فیلترهای جستجو:
فیلتری انتخاب نشده است.
نمایش ۱۹۰٬۸۴۱ تا ۱۹۰٬۸۶۰ مورد از کل ۵۲۹٬۶۸۲ مورد.
دنیا خانه شاعر است: نیمای نوآور
منبع:
چیستا مهر ۱۳۷۵ شماره ۱۳۱
حوزههای تخصصی:
اسلام چه دینیست؟
منبع:
راه حق دی ۱۳۳۶ شماره ۸
حوزههای تخصصی:
ضرورت وجود «دیگری» (نقد فرهنگی رئالیسم جادویی)
منبع:
فارابی ۱۳۸۴ شماره ۵۸
حوزههای تخصصی:
بازنمایی
منبع:
گلستانه ۱۳۸۳ شماره ۵۸
حوزههای تخصصی:
اثربخشی گروه های کار ناهمگن
حوزههای تخصصی:
زنان در مدیریت ارشد پلیس(مقاله علمی وزارت علوم)
حوزههای تخصصی:
مباحث مشترک در داستان و فیلمنامه
منبع:
رودکی۱۳۸۶ شماره۱۶
حوزههای تخصصی:
چشم انداز بحران اقتصادی جهان تا سال 2010
منبع:
بورس خرداد ۱۳۸۸ شماره ۸۳
حوزههای تخصصی:
راهنمای مشاغل رادیویی (قسمت اول)
منبع:
رادیو ۱۳۸۱ شماره ۱۵
حوزههای تخصصی:
رسالة فی الکافی
منبع:
سفینه ۱۳۸۳ شماره ۲
حوزههای تخصصی:
نقش تغذیه در اختلالات روانی
منبع:
وحید مهر ۱۳۴۷ شماره ۵۸
حوزههای تخصصی:
با شاعران امروز
منبع:
حافظ مرداد ۱۳۸۴ شماره ۱۷
حوزههای تخصصی:
آلفونس دو لامارتین (1)
منبع:
مهرسال سوم ۱۳۱۵ شماره ۱۱
حوزههای تخصصی:
فرهنگ اصطلاحات حافظ
مطالعة تطبیقی عاشقانه های ابراهیم ناجی و حسین منزوی(مقاله علمی وزارت علوم)
حوزههای تخصصی:
ابراهیم ناجی، شاعر سرشناس معاصر مصر و حسین منزوی، پدر غزل معاصر ایران، از جمله شاعرانی هستند که با جادوی عشق، آثار جاودانی بر تارک ادبیّات حک نموده و پیوسته از عشق، درد، تنهایی و احساسات صادقانة خود سروده اند. پژوهش حاضر بر آن است عاشقانه های این دو شاعر معاصر را با رویکرد تطبیقی بررسی نماید و به ماهیت عشق و چگونگی بازتاب آن، در کنار مفاهیمی همچون دین، وصال، انتظار، زن، خیال، عفّت، رهایی، طبیعت، غربت، مردم و... دست یابد و نشان دهد که ابراهیم ناجی و حسین منزوی چگونه توانسته اند با استفاده از عنصر عشق، لطیف ترین و زلال ترین افکار و اندیشه های خود را به نمایش گذاشته، عشق زمینی را مقدّمه ای برای رسیدن به عشق الهی و سیر در راه کمال و رستگاری قرار دهند و کمال بخش ترین و متعالی ترین مفاهیم انسانی و اخلاقی را از رهگذر عاشقانه های خود به روح و جان انسان ها هدیه دهند. با مقایسه و مطالعة اشعار دو شاعر، مفاهیم مشترک بسیاری در آن ها به چشم می خورد؛ امّا آنچه در این میان، درخور توجّه بوده و دو شاعر را از هم ممتاز می سازد، این است که برخلاف منزوی که بیشتر در مقام عظمت روح و جان محبوب،
سخن سرایی می کند، توجّه ناجی به خویشتن و بیان حالات و سوز و گدازهای درونی معطوف است.