درخت حوزه‌های تخصصی

هدف از پژوهش حاضر طراحی و تدوین راهبردهای صلح و توسعه از طریق ورزش بود. پژوهش حاضر به لحاظ هدف کاربردی و گردآوری داده ها (کیفی-کمی) از نوع تحقیقات راهبردی بود که به صورت میدانی انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه استادان مدیریت ورزشی، خبرگان ورزشی، مدیران، کارشناسان ورزشی و ورزشکاران بودند؛ در بخش کیفی ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از روش نمونه گیری ﻫﺪﻓﻤﻨﺪ، 30 ﺧﺒﺮه  ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻧﻤﻮﻧﻪ آﻣﺎری و در بخش کمی با استفاده از فرمول کوکران تعداد 384 نفر به روش نمونه گیری خوشه ای انتخاب شدند. ابزار اندازه گیری پرسشنامه محقق ساخته بود، برای تجزیه و تحلیل آماری با استفاده از روش های آمار توصیفی مانند محاسبه فراوانی، درصد، میانگین و آزمون فریدمن در نرم افزار SPSS استفاده شد؛ از تحلیل سوات برای بررسی سؤالات پژوهش استفاده شد. یافته ها نشان داد نقاط قوت صلح و توسعه از طریق ورزش 22 عامل؛ نقاط ضعف صلح و توسعه از طریق ورزش 17عامل؛ فرصت های صلح و توسعه از طریق ورزش 19 عامل؛ تهدیدهای صلح و توسعه از طریق ورزش 15 عامل بود. همچنین یافته ها نشان داد نقاط ضعف های تدوین برنامه راهبردی صلح و توسعه از طریق ورزش بر قوت های آن غلبه دارد؛ نقاط فرصت ها تدوین برنامه راهبردی صلح و توسعه از طریق ورزش بر تهدیدها آن غلبه دارد چرا که موقعیت تدوین برنامه راهبردی صلح و توسعه از طریق ورزش در منطقه محافظه کارانه قرار می گیرد؛ بنابراین مهم ترین استراتژی ها تدوین برنامه راهبردی صلح و توسعه از طریق ورزش در بخش استراتژی WO بود. به علاوه براساس تحلیل SWOT،  در مجموع  10 استراتژی WO برای برنامه راهبردی صلح و توسعه از طریق ورزش تدوین شد. مسئولین و متولیان ورزش به تقویت نقاط قوت و حل نقاط ضعف این مسئله را در حوزه ورزش جدی بگیرند، تا به جایگاهی که نقاط قوت بر نقاط ضعف صلح و توسعه از طریق ورزش غلبه داشته باشد برسیم.

پژوهش حاضر با هدف مدل سازی عوامل مؤثر بر آینده هوش مصنوعی در ورزش ایران انجام شد. پژوهش حاضر از نوع کاربردی، کمی و پیمایشی می باشد. مشارکت کنندگان در پژوهش 160 نفر از متخصصان در زمینه مدیریت مدیریت صنعتی، اقتصاد بازرگانی، هوش مصنوعی، علوم کامپیوتر و مدیریت ورزشی و همچنین صنعت گران و تولیدکنندگان ورزشی، مدیران باشگاه های ورزشی خصوصی و دولتی و هیئت های ورزشی و مسولان برگزاری مسابقات بودند که با توجه به نرم افزار جی پاور و به صورت هدفمند و در دسترس انتخاب شدند. با توجه به اینکه پژوهش حاضر مستخرج از رساله دکتری می باشد، ابزار گردآوری اطلاعات در پژوهش حاضر پرسشنامه محقق ساخته برگرفته شده از بخش کیفی رساله بود. تجزیه و تحلیل داده ها در دو مرحله توصیفی و آزمون مدل سازی معادلات ساختاری در نرم افزارهای spss23 و smartPLS3.1.1 و در سطح معنی داری 05/0 انجام شد. نتایج نشان داد که مدل پژوهش از برازش مناسبی برخوردار است. همچنین نتایج نشان داد که پذیرش فناوری، عوامل اقتصادی، عوامل اجتماعی، عوامل زیرساختی، عوامل آموزشی و عوامل مدیریتی تأثیر مثبت و معنی دار و عوامل سیاسی و عوامل بازدارنده تأثیر منفی و معنی داری بر آینده هوش مصنوعی در ورزش ایران دارند. بنابراین به منظور استفاده بهینه از هوش مصنوعی در آینده ورزش ایران باید زیرساخت ها را فراهم و عوامل سیاسی و بازدارنده را رفع کرد.

هدف پژوهش حاضر تدوین مدل ارزیابی عملکرد برنامه های ورزشی مراکز استانی صدا و سیما بر اساس نظام بازخورد 720 درجه می باشد. این تحقیق در دو حالت لایه بیرونی و لایه درونی جامعه انجام شد. جامعه آماری در لایه داخلی همکاران، مدیر، زیردستان و مشتریان داخلی و در لایه خارجی ذی نفعان، عرضه کنندگان، خانواده و مشتریان خارجی بود. ابتدا به منظور شناسایی شاخص ها از مصاحبه با چهارده نخبه آگاه استفاده شد و از کدگذاری باز، محوری و گزینشی، در نهایت 83 کد باز، 20 کد محوری و 7 کد گزینشی به دست آمدند. در مرحله کمی پرسشنامه تهیه شد که با توجه به جدول مورگان و طبق برآورد صورت گرفته 196 پرسشنامه در لایه داخلی و 384 پرسشنامه در لایه خارجی در دو مرحله توزیع و جمع آوری شد. اجرای محاسبات لازم در نرم افزار ضمن تأیید روابط بین متغیرهای مکنون در مدل ساختاری نشانگر این است که گویه ها یا شاخص ها از نظر متخصصان یا خبرگان می توانند ابزار مناسبی برای اندازه گیری ارزیابی عملکرد برنامه های ورزشی استانی باشند.

هدف از این مطالعه شناسایی فرصت ها و چالش های شانزدهمین المپیاد فرهنگی ورزشی دانشجویان پسر دانشگاه های کشور برای جامعه میزبان بود. روش پژوهش کیفی و از نوع تحلیل مضمون بود. مشارکت کنندگان شامل 19 نفر از مدیران ارشد، مسئولان و اعضای کمیته های اجرایی ستاد برگزاری مسابقات بودند. ابزار تحقیق مصاحبه نیمه ساختاریافته بود. برای اعتباربخشی به تحقیق از راهبردهای توصیف غنی، ملاحظات اخلاقی، بررسی همتایان، دوستان منتقد و همسوسازی استفاده شد. نتایج نشان داد در بخش فرصت ها هفت مضمون اصلی شامل توسعه زیرساخت ها و فضاهای فیزیکی، بازاریابی و برندسازی، ارتباطی و تعاملی، فرهنگی-اجتماعی، ورزشی، تجربه آموزی و یادگیری سازمانی و نهایتاً انگیزشی و روانی شناسایی شد. همچنین هشت مضمون اصلی شامل مالی، لجستیکی و سازمان دهی، امنیتی و انتظامی، فرهنگی و اجتماعی، مدیریتی، ارتباطی و هماهنگی، فضا و تجهیزات و منابع انسانی نیز در بخش چالش ها احصا شد. در مجموع، المپیاد فرهنگی ورزشی فراهم کننده فرصت های چشمگیری برای رشد و توسعه دانشگاه اصفهان بود. جهت انتقال تجارب ناشی از چالش های این المپیاد، پیشنهاد می شود میزبانان بعدی تدابیر لازم برای بهره مندی مؤثرتر از فناوری برای ارتقای ارتباطات و تسریع و تسهیل در امور داشته باشند. علاوه بر آن توانمندسازی اعضای کمیته ها قبل از برگزاری رویداد، تلاش برای جذب حامیان مالی و مشارکت گسترده تر سازمان ها و شرکت های دولتی و خصوصی و نهایتاً استفاده از مشاوران زبده در امر مدیریت این رویداد از دیگر پیشنهادهای این پژوهش بود.

زمینه و هدف: بیماری کبد چرب غیرالکلی ارتباط نزدیکی با مقاومت به انسولین در کبد و بافت های محیطی دارد و تمرین بدنی منظم می تواند با بهبود حساسیت به انسولین، در پیشگیری و درمان آن مؤثر باشد. هدف از مطالعه حاضر مقایسه اثر تمرینات تناوبی شدید و تداومی متوسط بر سطوح سرمی گیرنده پپتید شبه گلوکاگون-1 و فتوئین آ و حساسیت به انسولین در موش های نر مبتلا به کبد چرب غیرالکلی ناشی از رژیم پر چرب بود. روش تحقیق: در این مطالعه تجربی، تعداد 28 سر رت صحرایی نر با سن شش تا هشت هفته و با دامنه وزنی بین 150 تا 180 گرم، به طور تصادفی به چهار گروه (هر گروه هفت سر رت) شامل تمرین تناوبی شدید (80 تا 95 درصد حداکثر اکسیژن مصرفی)، تمرین تداومی متوسط (50 تا 60 درصد حداکثر اکسیژن مصرفی)، کنترل (بیماری کبد چرب) و کنترل سالم (غذای استاندارد)؛ تقسیم شدند. تمرینات ورزشی به مدت هشت هفته و هر هفته پنج جلسه، به اجرا درآمد. برای استخراج نتایج، از آزمون های آماری تحلیل واریانس یک راهه و توکی در سطح معنی داری 05/0≥p استفاده شد. یافته ها: تمرین تناوبی شدید و تمرین تدوامی متوسط، موجب کاهش سطح سرمی فتوئین آ (به ترتیب با 008/0=p و 03/0=p)؛ افزایش سطح سرمی گیرنده پپتید شبه گلوکاگون-1 (به ترتیب با 008/0=p و 003/0=p) و حساسیت به انسولین (به ترتیب با 007/0=p و 01/0=p) شدند؛ اما تفاوت معنی داری در سطح شاخص ها بین  دو گروه تمرینی مشاهده نشد (05/0>p). نتیجه گیری: تمرینات تناوبی شدید و تداومی متوسط، مستقل از نوع و شدت تمرین، موجب بهبود عوامل تعدیل کننده التهاب، کبد چرب و بهبود حساسیت به انسولین در موش های مبتلا به کبد چرب شدند؛ مدلی که می تواند در آینده، برای مطالعات انسانی مورد توجه قرار گیرد.

هدف این پژوهش شناسایی راهبردهای منابع انسانی بر اساس نقاط مرجع استراتژیک در وزارت ورزش و جوانان بود.  روش پژوهش حاضر توصیفی-تحلیلی و از نوع ترکیبی بود و به لحاظ هدف کابردی است. جامعه آماری این پژوهش را مدیران، معاونان و کارشناسان وزارت ورزش و جوانان تشکیل دادند. روش نمونه گیری  هدفمند بود. نمونه آماری این پژوهش شامل 12 نفر بودند که حیطه تخصصی آنها منابع انسانی بود. ابزار پژوهش مصاحبه بود و در نهایت پرسشنامه ترکیبی بدست آمده از طریق مصاحبه و بررسی مدل یکپارچه بامبرگر و مشولم بود که توسط نخبگان تحلیل شد. در این پژوهش از روش نقاط مرجع استراتژیک به عنوان یک روش کارآمد استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد که راهبرد مناسب برای مشاغل مدیریتی، تخصصی، اجرایی در وزارت ورزش و جوانان راهبرد متعهدانه و برای مشاغل خدماتی راهبرد ثانویه است. همچنین استراتژی مناسب زیرسیستم های توسعه منابع انسانی، ارزیابی عملکرد و پاداش و روابط با کارکنان در مشاغل مدیریتی، تخصصی و اجرایی متعهدانه و مشاغل خدماتی ثانویه است. بنابراین با توجه به نتایج پژوهش پیشنهاد می گردد در فرایند انتخاب کارکنان در وزارت ورزش و جوانان دقت زیاد، حمایت گسترده مسیر شغلی، انعطاف پذیری گسترده و تامین و ارتقا از داخل در اولویت قرار داشته باشند، همچنین در ساختار پرداخت تاکید بر ثبات رویه بیشتر باشد.

این مطالعه با هدف تعیین تأثیر هشت هفته تمرینات عصبی عضلانی واکنشی بر تعادل ایستا و پویا و میزان زانوی ضربدری دانش آموزان دختر انجام شد. سی دانش آموز دختر 8 تا 12 ساله دارای ناهنجاری زانوی ضربدری، داوطلبانه در این مطالعه شرکت کردند و به دو گروه تجربی و کنترل تقسیم شدند. گروه تجربی برنامه تمرین عصبی عضلانی واکنشی را در هشت هفته دریافت کرد، اما گروه کنترل تمرین خاصی را انجام نداد. پس از هشت هفته، اندازه گیری ها تکرار شد. برای بررسی تفاوت بین گروه ها از تحلیل واریانس با اندازه گیری های مکرر استفاده شد (05/0≥P). براساس نتایج پژوهش، تفاوت معناداری بین میزان زانوی ضربدری گروه آزمایش و گروه کنترل وجود داشت (05/0≥P). در تعادل ایستا، هر دو گروه در نتایج پس آزمون نسبت به پیش آزمون بهبودی نشان دادند (05/0≥P). علاوه بر این، بهبود درخورتوجهی در جهت های قدامی، قدامی-خارجی و خلفی تست تعادل ستاره مشاهده شد (05/0≥P).

اثرات و خواص فیزیکی آب منابع مفیدی برای تمرین افراد سالمند مبتلا به آرتروز است. ویژگی های فیزیکی آب تحت تأثیر عمق آبی قرار می گیرد که افراد در آن ورزش می کنند و تأثیرات تمرینی را متفاوت می کند؛ بنابراین هدف این مطالعه، مقایسه تأثیر تمرین در آب کم عمق و عمیق بر تعادل پویا، خطر سقوط و درد در زنان سالمند مبتلا به استئوآرتریت زانو بود. تعداد 43 زن در دامنه سنی 55 سال و بیشتر، با عارضه استئوآرتریت مزمن زانو پس از تکمیل رضایت نامه و ارزیابی های مقدماتی و پیش آزمون، با توجه به دو متغیر شاخص توده بدن و درصد چربی و همچنین متغیرهای وابسته همتاسازی شدند. سپس به طور تصادفی در سه گروه قرار گرفتند: 1) تمرین در آب کم عمق (14=n)، 2) تمرین در آب عمیق (14=n) و 3) کنترل (15=n). مداخله تمرینی هشت هفته تمرین 45 تا 60 دقیقه ای، سه بار در طول هفته بود. برای اندازگیری های تعادل پویا، خطر سقوط و درد به ترتیب از آزمون های ستاره، پرسشنامه برگ و پرسشنامه کووس استفاده شد. داده ها با استفاده از تحلیل واریانس دوعاملی با تکرار سنجش عامل آزمون و آزمون تعقیبی LSD در سطح اطمینان 95 درصد تجزیه و تحلیل شدند. نتایج نشان داد، بهبود تعادل پویا، کاهش خطر سقوط و میزان درد در گروه آب کم عمق در مقایسه با گروه آب عمیق (001/0>P) و گروه کنترل (001/0>P) به طور معنا داری بیشتر بود. بهبود این متغیرها در گروه آب عمیق نیز در مقایسه با گروه کنترل به طور معنا داری بیشتر بود (001/0>P). براساس یافته های تحقیق، پیشنهاد می شود از تمرین در آب به ویژه تمرین در آب کم عمق، به عنوان راهکاری مناسب و تأثیرگذار بر کاهش خطر سقوط، درد و بهبود تعادل پویا برای سالمندان مبتلا به استئوآرتریت مزمن زانو استفاده شود.

با افزایش سن، اختلال در تعادل عملکردی و کاهش سرمایه اجتماعی از شایع ترین چالش هایی هستند که سالمندان، به ویژه زنان با آن مواجه اند. هدف این مطالعه، بررسی تأثیر یک برنامه ساختاریافته تمرین پیکل بال به مدت هشت هفته بر تعادل عملکردی و سرمایه اجتماعی زنان سالمند بود. این پژوهش به صورت کارآزمایی بالینی تصادفی، با طراحی یک سویه کور، روی ۳۶ زن ۶۰ تا ۷۵ ساله (میانگین سنی 41/3±28/67 سال، قد 77/5±58/1 متر و جرم بدن 30/9±66/65 کیلوگرم) انجام شد. شرکت کنندگان به صورت تصادفی به دو گروه مداخله و کنترل تقسیم شدند. گروه مداخله، سه جلسه در هفته (هر جلسه به مدت 60 دقیقه) در تمرینات هدایت شده پیکل بال شرکت کرد؛ در حالی که گروه کنترل به فعالیت های معمول روزمره خود ادامه داد. برای سنجش تعادل عملکردی از آزمون مینی بس و برای ارزیابی سرمایه اجتماعی از نسخه فارسی اعتبارسنجی شده پرسشنامه اونیکس و بولن استفاده شد. نتایج تحلیل کوواریانس (آنکووا) نشان داد که گروه مداخله در مقایسه با گروه کنترل، بهبود معناداری در تعادل عملکردی (05/0p<) و سرمایه اجتماعی (05/0p<) داشت؛ بر این اساس، پیکلبال به عنوان یک مداخله ترکیبی با ابعاد اجتماعی و حرکتی، می تواند راهکار مؤثری برای ارتقای تعادل عملکردی و تعاملات روانی-اجتماعی زنان سالمند باشد.

هدف: مطالعه حاضر به مقایسه نیروهای عکس العمل زمین حین راه رفتن در سالمندان با سابقه کووید-19 و افراد سالم می پردازد. مواد و روش ها: در این تحقیق نیمه تجربی 30 نفر به صورت هدفمند به دو گروه 15نفر با سابقه ابتلا به ویروس کرونا و 15 نفر سالم تقسیم شد. از دستگاه صفحه ی نیرو بِرتک با نرخ نمونه برداری1000 هرتز جهت ثبت نیروهای عکس العمل زمین استفاده شد. داده های نیروی عکس العمل زمین با استفاده از فیلتر باترورث مرتبه چهارم و با برش فرکانس50 هرتز انجام شد. از آزمون آماری شاپیرو-ویلک برای بررسی طبیعی بودن داده ها و از آزمون آماری t مستقل جهت مقایسه میانگین های هر دو گروه استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل داده های آماری از نرم افزار SPSS نسخه 26 در سطح معنی داری 05/0 استفاده گردید. یافته ها: در زمان رسیدن به اوج نیروی عمودی عکس العمل زمین در هنگام برخورد پاشنه پا با زمین (030/0=P)، اوج نیروی مولفه قدامی-خلفی در هنگام جدا شدن پاشنه پا (031/0=P)؛ و جابجایی مرکز فشار در جهت قدامی-خلفی (002/0=P) بین دو گروه اختلاف معنی دار مشاهده شد و در سایر متغیرها اختلاف معنی دار وجود نداشت (05/0>P). نتیجه گیری: سالمندان با سابقه کووید-19 در مقایسه با افراد سالم دارای اختلال تعادل به ویژه در راستای قدامی- خلفی می باشند. علاوه بر آن توان کمتر در مرحله پیشروی به سمت جلو و کاهش سرعت را تجربه می کنند. بنابراین در توانبخشی افراد مبتلا توجه بیشتری به این مسئله ضروری است.

تحقیق حاضر با هدف مقایسه اثر حاد خستگی ناشی از مسابقه فوتبال بر برخی مؤلفه های کینماتیکی زانو و مچ پا بین بازیکنان فوتبال با و بدون سابقه جراحی رباط صلیبی قدامی انجام شد. این پژوهش از نوع کاربردی بود؛ بر این اساس، 20 بازیکن با سابقه جراحی رباط صلیبی قدامی و 20 بازیکن سالم با میانگین سن (74/3±93/22 سال) وزن (94/2±96/73 کیلوگرم) قد (03/0±76/1 متر) به صورت هدفمند به عنوان نمونه آماری تحقیق از لیگ برتر استان تهران در نظر گرفته شدند. مؤلفه های کینماتیکی حداکثر والگوس زانو، حداکثر خم شدن زانو و حداکثر دورسی فلکشن مچ پا حین الگوی پرش-فرود جفت پای بازیکنان با دستگاه شتاب سنج IMU قبل و بلافاصله بعد از یک مسابقه ارزیابی شد. برای تجزیه و تحلیل آماری از آزمون آنوای دو طرفه استفاده شد. نتایج نشان داد، در مؤلفه های کینماتیکی، حداکثر والگوس زانو در بازیکنان سالم و حداکثر خم شدن زانوی پا حین فرود بازیکنان با سابقه جراحی، تفاوت معنا داری وجود داشت (05/0P≤)، اما در بقیه مؤلفه های کینماتیکی نتایج معنا داری مشاهده نشد (05/0P≥). تجزیه و تحلیل داده های تحقیق نشان می دهد که خستگی ناشی از مسابقه فوتبال می تواند به صورت حاد بر کاهش حداکثر خم شدن زانوی بازیکنان با سابقه جراحی رباط صلیبی قدامی و افزایش والگوس زانوی بازیکنان سالم تأثیر بگذارد. علاوه بر آن، میزان والگوس زانو در افراد با سابقه جراحی به طور کلی از افراد سالم در حین فرود بیشتر است.

هدف پژوهش حاضر بررسی اثر تمرینات زنجیره حرکتی کتف بر عملکرد، ریتم اسکاپولوهومرال و حس وضعیت مفصل شانه در ژیمناستیک کاران مبتلا به دیسکینزی کتف بود. تعداد 30 ژیمناستیک کار مبتلا به دیسکینزی کتف به صورت تصادفی ساده در دو گروه تجربی (15 نفر با میانگین سنی 95/2±2/11 سال) و کنترل (15 نفر با میانگین سنی 56/3±4/11 سال) قرار گرفتند. برای ارزیابی اختلال حرکت کتف از آزمون دیسکینزی کتف و لغزش جانبی کتف کیبلر، به منظور اندازه گیری ریتم اسکاپولوهومرال از گونیامتر، برای ارزیابی حس وضعیت مفصل شانه از روش عکس برداری (45 و 80 درجه) و به منظور ارزیابی عملکرد شانه از آزمون YBT-UQ استفاده شد. سپس گروه تجربی به مدت هشت هفته در تمرینات زنجیره حرکتی کتف شرکت کردند و مجدداً آزمون های اولیه دو گروه اجرا و نتایج ثبت شد و داده ها با استفاده آزمون t جفت شده (برای تغییرات درون گروهی) و آنکووا (برای تفاوت های بین گروهی) در سطح 05/0P≤ تحلیل شدند. نتایج نشان داد، بین عملکرد مفصل شانه، ریتم اسکاپولوهومرال و حس وضعیت مفصل شانه در زوایای 40 و 80 درجه در پس آزمون در دو گروه تفاوت معناداری وجود داشت (001/0P=). همچنین اختلاف معناداری بین عملکرد مفصل شانه، ریتم اسکاپولوهومرال و حس وضعیت مفصل شانه در زوایای 40 و 80 درجه در پیش آزمون و پس آزمون گروه تجربی وجود داشت؛ در حالی که در گروه کنترل این تفاوت معنادار نبود. با توجه به یافته های پژوهش به نظر می رسد که تمرینات زنجیره حرکتی کتف برای ژیمناست کاران مبتلا به دیسکینزی کتف موجب بهبود عملکرد شانه، ریتم اسکاپولوهومرال و حس وضعیت مفصل شانه می شود؛ بنابراین به عنوان تمریناتی سودمند می توان آن را به متخصصان توان بخشی، مربیان و ژیمناست کاران توصیه کرد.

هدف این مطالعه، بررسی فشارهای کف پایی وضعیت ایستا در افراد دارای بازسازی رباط صلیبی قدامی و پای پرونیت در بازه های زمانی متفاوت پس از جراحی بود. تعداد 30 مرد دارای پای پرونیت با سابقه بازسازی رباط صلیبی قدامی داوطلب شرکت در این مطالعه شدند. برای اندازه گیری فشارهای کف پایی از دستگاه فوت اسکن ساخت کشور بلژیک استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل آماری آزمون آنالیز واریانس دوسویه با اندازه گیری های تکراری به کار رفت. نتایج نشان داد که عامل زمان (قبل و بعد از خستگی) تأثیر معنا داری بر افزایش فشارهای کف پایی در تمامی گروه ها داشت (001/0>P) همچنین عامل گروه تفاوت معنا داری بین گروه ها نشان داد؛ به طوری که گروه کمتر از شش ماه پس از بازسازی بیشترین مقادیر فشار را در نواحی پاشنه داخلی، میان پا، و متاتارسال ها داشت. اثر تعاملی زمان × گروه برای متغیرهای میانگین فشار کف پا، فشار در پاشنه داخلی، فشار در متاتارسال اول، و فشار در انگشتان 2 تا 5 معنا دار بود (05/0>P). نتایج آزمون های تعقیبی نشان داد که بیشترین افزایش فشار پس از خستگی در گروه کمتر از 6 و 12 ماه پس از بازسازی رخ داد. به نظر می رسد، افراد دارای بازسازی رباط صلیبی قدامی و پای پرونیت، به ویژه در مراحل اولیه توانبخشی (کمتر از 12 ماه پس از جراحی)، در شرایط خستگی دچار افزایش درخورتوجهی در فشارهای کف پایی می شوند که نشان دهنده ناپایداری بیشتر و توزیع نامناسب بار بر کف پا است.

هدف: استرس اکسیداتیو و مارکرهای التهابی می توانند به طور درخورتوجهی بر عملکرد کبد تأثیر بگذارند و منجر به بروز بیماری های مزمن شوند. در این پژوهش به اثرات تمرین تناوبی شدید و رژیم غذایی پرچرب بر این عوامل در کبد موش های C57BL/6 پرداخته شد. مواد و روش ها: تعداد 40 موش نر (یک ماهه با وزن 1±14 گرم) به طور تصادفی به چهار گروه تقسیم شدند: گروه بی تحرک به همراه دریافت رژیم پرچرب؛ گروه تمرین تناوبی شدید به همراه دریافت رژیم پرچرب؛ گروه بی تحرک به همراه دریافت رژیم غذایی عادی؛ گروه تمرین تناوبی شدید به همراه دریافت رژیم غذایی عادی. پروتکل تمرین شامل ۱۰ هفته، برای پنج روز در هفته و هر جلسه تمرینی ۴0 دقیقه تمرین تناوبی شدید بود. برای بررسی بیان ژن های HMOX1، NOS2 و NFE2L2 از روش Real-time PCR و برای اندازه گیری بیان پروتئین NOS2از وسترن بلات استفاده شد. یافته ها با استفاده از تحلیل واریانس و در سطح معناداری 05/0˂P تحلیل شدند. یافته ها: رژیم غذایی پرچرب سبب افزایش آنزیم های HMOX1 (0001/0=P) و NOS2 (0003/0=P)، کاهش آنزیم NFE2l2 (0008/0=P) و افزایش بیان پروتئین NOS2 (0002/0=P) شد؛ در حالی که تمرین تناوبی شدید سبب بهبود NFE2L2، HMOX1، NOS2 و بیان پروتئین NOS2 شد. نتیجه گیری: رژیم غذایی پرچرب سبب افزایش استرس اکسیداتیو و التهاب در کبد موش ها می شود، اما تمرین تناوبی شدید می تواند این اثرات منفی را کاهش دهد.

هدف: چاقی با افزایش التهاب سیستمیک، خطر تخریب عصبی را افزایش می دهد. در این پژوهش، اثر شش هفته تمرین عملکردی شدید همراه با رژیم و مکمل کتوژنیک بر نورومتابولیت های مغزی -که از شاخص های مهم سلامت نورونی هستند- بررسی شد. مواد و روش ها: در این کارآزمایی بالینی تصادفی، ۲۱ داوطلب دارای اضافه وزن یا چاق به سه گروه تقسیم شدند: تمرین عملکردی شدید (EX)؛ تمرین همراه با رژیم کتوژنیک حاوی تری گلیسریدهای زنجیره متوسط (MCT) (EX+KD)؛ گروه کنترل (C). تمرینات به مدت شش هفته، سه جلسه در هفته به صورت عملکردی شدید انجام شد. متخصص تغذیه رژیم کتوژنیک را طراحی کرد و مکمل MCT به صورت روزانه مصرف شد. مقادیر نورومتابولیت ها با طیف نگاری رزونانس مغناطیسی پروتون (¹H-MRS) از ناحیه ورمیس مخچه (سیستم 1.5T Philips Ingenia) به صورت تک وُکسلی اندازه گیری و با نرم افزار Osprey پردازش شد. تحلیل داده ها با تحلیل واریانس یک طرفه (آنوا) و آزمون تعقیبی توکی انجام شد (05/0=α). یافته ها: پس از مداخله، در مقایسه با گروه کنترل، سطح میواینوزیتول (mI) در گروه های EX و EX+KD به ترتیب 12 درصد و 57 درصد کاهش یافت؛ در حالی که سطح کولین (Cho) در همین گروه ها به ترتیب ۹۷ درصد و ۱۹۳ درصد افزایش داشت. همچنین سطح N-استیل آسپارتات (NAA) در گروه EX 91 درصد و در گروه EX+KD 38 درصد افزایش یافت که همه این تغییرات در سطح معناداری 05/0>P معنا دار بود. تغییرات مشاهده شده نشان دهنده اثر معنادار مداخله ها بر شاخص های نورومتابولیتهای مغز بود. نتیجه گیری: براساس نتایج پژوهش حاضر، تمرین عملکردی شدید به تنهایی موجب بهبود وضعیت نورومتابولیتهای مغز می شود؛ یعنی Cho و NAA افزایش یافت و mI کاهش پیدا کرد؛ در حالی که ترکیب ورزش با رژیم کتوژنیک حاوی MCT با تقویت تغییرات در Cho و mI، اثرات محافظتی قوی تری بر بافت عصبی داشت و این موضوع می تواند روند تخریب عصبی مرتبط با چاقی را مهار کند، اما این تأثیر هم افزایی بر NAA مشاهده نشد.

بر اساس شواهد اسیدهای چرب امگا- 3 (ω3) دارای آثار ضدالتهابی است و پژوهشهای اخیر بیانگر توانایی بالقوه آنها در کاهش التهاب مزمن است. این پژوهش با هدف تعیین اثر شش هفته تمرین هوازی شدید و دریافت مکمل ω3 بر میزان پروتئین اینترلوکین-6 (IL-6) و عامل نکروز دهنده توموری-آلفا (TNF-α) در بافت کبدی موشهای چاق اجرا شد. در این پژوهش تجربی، 30 سر موش نر بالغ بطور تصادفی در پنج گروه جیره استاندارد (ND)، جیره پرچرب (HFD)، جیره پرچرب+تمرین (HFD+T)، جیره پرچرب+ω3 (HFD+ω3) و جیره پرچرب+تمرین+ω3 (HFD+T+ω3) تقسیم شدند. تمرین هوازی شدید شامل 10 تا 50 دقیقه دویدن روی نوارگردان با شدت 75-70 درصد اکسیژن مصرفی بیشینه، سرعت 25 تا 30 متر در دقیقه و شیب 15 درصد به مدت شش هفته بود. گروه های مکمل طی دوره مداخله، مقدار 500 میلیگرم بر کیلوگرم از توده بدن از مکملهای EPA و DHA به ازای هر گرم غذا به صورت گاواژ دریافت کردند. میزان پروتئین IL-6 و TNF-α در بافت کبدی با روش برادفورد اندازه گیری شد. میزان پروتئینهای IL-6 و TNF-αدر گروههای HFD+T، HFD+ω3 و HFD+T+ω3 نسبت به گروه ND بطور معناداری بیشتر و در مقایسه با گروه HFD کمتر بود. همینطور میزان این دو پروتئین در گروههای HFD+ω3 و HFD+T+ω3 نسبت به گروه HFD+T بطور معناداری کمتر بود، هرچند بین این دو گروه تفاوت معناداری دیده نشد. طبق این نتایج، ترکیب تمرین هوازی شدید و دریافت مکمل ω3 دارای اثر هم افزایی در تعدیل التهاب بافت کبدی ناشی از چاقی است.

هدف: سکته مغزی ایسکمیک یکی از شایع ترین اختلالات نورولوژیک در سراسر جهان است و به عنوان دومین عامل مرگ ومیر و یکی از عوامل اصلی ناتوانی های بلندمدت در بزرگسالان شناخته می شود. با توجه به نقش محافظتی تمرین هوازی در بهبود عملکرد نورونی و اثرات تنظیمی آدنوزین بر پاسخ های سلولی، این پژوهش با هدف بررسی تأثیر این دو مداخله بر بیان ژن HIF-1α در مغز رت های نر ویستار پس از سکته مغزی ایسکمیک انجام شد. مواد و روش ها: پنجاه رت نر بالغ از نژاد ویستار با سن ۸ تا ۱۰ هفته و وزن بین ۲۴۰ تا ۲۷۰ گرم، به صورت تصادفی به پنج گروه تقسیم شدند: شم، سکته مغزی+کنترل، سکته مغزی+تمرین هوازی، سکته مغزی+آدنوزین و سکته مغزی+آدنوزین+تمرین هوازی. سکته مغزی ایسکمیک با روش انسداد موقت شریان کاروتید مشترک به مدت ۴۵ دقیقه در رت های نر بالغ القا شد. تمرین هوازی دو روز پس از القا آغاز شد و به مدت هشت هفته ادامه یافت. رت های گروه تمرینی، پنج روز در هفته طبق یک پروتکل پیش رونده روی تردمیل فعالیت داشتند. برنامه تمرینی در هفته اول با سرعت 20 متر در دقیقه، بدون شیب و به مدت 18 دقیقه آغاز شد و به تدریج افزایش یافت؛ به طوری که در هفته هشتم به سرعت ۳۰ متر در دقیقه، با شیب ۱۰ درجه و مدت زمان ۵۰ دقیقه رسید. آدنوزین با دوز 3/0 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن، روزانه یک بار به گروه های درمانی مربوط تزریق شد. چهل وهشت ساعت پس از پایان پروتکل تمرینی، رت ها قربانی شدند و بافت های مغزی آن ها برای بررسی بیان ژن HIF-1α با استفاده از روش PCRجمع آوری شد. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس یک طرفه و آزمون تعقیبی توکی تجزیه و تحلیل شدند. نتایج: یافته ها نشان داد، بیان ژن HIF-1α در گروه های سکته مغزی+آدنوزین+تمرین و سکته مغزی+تمرین در مقایسه با گروه های شم (001/0P<)، سکته مغزی+کنترل (001/0P<) و سکته مغزی+آدنوزین (001/0P<) بیشتر و معنادار بود. نتیجه گیری: تمرین هوازی به طور چشمگیر بیان HIF-1α و بقای نورونی در رت های ایسکمیک را افزایش داد. آدنوزین به تنهایی اثری نداشت و ترکیب آن با ورزش برتری آماری بر تمرین تنها نشان نداد. این یافته ها بر نقش محوری ورزش هوازی در توان بخشی پس از سکته مغزی و ضرورت بهینه سازی دوز و زمان بندی آدنوزین در مطالعات آینده را تأکید می کند.

هدف پژوهش حاضر تدوین راهبرد ارتقا و توسعه نظام شایسته سالاری مدیران در سازمان های ورزشی کشور بود. این پژوهش از نوع پژوهش های اکتشافی و از لحاظ هدف، کاربردی بود که در آن از روش تحلیل مضمون استفاده شد. روش پژوهش از نوع کیفی بود و مدیران ارشد سازمان های ورزشی و اعضای هیئت علمی رشته مدیریت ورزشی دانشگاه های کشور جامعه پژوهش را تشکیل دادند. از روش نمونه گیری غیراحتمالی هدفمند و روش گلوله برفی برای انتخاب مصاحبه شوندگان استفاده شد. از مصاحبه نیمه ساختاریافته با خبرگان برای گردآوری داده ها استفاده شد و انجام مصاحبه تا رسیدن به اشباع نظری ادامه یافت؛ بدین ترتیب نمونه پژوهش شامل 21 نفر از اساتید رشته مدیریت ورزشی و مدیران فوقانی سازمان های ورزشی کشور بود. نرم افزار MAXQDA20 برای تجزیه و تحلیل مصاحبه ها به کار رفت. براساس یافته های پژوهش، برای پیاده سازی و استقرار نظام شایسته سالاری، 88 کد باز شناسایی شد که در 13 مضمون فرعی قرار گرفتند. از مضامین فرعی به دست آمده نیز شش راهبرد اصلی حاصل شد که شامل راهبردهای سازمانی (راهبردهای مدیریتی، ساختار سازمانی، فرهنگ سازمانی، مدیریت منابع انسانی)، راهبردهای سیاسی (انتخاب غیرسیاسی، ثبات سیاسی)، راهبردهای فرایندی (اصلاح فرایندها)، راهبردهای اقتصادی (انگیزه های مالی، بهبود شرایط اقتصادی جامعه)، راهبردهای قانونی (قانون گذاری، قانون مداری) و راهبردهای فرهنگی–اجتماعی (راهبردهای فرهنگی و راهبردهای اجتماعی) بودند. براساس یافته های پژوهش، راهبردهای سازمانی نقش بسیار پررنگ تری در ارتقا و توسعه نظام شایسته سالاری مدیران در سازمان های ورزشی دارند و در این بین نقش مدیران سازمان ها قابل چشم پوشی نیست؛ بنابراین به نظر می رسد می توان مسیر تحقق شایسته سالاری در سازمان ها را با حضور مدیران شایسته هموار کرد.