامات بهبود ساختاری و سازمانی اولویت دارترین اقدام نسبت به هدف است.

Rhetorical questions in the Holy Qur’ān serve as powerful devices in argumentation and persuasion. This study investigates the translation strategies employed by Arberry and Asad in translating rhetorical questions from the Holy Qur’ān into English, utilizing the techniques suggested by Molina and Albir. The research adopts a descriptive-analytical method and is based on library research. The sample includes thirteen rhetorical questions selected from different Surahs, analyzed for their rhetorical functions as identified by classical Arabic rhetoric, including refutation, reproach, explanation, negation, astonishment, encouragement, reconciliation, unlikeliness, and magnification. The analysis reveals that both translators employ a range of techniques, with Asad favoring adaptation (42%) and amplification (33%), and Arberry showing a higher frequency of literal translation (50%) and modulation (25%). While both translators effectively convey the rhetorical functions of the questions, Asad’s translations often include additional explanatory phrases, making them more interpretive and accessible to readers unfamiliar with the original context. In contrast, Arberry’s translations maintain closer adherence to the original structure and wording, which can require more interpretive effort from the reader. The study concludes that while both translators succeed in maintaining the rhetorical essence of the questions, their approaches differ significantly, highlighting the complexities and nuances involved in translating the rhetorical questions in the Qur’ān.