درخت حوزه‌های تخصصی

ایجاد تغییرات در دستگاه های درگیر در تعادل و جابه جایی، از تبعات گریزناپذیر افزایش سن است. کاهش توانایی حفظ تعادل و تغییر در الگوی راه رفتن از پیامدهای سالمندی است که افزایش ترس از افتادن در این قشر از جامعه، افزایش هزینه نگهداری و درمان آن ها را به همراه دارد؛ بنابراین هدف اصلی مطالعه حاضر، بررسی اثر تحریک الکتریکی عضلات بر بهبود تعادل، ایستا، تعادل پویا، خودکارآمدی تکلیف و ترس از افتادن در سالمندان بود. مطالعه حاضر از نوع نیمه تجربی و طرح پژوهش شامل پیش آزمون و پس آزمون با دو گروه تمرین و کنترل بود. جامعه آماری این تحقیق، زنان سالمند در دامنه سنی 65 تا 70 سال شهرستان مشهد بودند. از این جامعه، 20 نفر از سالمندان زن به صورت داوطلبانه و دردسترس انتخاب شدند. افراد پس از انتخاب به طور تصادفی به دو گروه تمرینات تحریک الکتریکی عضلانی و گروه کنترل تقسیم شدند. از پرسشنامه بین المللی کارآمدی افتادن برای اندازه گیری ترس از افتادن، از آزمون بلندشدن و رفتن زمان دار و فولرتون برای اندازه گیری تعادل پویا، از پرسشنامه خودکارآمدی برای اندازه گیری خود کارآمدی تکلیف و از دستگاه بایودکس و شارپند رومبرگ برای اندازه گیری تعادل ایستا در دو مرحله پیش آزمون و پس آزمون استفاده شد. تمرینات تحریک الکتریکی به مدت هشت هفته و هر هفته دو جلسه 20 دقیقه ای انجام شد. این دوره تمرینی در سه فاز تمرینی شامل مراحل سازگاری (دو هفته)، تمرینات اولیه (دو هفته) و تمرینات اصلی (چهار هفته) انجام شد. گروه کنترل در این مدت مداخله ای دریافت نکرد. پس از اتمام دوره تمرینی هر دو گروه در پس آزمون همانند پیش آزمون شرکت کردند. برای بررسی تغییرات درون گروهی و بین گروهی از آزمون تحلیل کوواریانس چند متغیری (مانکوا) در سطح معنا داری کمتر از 05/0 با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 24 استفاده شد. یافته ها نشان داد، تمرینات تحریک الکتریکی عضلات بر بهبود تعادل ایستا و پویای سالمندان تأثیر معنا دار داشت (05/0≥P). همچنین تأثیر تمرینات تحریک الکتریکی عضلات بر خودکارآمدی تکلیف و ترس از افتادن سالمندان معنا دار نبود (05/0≤P). با توجه به یافته های حاضر، مربیان و مراقبان می توانند به منظور ارتقای تعادل و استقلال حرکتی بانوان سالمند از روش تحریک الکتریکی عضلانی به عنوان روشی سالم و ایمن استفاده کنند.

هدف مطالعه حاضر بررسی تأثیر تمرینات حسی حرکتی و ادراکی حرکتی بر اضطراب و رفتارهای کلیشه ای کودکان 8 تا 12 ساله اوتیسم با عملکرد بالا بود. در این پژوهش نیمه تجربی، 24 کودک مبتلا به اختلال طیف اوتیسم مرکز کودکان نارمک تهران به صورت غیرتصادفی به دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل تقسیم شدند (هر گروه هشت نفر). مداخلات حسی حرکتی و ادراکی حرکتی به مدت دوازده هفته و هر هفته سه جلسه روی کودکان اوتیسم انجام شد. یافته های تحلیل کوواریانس تک متغیری نشان داد، تفاوت بین دو گروه آزمایش و کنترل در اضطراب تفاوت معناداری در سطح (01/0P<) و رفتارهای کلیشه ای (04/0=P) وجود داشت. تمرینات حسی حرکتی و ادراکی حرکتی بر بهبود علائم اضطراب و رفتارهای کلیشه ای کودکان مبتلا به اوتیسم مؤثر بود. در مؤلفه های عدم قطعیت، جدایی و برانگیختگی، نمره کل اضطراب و رفتار کلیشه ای حاکی از این بود که بین دو گروه آزمایش تفاوت معناداری وجود نداشت، اما تمرینات حسی حرکتی تأثیر بیشتری نسبت به تمرینات ادراکی حرکتی بر بهبود علائم اضطراب و رفتارهای کلیشه ای داشت. براساس یافته های پژوهش، تمرینات حسی حرکتی و ادراکی حرکتی بر بهبود علائم اضطراب و رفتارهای کلیشه ای کودکان اوتیسم مؤثر است.

هدف پژوهش حاضر، تأثیر بازی و تمرین هدفمند بر عملکرد مهارت های حرکتی پایه (جابه جایی، توپی) کودکان پسر ۷ تا ۱۰ سال بود. در این مطالعه نیمه تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون و دوره پیگیری چهارهفته ای، 45 دانش آموز پسر 7 تا 10 ساله شهر اراک به صورت دردسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفی در سه گروه 15 نفری بازی هدفمند، تمرین هدفمند و کنترل قرار گرفتند. در پیش آزمون، با آزمون اولریخ-3، مهارت حرکتی پایه اندازه گیری شد. سپس آزمودنی ها به مدت 9 هفته (هر هفته دو جلسه 60 دقیقه ای) به تمرین مهارت های جابه جایی و توپی مبتنی بر آزمون رشد حرکتی اولریخ-3 براساس تمرین هدفمند و بازی هدفمند پرداختند. بلافاصله بعد از آخرین جلسه تمرینی و چهار هفته بعد از آخرین جلسه تمرینی، به ترتیب مراحل پس آزمون و پیگیری مشابه پیش آزمون اجرا شد. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس مرکب و آزمون های تعقیبی بونفرونی و توکی تحلیل شد. نتایج نشان داد، هم تمرین و هم بازی هدفمند بر مهارت های توپی و جابه جایی پسران 7 تا 10 سال تأثیر معناداری داشت (05/0>P) و تأثیر بازی هدفمند در مقایسه با تمرین هدفمند به طور معناداری بیشتر بود (05/0>P). نتایج بر تأثیر بازی هدفمند بر مهارت های حرکتی کودکان پسر 7 تا 10 سال تأکید دارد.

تحقیقات پیشین نشان داده اند که دستورالعمل های تمرکز توجه بیرونی نسبت به درونی، مزایای بیشتری برای عملکرد و یادگیری حرکتی دارند، اما اطلاعات درمورد نشانه های کلامی ویژه ای که مربیان در تمرینات استفاده می کنند، محدود است. این تحقیق با هدف رفع این خلأ، به تحلیل فراوانی انواع دستورالعمل های توجهی که به بازیکنان در سطوح مهارتی مختلف ارائه می شود، پرداخت. داده ها از پنج مربی تنیس (میانگین تجربه مربیگری = ۶1/۱ ± 83/6 سال) طی 473 جلسه تمرین با 36 بازیکن (میانگین سن = 18/9 ± 08/23 سال) در سه سطح مهارتی (نوآموز، ماهر و پیشرفته) جمع آوری شد. دستورالعمل ها به سه دسته تمرکز توجه درونی، بیرونی و کلی تقسیم بندی و تحلیل شد. نتایج نشان داد که بیشتر دستورالعمل ها از نوع توجه بیرونی (56/46 درصد)، سپس درونی (47/44 درصد) و کمتر از توجه کلی (97/8 درصد) بودند. تحلیل مدل های آمیخته برای اندازه های تکراری نشان داد که نوآموزان بیشتر نشانه های توجه درونی دریافت کردند؛ در حالی که بازیکنان ماهر و پیشرفته بیشتر به توجه بیرونی هدایت شدند. این نتایج نشان می دهد که ویژگی های ذاتی تنیس، مانند استفاده از راکت (ابزار خارجی) و هدایت توپ به نواحی زمین (اهداف محیطی)، مربیان را به استفاده بیشتر از توجه بیرونی برای بازیکنان ماهر ترغیب می کند؛ در حالی که برای نوآموزان توجه درونی ارجحیت دارد. به طور کلی، یافته های پژوهش حاضر پیشنهاد می کند که حتی تغییرات واژگانیِ به ظاهر جزئی در نحوه ارائه نشانه های توجه می تواند به شکل معناداری عملکرد بسیاری از مهارت های ورزشی ازجمله تنیس را بهبود بخشد و فرایند یادگیری حرکتی را بهینه کند.

روش های آموزش و نظریه سیستم های خودسازمانی برای تحلیل عواملی که نقش کلیدی در عملکرد بازیکنان فوتبال دارند، استفاده شده اند؛ بنابراین هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر آموزش های خطی و غیرخطی بر خودسازمانی بازیکنان فوتبال بود. روش تحقیق از نوع نیمه تجربی بود. چهل دانشجوی پسر مقطع کارشناسی دانشگاه ارومیه به روش نمونه گیری دردسترس انتخاب شده و به صورت تصادفی به چهار گروه مساوی آموزش به روش های SET، PP، GS و سنتی تقسیم شدند. شرکت کنندگان در چهار مرحله پیش آزمون، پس آزمون، آزمون یادداری و آزمون انتقال در متغیر خودسازمانی ارزیابی شدند. برای تجزیه و تحلیل داده ها از تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر و آنوای یک راهه به همراه آزمون تعقیبی بونفرونی در سطح آلفای (05/0) استفاده شد. نتایج نشان داد، گروه های آموزش غیرخطی در متغیرهای تراکم پاس، دقت پاس و کارایی از مرحله پیش آزمون تا انتقال پیشرفت چشمگیری داشتند. همچنین در متغیرهای تراکم پاس، دقت پاس و کارایی بین گروه های آموزش غیرخطی و سنتی اختلاف معناداری وجود داشت. گروه های غیرخطی در مرحله انتقال عملکرد بهتری نسبت به گروه سنتی داشتند؛ بنابراین استفاده از آموزش غیرخطی در تمرینات فوتبال می تواند بر توسعه خودسازمانی مفید باشد.

امروزه شیوع چاقی و اضافه وزن یکی از مشکلات عمده جوامع بشری است. ازآنجاکه تمرینات ورزشی و رژیم های غذایی نقش کلیدی در مدیریت وزن و متابولیسم انرژی ایفا می کنند، این پژوهش به دنبال آن بود که تأثیر هم زمان برنامه هشت هفته ای تمرین هوازی فزاینده و رژیم غذایی پرچرب را بر بیان ژن های کلیدی مرتبط با فرایندهای انرژی زایی (PGC-1α، FNDC5 و UCP-1) در بافت عضله دوقلو بررسی کند؛ بر این اساس، هدف اصلی، اندازه گیری سطوح بیان ژن های PGC-1α، FNDC5 و UCP-1 در بافت چربی موش های صحرایی نر ویستار بود. مواد و روش ها: تعداد 40 سر موش صحرایی نر ویستار با سن هشت هفته و وزن 10±180 گرم پس از یک هفته آشناسازی، به صورت تصادفی به چهار گروه کنترل (CO)، کنترل+غذای پرچرب (HFD)، تمرین (T)، تمرین+غذای پرچرب (T+HFD) تقسیم شدند. گروه های تمرینی به مدت هشت هفته (پنج جلسه در هفته) تمرین هوازی فزاینده را روی تردمیل انجام دادند که از 12 متر در دقیقه شروع شد و در هفته آخر به 27 متر در دقیقه رسید و شدت آن بین 45 تا 85 درصد حداکثر اکسیژن مصرفی متغیر بود. میزان بیان ژن های مدنظر در بافت عضله دوقلو به روش ریل تایم PCR اندازه گیری شد. یافته ها: نتایج آزمون آنوای یک طرفه نشان داد که بیان ژن های PGC-1α، FNDC5 و UCP-1 در گروه ها مختلف تفاوت معناداری وجود داشت (05/0P<). آزمون تعقیبی بونفرونی افزایش معنادار بیان ژن های PGC-1α و FNDC5 را در گروه T و T+HFD در مقایسه با گروه HFD نشان داد (05/0P<). همچنین بیان ژن UCP-1 در گروه T به طور معناداری بالاتر از گروه HFD بود. نتیجه گیری: یافته های این پژوهش نشان داد که HFD سبب کاهش بیان ژن های مرتبط با بیوژنز میتوکندری (PGC-1α و FNDC5) می شود، اما هشت هفته تمرین هوازی با افزایش بیان این ژن ها که در تبدیل بافت چربی سفید به قهوه ای نقش دارند، احتمالاً مانع از افزایش وزن و چاقی می شود.

هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر انواع فعالیت ورزشی بر بیان ژن های ضد پیری در بافت میوکارد، گره SA و گره AV در رت های سالمند بود. مواد و روش ها: 24 سر رت نر ویستار 23 ماهه پس از تعیین حداکثر بار فعالیت، در 4 گروه مساوی (6n=) کنترل، فعالیت تداومی، فعالیت تناوبی با شدت بالا-حجم بالا (HIIE-HV) و فعالیت تناوبی با شدت بالا-حجم کم (HIIE-LV) قرار گرفتند. پروتکل فعالیت تداومی 35 دقیقه شنا با شدت 65% حداکثر بار، پروتکل شنای HIIE-HV در 5 نوبت 4 دقیقه ای با شدت 85% و ریکاوری های 3 دقیقه ای غیرفعال و پروتکل HIIE-LV در 14 نوبت 30 ثانیه ای با شدت 110% حداکثر بار و ریکاوری های غیرفعال 30 ثانیه ای بود. بعد از اتمام فعالیت، بافت قلب رت ها برای اندازه گیری بیان ژن های GATA4 (فاکتور رونویسی GATA) و AKT1 (پروتئین کیناز B) با استفاده از روش PCR real time تحلیل گردید. یافته ها: تحلیل داده ها نشان داد که HIIE-HV باعث افزایش معنی دار بیان ژن های GATA4 و AKT1 در بافت میوکارد بطن چپ، گره SA (سینوسی – دهلیزی) و گره AV (گره دهلیزی- بطنی) نسبت به گروه کنترل گردید (p<0.05). درحالیکه HIIE-LV باعث افزایش معنی دار بیان ژن های GATA4 و AKT1 تنها در گره SA و بافت میوکارد بطن چپ نسبت به گروه کنترل شد (p<0.05). نتیجه گیری: براساس یافته های پژوهش حاضر، به نظر می رسد فعالیت تناوبی با شدت بالا، با فعال سازی مسیرهای سلولی مولکولی مختلف می تواند باعث فعال سازی بیان ژن های ضد پیری در بافت های میوکارد، گره SA و گره AV در رت های سالمند شود

هدف پژوهش حاضر بررسی پیامدهای انتخاب ورزشکاران نخبه در مسند ریاست فدراسیون فوتبال جمهوری اسلامی ایران بود. پژوهش حاضر از نوع تحقیقات کیفی بود که برای جمع آوری داده ها از روش تحلیل محتوا استفاده شد. جامعه تحقیق شامل تمام گزارش های خبری مرتبط با ویژگی های رئیس فدراسیون فوتبال در ایران و جهان (44=N) بود که به طور تمام شمار مدنظر قرار گرفت و همچنین تمام اسناد تاریخی مرتبط با رؤسای فدراسیون فوتبال در گذر زمان از بدو تأسیس فدراسیون تا امروز (27=N) که به شکل تمام شمار مدنظر محققان قرار گرفت. ابزار اندازه گیری برگه های فیش برداری و سیاهه های کدگذاری بود که محتوای آن به روش تحلیل محتوای کیفی تعیین شد. سپس برای تحلیل کمّی با تبدیل سازه ها و کدها به کمیت استفاده شد. به منظور بررسی پایایی کدگذاری از روش ضریب کاپای کوهن استفاده شد. ضریب کاپای کوهن برابر با 857/0 بود که یعنی بین دو کدگذار توافق زیادی وجود داشت. برای تحلیل داده های تحقیق از روش تحلیل تماتیک ولکات استفاده شد. درنهایت از مقوله های به دست آمده سه مفهوم توسعه سازمان دهی فوتبال، توسعه مدیریت روابط ورزشی و ارتقای کیفیت ورزش فوتبال شناسایی شد. نتایج پژوهش نشان داد که اعضای فدراسیون فوتبال باید در زمینه بهبود ارتباطات بین المللی، رشد منافع اخلاقی به خصوص مبارزه با فساد، برگزاری کلاس های آموزشی برای مدیران حوزه فوتبال، توسعه فوتبال زنان و حضور آن ها در مدیریت فوتبال، بازنگری اساسنامه فدراسیون فوتبال گام های مثبتی بردارند. علاوه بر این از نتایج این پژوهش می توان در سیاست گذاری و تدوین برنامه راهبردی برای انتخاب نامزدهای ریاست فدراسیون فوتبال و منصب های مدیریتی دیگر استفاده کرد.

هدف این پژوهش، طراحی الگوی دیپلماسی فوتبال ایران با رویکرد داده بنیاد بود. این مطالعه به روش ساخت گرایی در نظریه مبنایی برای تولید نظریه از داده ها انجام شد. داده های پژوهش از طریق نمونه گیری هدفمند و گلوله برفی و براساس مصاحبه های عمیق نیمه ساختاریافته در حوزه ورزش فوتبال، دیپلماسی، فدراسیون فوتبال ایران و حوزه های بین المللی جمع آوری شد. پنج سؤال با توجه به مطالعات انجام شده در این حوزه، به دست آمد. با توجه به روند پرسش و پاسخ، مصاحبه ادامه یافت. سپس با رویکرد ساخت گرایی فرایند کدها و مضامین به دست آمد و با بررسی رابطه بین آن ها با همدیگر مدل ساختاری پژوهش طراحی شد. با 13 مصاحبه که تا حد اشباع نظری ادامه یافت، 390 کد اولیه به دست آمد. تعداد 38 کد متمرکز مانند توسعه اقتصادی، استانداردهای مدنظر فدراسیون بین المللی فوتبال، شرایط سیاسی کشور به دست آمد. درنهایت، 13 کد محوری شامل افتخارات فوتبال ایران، مدیریت، سیاسی، شاخص های فنی، گزارش دهی، شرایط اقتصادی، لابی گری، کارایی، روابط و ارتباطات، بانوان، سوگیری مراجع بین المللی و استانداردهای مدنظر آن ها و نیز رشد و توسعه به دست آمد. تحلیل داده ها در نرم افزار MAXQDA نشان دهنده تأثیرگذاری نقش ویژه شاخص های محوری در سطوح ملی و بین المللی برای توسعه فوتبال ایران در دیپلماسی ورزشی، به منظور فراهم آوردن محیط مناسب برای ارتقای فوتبال کشور در سطح بین الملل بود. نتایج تحقیق به طراحی الگویی برای دیپلماسی فوتبال کشور به منظور برنامه ریزی مدیران در دستیابی به سطح مطلوب توسعه فوتبال ایران در سطح بین الملل منجر شد.

پژوهش حاضر با هدف ارائه مدل سیاست گذاری در توسعه سطوح ورزش همگانی، تربیتی و قهرمانی انجام شد. پژوهش از نوع کاربردی و کیفی مبتنی بر روش گرندد تئوری با رویکرد استراوس و کوربین بود. جامعه آماری پژوهش شامل اعضای هیئت علمی دانشگاه ها، مدیران ورزشی و مدیران و عوامل اجرایی دفتر توسعه ورزش همگانی وزارت ورزش بود که 16 نفر از آنان با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند و گلوله برفی و با در نظر گرفتن اشباع نظری انتخاب شدند. برای جمع آوری اطلاعات از مصاحبه نیمه ساختاریافته استفاده شد و در تجزیه و تحلیل داده ها، ابتدا ویژگی های جمعیت شناختی شرکت کنندگان و پس از آن کدگذاری سه مرحله ای داده ها (باز، محوری و گزینشی) ارائه شد. در این پژوهش رفع ضعف ها، اهمیت زیاد ورزش، نیاز به تغییر و جذابیت ورزش به عنوان شرایط علی، عوامل مدیریتی به عنوان شرایط زمینه ای، عوامل اقتصادی، عوامل اجتماعی-فرهنگی و عوامل سیاسی به عنوان شرایط مداخله گر، سیاست های توسعه ورزش ایران به عنوان پدیده محوری، راهبردهای مدیریتی، راهبردهای اقتصادی، راهبردهای آموزشی و راهبردهای فرهنگی به عنوان راهبردها و توسعه ورزش همگانی، توسعه ورزش تربیتی و توسعه ورزش قهرمانی به عنوان پیامدهای سیاست گذاری در توسعه سطوح ورزش همگانی، تربیتی و قهرمانی شناسایی شدند. براساس نتایج، مسئولان و مدیران مربوط می توانند در کنار توجه به عوامل مؤثر، با به کارگیری راهبردهای مدیریتی، اقتصادی، آموزشی و فرهنگی موجب توسعه ورزش کشور در هر سه حوزه ورزش قهرمانی، همگانی و تربیتی شوند.

آسیب، بخش جدایی ناپذیر ورزش و رویدادی مهم در زندگی ورزشکاران محسوب می شود که جنبه روان شناختی آن کمتر مدنظر قرار گرفته است. تصویر بدنی به عنوان یکی از ویژگی های روان شناختی ممکن است ورزشکاران آسیب دیده را تحت تأثیر قرار دهد؛ ازاین رو هدف مطالعه حاضر مقایسه تصویر بدنی و خرده مقیاس های آن در ورزشکاران سالم و آسیب دیده بود. آزمودنی ها شامل 403 ورزشکار ( 282 ورزشکار سالم و 121 ورزشکار آسیب دیده) در رشته های فوتبال، فوتسال، والیبال، بسکتبال، کاراته، تکواندو، ژیمناستیک و بدنسازی در دامنه سنی 14-30 سال بودند که داوطلبانه شرکت کردند. در این تحقیق، از فرم کوتاه شده پرسشنامه خودتوصیفی بدنی مارش (2010) برای ارزیابی تصویر بدنی استفاده شد. برای تحلیل داده ها از آمار توصیفی، آزمون t مستقل و تحلیل واریانس چند متغیره یک طرفه استفاده شد. نتایج نشان داد که بین تصویر بدنی ورزشکاران سالم و آسیب دیده اختلاف معناداری وجود داشت. همچنین بین خرده مقیاس های قدرت، استقامت، انعطاف پذیری، هماهنگی، فعالیت بدنی، لیاقت ورزشی، سلامتی، عزت نفس و وضعیت بدنی عمومی ورزشکاران سالم و آسیب دیده تفاوت معناداری مشاهده شد (05/0>P). همچنین با افزایش شدت آسیب دیدگی، تصویر بدنی کاهش یافت؛ بنابراین با توجه به یافته های مطالعه می توان گفت که آسیب ورزشی اثر منفی بر تصویر بدنی ورزشکاران دارد و بی تمرینی ناشی از آسیب ورزشی می تواند تغییرات جسمانی و روانی ایجاد کند و تصویر بدنی درک شده در ورزشکاران را تغییر دهد.

پژوهش حاضر با هدف شناسایی و تحلیل عوامل سازنده اکوسیستم استارتاپهای ورزشی در ایران انجام شد. تحقیق از نوع اکتشافی و با ماهیت کیفی بود که با روش تحلیل تم اجرا شد. 16 نفر از خبرگان حوزه کارآفرینی و استارتاپهای ورزشی از بنیانگذاران استارتاپ های ورزشی، پارک های علم و فناوری، مراکز رشد، اساتید دانشگاه و نخبگان حوزه کارآفرینی ورزشی به شیوه هدفمند و گلوله برفی مورد مصاحبه های عمیق نیمه ساختاریافته قرار گرفتند. الگوی پنج مرحله ای کسلبری و نولن (2018) برای تحلیل داده ها استفاده شد. یافته ها نشان داد اجزای اصلی یک اکوسیستم استارتاپ ورزشی شامل آموزش و پژوهش، سرمایه انسانی، سرمایه اجتماعی، سیاست های دولت، ارزش های فرهنگی، زیرساخت ها و عوامل حمایتی، عوامل اقتصادی، عوامل بازار و فناوری است.

زمینه و هدف: در این تحقیق تاثیر همزمان مکمل پروتئینی کرم آرد  با تمرین هوازی بر بیان ژن های دخیل در بیوژنز میتوکندریایی شامل گیرنده فعال شده توسط پراکسی زوم گاما هم فعال کننده یک-آلفا (PGC1α)، پروتئین جفت نشده-یک (UCP1)،  پروتئین های میتوفیوژن (Mfn1) و پروتئین-یک وابسته به دینامین (Drp1) در عضله نعلی موش های صحرایی مبتلا به کبد چرب غیرالکلی (NAFLD) بررسی گردید. روش تحقیق: در این مطالعه تجربی، 25 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار به پنج گروه مساوی شامل گروه سالم، بیمار، بیمار+ مکمل، بیمار+ تمرین، و بیمار+ مکمل+ تمرین تقسیم شدند. گروه بیمار با رژیم غذایی پرچرب و کلسترول دچار NAFLD شدند. تمرین هوازی تناوبی شامل دویدن روی نوارگردان به مدت 30 دقیقه و پنج روز در هفته همراه با اضافه بار تدریجی، به مدت هشت هفته انجام شد. گاواژ مکمل کرم آرد با دوز 20 میلی گرم/کیلوگرم وزن بدن مشابه با روزهای ورزش صورت گرفت. در نهایت، 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین، حیوانات قربانی شدند و سنجش بیان ژن های PGC1α، UCP1، Mfn1 و Drp1 در عضله نعلی با روش Real-Time PCR صورت گرفت. داده های تحقیق با استفاده از آزمون های آماری t مستقل و تحلیل واریانس دو عاملی در سطح معنی داری 05/0≥p تجزیه وتحلیل شدند. یافته ها: ابتلا به NAFLD، بیان PGC1α، UCP1 و Mfn1 را کاهش و بیان Drp1 را در عضله افزایش داد (001/0=p). تمرین و مکمل کرم آرد هر کدام به تنهایی منجر به افزایش معنی دار بیان PGC1α (001/0=p)، UCP1 (001/0=p) و Mfn1 (001/0=p) و کاهش معنی دار بیان Drp1 (001/0=p) در موش های مبتلا به NAFLD شدند و اثر تعاملی تمرین و مکمل فقط در افزایش Mfn1 (001/0=p) معنی دار بود. نتیجه گیری: به نظر می رسد تمرین هوازی و مکمل کرم آرد  هر کدام به تنهایی با ایجاد تغییرات مثبت در بیان برخی ژن های دخیل در بیوژنز میتوکندری و تعدیل متابولیسم چربی، احتمالا در بهبود وضعیت NAFLD موثر واقع شود.

زمینه و هدف: در دوران سالمندی مشکلات هدایت قلبی و آریتمی، یکی از علل اصلی مرگ و میر در این افراد است. هدف از مطالعه حاضر بررسی تاثیر انواع فعالیت ورزشی بر بیان ژن های مرتبط با هدایت قلبی در رت های سالمند بود. روش تحقیق: آزمودنی های این مطالعه 24 سر رت نر ویستار 23 ماهه با وزن 45±465 گرم بودند که پس از تعیین حداکثر بار فعالیت، به طور تصادفی در چهار گروه مساوی (هر گروه شش سر) شامل کنترل، فعالیت شنای تداومی با شدت متوسط (MICE)، فعالیت شنای تناوبی با شدت و حجم بالا (HIIE-HV) و فعالیت شنای تناوبی با شدت بالا و حجم کم (HIIE-LV) قرار گرفتند. بعد از اتمام فعالیت، رت ها سریعا بیهوش و تشریح شدند. بافت گره های SA و AV قلبی برای بیان ژن های عامل 4رونویسی GATA (GATA4)، پروتئین کیناز B (AKT)، عامل پیش برنده میوسیت C2 (MEF2C) و عامل 5 رونویسی T-box (Tbx5) مورد استفاده قرار گرفت. به منظور بررسی بیان ژن های مذکور از روش آزمایشگاهی Real-time PCR  استفاده شد. برای بررسی نتایج از آزمون تحلیل واریانس یک راهه و آزمون تعقیبی توکی در سطح 05/0>p استفاده شد. یافته ها: تحلیل داده ها نشان داد HIIE-HV درگره SA و AV باعث افزایش معنی دار بیان ژن های AKT1 (به ترتیب با 0/001=p و 0/001=p)، GATA4 (به ترتیب با 0/001=p و 0/001=p)، MEF2C (به ترتیب با 0/01=p و 0/001=p) و Tbx5 (به ترتیب با 0/001=p و 0/001=p) شد. HIIE-LV فقط در گره SA باعث افزایش معنی بیان ژن های AKT1 (0/01=p)، GATA4 (0/005=p ) و Tbx5 (0/009=p) شد؛ در حالیکه بیان ژن های AKT1 (0/43 =p)، GATA4 (0/21=p)، Tbx5 (0/19=p) و MEF2C (0/44=p) در گره AV تغییر معنی داری نداشت. هم چنین در پاسخ به MICE، در گره SA و AV بیان ژن های AKT1 (به ترتیب با 0/29=p و 0/11=p)، GATA4 (به ترتیب با 0/15 =p و 0/72=p)، MEF2C (به ترتیب با 0/31=p و 0/85=p) و Tbx5 (به ترتیب با 0/98=p و 0/84=p) تغییر معنی داری نداشت. نتیجه گیری: تحقیق حاضر نشان داد HIIE-HV و HIIE-LV نسبت MICE می تواند باعث افزایش معنی دار بیان ژن های مرتبط با هدایت قلبی در رت های سالمند شود و این تغییرات می تواند باعث ارتقاء عملکرد سیستم هدایت الکتریکی قلب، بهبود آریتمی و کاهش مرگ و میر در افراد سالمند شود.  

هدف: هدف از انجام پژوهش حاضر تعیین تأثیر تمرین ادراکی-حرکتی و ذهن آگاهی بر هوش هیجانی و خودکارآمدی کودکان مبتلا به نقص توجه-بیش فعالی بود. مواد و روش ها: این پژوهش به روش نیمه تجربی، با طرح پیش آزمون-پس آزمون با دو گروه آزمایشی و یک گروه کنترل انجام شد. شرکت کننده های این پژوهش شامل 30 کودک مبتلا به اختلال نقص توجه-بیش فعالی با میانگین سنی14/2±5/9 بودند که به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. والدین کودکان پرسشنامه هوش هیجانی و خودکارآمدی را به عنوان پیش آزمون پاسخ دادند. سپس مداخله مربوط به هر گروه آزمایش در مدت 8 جلسه یک ساعته اجرا شد. بعد از آن که، دو گروه (تمرینات ذهن آگاهی و تمرینات ادراکی حرکتی) تمرینات خود را به مدت چهار هفته، هر هفته دو جلسه و هر جلسه یک ساعت انجام دادند، پس آزمون مشابه پیش آزمون انجام شد. برای تحلیل داده ها از آزمون تحلیل واریانس مرکب (3 گروه ×2 عامل زمان) با اندازه های مکرر با سطح معناداری (05/0> P) استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد تمرینات ادراکی-حرکتی و ذهن آگاهی در بهبود هوش هیجانی و خودکارآمدی کودکان با نقص توجه-بیش فعالی در مقایسه با گروه کنترل با (05/0> p) تأثیر معناداری دارد. در حالی که بین اثربخشی دو نوع مداخله بر متغیرهای مورد بررسی، تفاوت معنی داری وجود نداشت. نتیجه گیری: با توجه به نتایج پژوهش حاضر پیشنهاد می شود از تمرینات ادراکی-حرکتی و ذهن آگاهی برای ارتقای هوش هیجانی و خودکارآمدی کودکان مبتلا به نقص توجه-بیش فعالی استفاده شود.

هدف: مفهوم چشم اندازهای زمانی، در زمینه های مختلف عملکردی انسان موردتوجه قرار گرفته است. اما، این مفهوم در زمینه عملکرد ورزشی کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. بنابراین، پژوهش حاضر با هدف مقایسه انحراف از چشم اندازهای زمانی متعادل و منفی در بین کشتی گیران نخبه و غیرنخبه انجام شده است. مواد و روش ها: جامعه آماری این مطالعه توصیفی- مقایسه ای، شامل کلیه کشتی گیران نخبه و غیرنخبه مرد از شهر تهران بود که به روش نمونه گیری هدفمند ۲۰۲ کشتی گیر شامل ۸۶ کشتی گیر نخبه و ۱۱۶ کشتی گیر غیرنخبه به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسش نامه چشم اندازهای زمانی زیمباردو (1999) و فرمول های محاسباتی مربوطه جهت ارزیابی انحراف از چشم اندازهای زمانی متعادل و منفی بود. داده های بدست آمده با استفاده از تحلیل واریانس چندمتغیره (MANOVA) در نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ و سطح معناداری ۰٫۰۵ تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که بین کشتی گیران نخبه و غیرنخبه در ابعاد مختلف چشم اندازهای زمانی تفاوت معناداری وجود دارد. در همین راستا، کشتی گیران نخبه در مقایسه با کشتی گیران غیرنخبه، فاصله بیشتری از الگوی منفی و فاصله کمتری از الگوی متعادل چشم اندازهای زمانی را داشتند (p < 0.001). نتیجه گیری: این یافته ها بر اهمیت کسب الگوی چشم انداز زمانی متعادل به عنوان یکی از ویژگی های روان شناختی کلیدی مرتبط با عملکرد ورزشی تأکید دارند. مربیان کشتی می توانند با بهره گیری از این نتایج به تقویت عملکرد و رشد بلندمدت ورزشکاران خود کمک کنند. پیشنهاد می شود در پژوهش های آتی الگوی چشم انداز زمانی متعادل در ورزشکاران رشته های مختلف مورد بررسی قرارگیرد تا امکان تعمیم پذیری نتایج افزایش یابد.

هدف: هدف این مطالعه بررسی تاثیر امیدواری تقویت شده از طریق دست کاری معیارهای موفقیت (آسان در مقابل دشوار) در مهارت ضربه شوت فوتبال بر یادگیری حرکتی، انگیزش درونی و خودکارآمدی بود. مواد و روش ها: شرکت کنندگان شامل ۶۰ زن بزرگسال مبتدی (میانگین سن = 22/21 سال، انحراف معیار = 54/1) بودند که پس از ۱۲ کوشش پیش آزمون، بصورت تصادفی به یکی از سه گروه آزمایشی تخصیص یافتند: ۱) معیار نسبتاً آسان برای موفقیت، ۲) معیار نسبتاً دشوار برای موفقیت، و ۳) گروه کنترل. هر گروه در روز نخست مهارت های شوت فوتبال را در پنج بلوک ۱۲ کوششی تمرین کرد. در روز دوم، یک آزمون یادداری شامل ۱۲ کوشش انجام شد. علاوه بر این، تمامی شرکت کنندگان پرسشنامه انگیزش درونی و مقیاس خودکارآمدی را تکمیل کردند. یافته ها: نتایج نشان داد که هم در مرحله تمرین و هم در آزمون یادداری، تمرین با معیارهای نسبتاً آسان موفقیت بهبود یادگیری حرکتی و عملکرد را در مقایسه با معیارهای نسبتاً دشوار و شرایط کنترل به همراه داشت. به هرحال، تفاوت معناداری در انگیزش درونی و خودکارآمدی بین گروه ها مشاهده نشد. نتیجه گیری: بطورکلی میتوان نتیجه گرفت که بهبود مشاهده شده در یادگیری حرکتی، همراه با عدم افزایش انگیزش درونی و خودکارآمدی، پیش بینی های ارائه شده توسط نظریه یادگیری حرکتی بهینه را به چالش می کشد و بر ضرورت انجام پژوهش های آتی با روش شناسی دقیق تر و حجم نمونه بزرگ تر در جمعیت های متنوع تأکید دارد.

هدف: در ورزش های مبتنی بر عملکرد شناختی بالا مانند تنیس روی میز، آموزش نوروفیدبک مؤثر نیازمند شاخص های زیستی دقیق و متناسب با عملکردهای شناختی خاص، مانند توجه بصری است. با این حال، اغلب پروتکل های نوروفیدبک فعلی بر ویژگی های کلی EEG تکیه دارند که لزوماً بازتاب دهنده صحیحی از عملکردهای ذهنی مورد نیاز در این ورزش های سرعت محور نیستند. پژوهش حاضر با هدف رفع این خلأ، به بررسی ویژگی های سیگنال EEG مرتبط با توجه بصری پرداخته است. مواد و روش ها: براین اساس در این مطالعه، سیگنال EEG از ناحیه Cz در دو حالت استراحت و تصمیم گیری از ۸ ورزشکار مرد نیمه حرفه ای تنیس روی میز (۱۸ تا ۲۵ سال) ثبت شد. ویژگی های آماری متوسط و واریانس، میانگین دامنه و توان تبدیل فوریه ، میانگین قدرمطلق و انحراف معیار ضرایب تبدیل ویولت، و ویژگی های غیرخطی آنتروپی، بُعد فرکتال، بُعد همبستگی و نمای لیاپانوف استخراج گردید. سپس همبستگی این ویژگی ها با نمرات آزمون TOVA از جمله زمان واکنش و خطاهای توجه محاسبه شد و آزمون تی برای بررسی تغییرات قبل و بعد آزمون به کار رفت. یافته ها: نتایج نشان داد ویژگی های فرکانسی و زمان-فرکانسی بیشترین همبستگی را دارند به گونه ای که متوسط همبستگی ویژگی های فرکانسی و زمان فرکانسی با شاخص زمان واکنش به ترتیب 84/0 و 89/0 بدست آمد. علاوه بر این ویژگی های فرکانسی و زمان-فرکانسی نیز بیشترین تغییرات را در قبل و بعد از آزمون (P ≤0.02 ) داشت. نتیجه گیری: این یافته ها نشان می دهند که می توان از این ویژگی ها به عنوان نشانگرهای زیستی مؤثر برای پایش و ارتقاء فرآیندهای توجهی در ورزشکاران استفاده کرد. بنابراین، استفاده از این ویژگی ها در طراحی پروتکل های نوروفیدبک به منظور بهبود واکنش سریع شناختی در ورزشکاران مستعد، به ویژه در رشته هایی مانند تنیس روی میز، کاربردی و مؤثر خواهد بود.