محمدحسین علیزاده

بازیکنان فوتبال در رده های سنی مختلف همواره درمعرض آسیب های اندام تحتانی قرار دارند. هدف این پژوهش شناسایی عوامل خطر آسیب های اندام تحتانی بازیکنان تیم ملی فوتبال جوانان ایران بود. این پژوهش از نوع توصیفی-مقایسه ای و شامل ۲۵ بازیکن مرد تیم ملی جوانان ایران بود. ابتدا اطلاعات دموگرافیک ثبت شد (میانگین سن آزمودنی ها 50/0±50/18 سال، قد 70/6±24/182 سانتی متر و وزن 63/6±24/75 کیلوگرم) و سپس دامنه حرکتی دورسی فلکشن مچ پای راست و چپ با آزمون تحمل وزن لانج ارزیابی شد. الگوی فرود بازیکنان با آزمون پرش و فرود ویژه فوتبال و قابلیت تغییر جهت با مانور برشی از طریق تحلیل ویدیوهای ضبط شده با دو دوربین سرعت بالا (۲۵۰ فریم بر ثانیه) و نرم افزار Kinovea بررسی شد. داده ها با نرم افزار SPSS نسخه ۲۷ با استفاده از آمار توصیفی و آزمون t زوجی در سطح معناداری 05/0 تحلیل شد. دامنه حرکتی مچ پای راست و چپ به ترتیب 75/2±36/47 و 16/4±37/47 بود و تفاوت معناداری بین دامنه حرکتی هر دو پا مشاهده نشد. بررسی الگوی فرود نشان داد که بین فرود تک پا و جفت پا در فلکشن زانو (97/4=t، 01/0=P)، دورسی فلکشن (84/3=t، 01/0=P) و فلکشن تنه (4=t، 01/0=P) تفاوت معنادار وجود داشت، اما والگوس زانو (49/0=t، 62/0=P) تفاوت معنا داری نداشت. در آزمون CMAS بیشتر بازیکنان در گروه خطر متوسط قرار داشتند. نتایج نشان داد که دامنه حرکتی مچ پا در هر دو پا تفاوتی نداشت و فرود تک پا با کاهش فلکشن زانو، دورسی فلکشن و فلکشن تنه بدون تغییر معنادار در والگوس زانو همراه بود. همچنین بیشتر بازیکنان در ارزیابی خطر توسط آزمون CMAS در سطح متوسط قرار گرفتند و اصلاح الگوهای حرکتی در بازی برای آنان نیاز است؛ بنابراین اصلاح مکانیک فرود و تغییر جهت برای پیشگیری از آسیب های اندام تحتانی ضروری است.

آسیب، بخش جدایی ناپذیر ورزش و رویدادی مهم در زندگی ورزشکاران محسوب می شود که جنبه روان شناختی آن کمتر مدنظر قرار گرفته است. تصویر بدنی به عنوان یکی از ویژگی های روان شناختی ممکن است ورزشکاران آسیب دیده را تحت تأثیر قرار دهد؛ ازاین رو هدف مطالعه حاضر مقایسه تصویر بدنی و خرده مقیاس های آن در ورزشکاران سالم و آسیب دیده بود. آزمودنی ها شامل 403 ورزشکار ( 282 ورزشکار سالم و 121 ورزشکار آسیب دیده) در رشته های فوتبال، فوتسال، والیبال، بسکتبال، کاراته، تکواندو، ژیمناستیک و بدنسازی در دامنه سنی 14-30 سال بودند که داوطلبانه شرکت کردند. در این تحقیق، از فرم کوتاه شده پرسشنامه خودتوصیفی بدنی مارش (2010) برای ارزیابی تصویر بدنی استفاده شد. برای تحلیل داده ها از آمار توصیفی، آزمون t مستقل و تحلیل واریانس چند متغیره یک طرفه استفاده شد. نتایج نشان داد که بین تصویر بدنی ورزشکاران سالم و آسیب دیده اختلاف معناداری وجود داشت. همچنین بین خرده مقیاس های قدرت، استقامت، انعطاف پذیری، هماهنگی، فعالیت بدنی، لیاقت ورزشی، سلامتی، عزت نفس و وضعیت بدنی عمومی ورزشکاران سالم و آسیب دیده تفاوت معناداری مشاهده شد (05/0>P). همچنین با افزایش شدت آسیب دیدگی، تصویر بدنی کاهش یافت؛ بنابراین با توجه به یافته های مطالعه می توان گفت که آسیب ورزشی اثر منفی بر تصویر بدنی ورزشکاران دارد و بی تمرینی ناشی از آسیب ورزشی می تواند تغییرات جسمانی و روانی ایجاد کند و تصویر بدنی درک شده در ورزشکاران را تغییر دهد.

مقدمه و هدف: هدف از پژوهش حاضر طراحی و اجرای یک سیستم نظارت بر آسیب های ورزشی در دانش آموزان بود. روش: آسیب های ورزشی دانش آموزان دختر و پسر دبیرستان های استان ایلام با استفاده از روش های آنلاین[1] و فرم کاغذی در طی یک ترم تحصیلی توسط دبیران تربیت بدنی ثبت گردید و در پایان با استفاده از پرسش نامه به نظرسنجی از آنان نسبت به این روش ها پرداخته شد. پژوهش از نوع توصیفی - مقایسه ای بوده و از مجذور کای دو (x 2) در سطح معناداری (P<0/05) برای تجزیه وتحلیل نتایج استفاده شد. یافته ها: در مجموع 151 آسیب گزارش شد که 76 آسیب (4/50 درصد) با روش آنلاین، 70 آسیب (3/46 درصد) با روش آنلاین-کاغذی و 5 آسیب (3/3 درصد) با روش کاغذی ثبت گردید. در مجموع روش ثبت آنلاین (146 آسیب) به طور معناداری بیشتر از ثبت کاغذی (75 آسیب) مورد استفاده قرار گرفته (001/0=p) که دبیران تربیت بدنی دلایل استفاده بیشتر از روش آنلاین را: در دسترس بودن، کارکردن راحت تر با آن و بازیابی آسان تر اطلاعات ثبت شده عنوان کردند. اما در مقابل نیز قطعی و کندی سرعت اینترنت را بعنوان مواردی که می تواند موجب ایجاد اختلال شود بیان کردند. نتیجه گیری نهایی: باتوجه به نتایج به نظر می رسد استفاده از روش های آنلاین در جهت ثبت آسیب های ورزشی در مدارس مؤثرتر باشد.

هدف از اجرای این پژوهش بررسی میزان پیش بینی آسیب های ورزشی دانشجویان پسر ورزشکار با استفاده از آزمون های غربالگری حرکتی عملکردی، آزمون تعادلی وای و سیستم امتیاز دهی خطای فرود بود. نمونه پژوهش، 189 نفر از دانشجویان ورزشکار پسر شرکت کننده در پانزدهمین المپیاد ورزشی دانشجویی ایران بودند که به صورت دردسترس و در رشته های تیمی و انفرادی ارزیابی شدند. آزمون تعادل وای، سیستم امتیاز دهی خطای فرود و آزمون غربالگری حرکتی عملکردی از نمونه ها قبل از المپیاد گرفته شد و آسیب های ورزشکاران در طول مسابقات توسط فرم جمع آوری اطلاعات، به روش آینده نگر ثبت شد. به منظور تجزیه و تحلیل آماری داده ها از آزمون رگرسیون لجستیک و ضریب همبستگی پیرسون استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد، درمجموع 39 آسیب در طول مسابقات در 189 نفر آزمودنی به ثبت رسید که معادل 20.64 درصد است. به رغم آسیب چشمگیر دانشجویان ورزشکار، هیچ یک از متغیرهای پیش بین یعنی آزمون های سه گانه، قابلیت پیش بینی متغیر ملاک یعنی آسیب دیدگی را نداشتند. شاید بتوان آسیب های ورزشی را با آزمون های تخصصی رشته های ورزشی پیش بینی کرد.

هدف: ورزش والیبال، به دلیل ماهیت تکراری حرکات آن، پتانسیل زیادی برای دیسکنزی کتف دارد، ازاین رو هدف تحقیق حاضر بررسی الکترومایوگرافی عضلات کمربند شانه والیبالیست های با انواع دیسکنزی کتف حین سرویس موجی است. روش بررسی: روش تحقیق حاضر از نوع علی مقایسه ای بوده که 41 والیبالیست به صورت غیرتصادفی و هدف مند انتخاب و به سه گروه (13 نفر با الگوی اول، 13 نفر با الگوی دوم و 15 نفر بدون دیسکنزی کتف) تقسیم شدند. الکترومایوگرافی سراتوس قدامی، ذوزنقه فوقانی، میانی و تحتانی با استفاده از سیستم مایوماسل حین سرویس موجی مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها: نتایج نشان داد که حین فاز شتاب سرویس موجی، بین گروه های دیسکنزی با الگوی دوم و گروه بدون دیسکنزی از لحاظ فعالیت عضلات ذوزنقه فوقانی (009/0=p)، و ذوزنقه ای میانی (01/0=p) و بین گروه های دیسکنزی با الگوی اول و بدون دیسکنزی از لحاظ فعالیت عضلات سراتوس قدامی (007/0=p) و ذوزنقه ای میانی (01/0=p) تفاوت معناداری وجود دارد. نتیجه گیری: به نظر می رسد حین فاز شتاب سرویس موجی، والیبالیست های دارای دیسکنزی با برجستگی الگوی دوم، افزایش غیرطبیعی فعالیت ذوزنقه ای فوقانی و مهار فعالیت ذوزنقه ای میانی را تجربه کرده اند، درحالی که احتمالاً والیبالیست های دارای دیسکنزی با الگوی اول، مهار فعالیت ذوزنقه ای میانی و سراتوس قدامی حین این فاز تجربه می کنند.

آزمون باز کردن ران به صورت دمر جهت ارزیابی کیفیت کنترل حرکتی در ناحیه لومبوپلویک استفاده می شود. به نظر می رسد تعامل عضلات در این آزمون با توجه به اینکه شباهت بسیار زیادی به الگوی راه رفتن و دویدن دارد، در آسیب همسترینگ مهم باشد. لذا هدف از مطالعه حاضر، بررسی اثر تغییر الگوی فعالیت عضلات در اکستنشن ران به صورت دمر بر فاکتورهای کینماتیکی موثر بر آسیب همسترینگ است. تعداد 28 نفر فوتبالیست مرد در تحقیق حاضر شرکت کردند. جهت ارزیابی و تقسیم بندی آزمودنی ها از آزمون باز کردن ران به صورت دمر استفاده شد و بر اساس الگوی فعالیت به دو گروه الگوی نرمال (14 نفر) و الگوی تغییریافته (14 نفر) تقسیم بندی شدند. برای ارزیابی آزمون باز کردن ران به صورت دمر، از دستگاه الکترومایوگرافی وایرلس برند مایون مورد استفاده شد. همچنین ارزیابی کینماتیکی دویدن، بر روی تردمیل و با سرعت 20 کیلومتر بر ساعت انجام گرفت. از آنالیز دو بعدی و سه بعدی برای استخراج داده های کینماتیکی (تیلت لگن، فلکشن جانبی تنه و فلکشن تنه) استفاده شد. دامنه حرکتی در یک سیکل دویدن و میزان هر یک از متغیرها در لحظه برخورد پا با زمین مورد استفاده قرار گرفت. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون تی مستقل استفاده شد. نتایج این تحقیق نشان داد که میزان فلکشن جانبی تنه (002/0 p=) و فلکشن تنه (024/0 p=) در لحظه برخورد پا با زمین و دامنه حرکتی فلکشن جانبی تنه (019/0 p=)، فلکشن تنه (035/0 p=) و دامنه تیلت لگن در یک سیکل دویدن (008/0 p=)، در یک سیکل دویدن در بین گروه الگوی تغییریافته و گروه نرمال تفاوت معنی داری وجود دارد. نتایج تحقیق حاضر نشان که تغییر در الگوی فعالیت عضلات در آزمون اکستنشن ران به حالت دمر می تواند ریسک آسیب همسترینگ را افزایش دهد.

وظایف حرکتی عصبی-شناختی، ارتباط موثری بر هماهنگی عملکرد ورزشی و آسیب های اسکلتی عضلانی دارد. بقایای تغییرات شناختی پس از جراحی بازسازی رباط صلیبی قدامی موجب تغییرات بیومکانیکی زانو شده و می تواند ریسک آسیب ثانویه را افزایش می دهد. هدف مطالعه ی حاضر بررسی و مقایسه کینتیکی ورزشکاران با سابقه بازسازی رباط صلیبی قدامی و ورزشکاران بدون آسیب بود. در مطالعه ی پیش رو در مجموع 30 فوتبالیست مرد حرفه ایشامل15 ورزشکار با سابقه بازسازی رباط صلیبی قدامی بعد از بازگشت به بازی و 15 ورزشکار سالم، شرکت کردند. آزمودنی ها حداقل 5 فرود قطره ای با مداخله شناختی در تصمیم گیری نقطه فرود برروی صفحه نیرو انجام دادند. حداکثر نیروی عکس العمل زمین، زمان رسیدن به ثبات و مرکز فشار با شاخص طول مسیر در لحظه فرود محاسبه شد. برای مقایسه ی متغیرها از آزمون یو من ویتنی استفاده شد. ازنظر آماری ، تفاوت معناداری در چهار متغیر: میانگین حداکثر مسیر حرکت مرکز فشار (04/ 0 = p)، حداکثر میانگین نیروی عمودی عکس العمل زمین در بهترین فرودها (01/ 0 = p )، حداکثر میانگین نیروی عمودی عکس العمل زمین در کل فرودها (01/ 0 = p ) و حداکثر میانگین نیروی داخلی-خارجی عکس العمل زمین در بهترین فرودها (03/ 0 = p ) وجود داشت، اما در متغیر حداکثر زمان رسیدن به ثبات در همه کلاس های فرود (05/ 0 > p ) از نظر آماری معناداری مشاهده نشد. به نظر می رسد اختلال در تصمیم گیری با مداخله ی شناختی در طول مرحله پرواز، ریسک آسیب دیدگی مجدد را در افراد باسابقه بازسازی رباط صلیبی افزایش می دهد.

حفظ تعادل یکی از اساسی ترین عملکردهای سیستم عصبی-عضلانی در انجام تمامی فعالیت های ساده و پیچیده، به ویژه در مشاغل مختلف است. هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر تمرینات عملکردی بر تعادل آتش نشانان بود. در پژوهش حاضر 30 آتش نشان به صورت تصادفی انتخاب و در دو گروه کنترل و آزمایش جای گذاری شدند. پیش و پس از هشت هفته مداخله تمرینی، از آزمون تعادل عملکردی استفاده شد که برای آتش نشانان طراحی شده است. در گروه آزمایش، تمرینات عملکردی به مدت هشت هفته، سه جلسه در هفته و به مدت 90 دقیقه در هر جلسه انجام شد. داده ها با استفاده از آزمون تی مستقل تجزیه وتحلیل شدند. خطاهای بزرگ گروه آزمایش در پس آزمون کاهش معناداری را نشان داد و زمان اجرای آزمون تعادل عملکردی گروه آزمایش نیز به طور معناداری کاهش یافت. نتایج نشان داد تأثیر تمرینات عملکردی بر تعادل آتش نشانان مثبت است؛ بنابراین پیشنهاد می شود برای ارتقای عملکرد آتش نشانان برنامه تمرینی آن ها بر اساس مهم ترین نیازهای حرکتی مانند تعادل ایستا و پویا تدوین و اجرا شود واژگان کلیدی: تعادل ، تمرین عملکردی، آتش نشان

هدف از پژوهش حاضر، مقایسه اثر تمرینات حس عمقی و تمرینات ترکیبی (حس عمقی + تصویرسازی ذهنی) بر درد، ناتوانی عملکردی و حس عمقی کمر در زنان مبتلا به کمردرد مزمن غیر اختصاصی بود. جامعه آماری، زنان مبتلا به کمردرد مزمن غیراختصاصی ۳۰ تا ۵۰ سال شهر تهران بودند. که به طور تصادفی به سه گروه تمرینات حس عمقی، تمرینات ترکیبی (حس عمقی و تصویرسازی ذهنی)، و گروه کنترل تقسیم شدند. هر دو گروه تمرینی به مدت شش هفته تمرینات را انجام دادند و گروه گنترل هیچ تمرینی در این مدت انجام ندادند. کمردرد، ناتوانی عملکرد و حس عمقی کمر آزمودنی ها در پیش آزمون و پس آزمون(پس از شش هفته) اندازه گیری شد. جهت اندازه گیری کمردرد، ناتوانی عملکردی و حس عمقی کمر به ترتیب از مقیاس بصری شدت درد ( VAS)، پرسشنامه شاخص ناتوانی اسوستری و بازسازی زاویه ی ۳۰ درجه فلکشن کمر استفاده شد. یافته های پژوهش نشان داد که تمرینات حسی عمقی و نیز تمرینات ترکیبی بر کمردرد و ناتوانی عملکرد و حس عمقی کمر زنان مبتلا به کمردرد مزمن غیر اختصاصی تاثیر معنی داری دارد و موجب کاهش آنها می گردد (۰/۰۵>P). اما بین تاثیر آنها بر کمردرد و ناتوانی عملکرد تفاوت معنی داری وجود ندارد (۰/۰۵<P). نتایج پژوهش حاضر بیان داشت که، تمرینات ترکیبی (تمرین فعال با تصویرسازی ذهنی) در مقایسه با تمرینات فعال، بر درد و ناتوانی عملکردی و حس عمقی کمر اثرگذاری یکسان دارند.

هدف پژوهش بررسی همه گیرشناسی آسیب های ورزش کراس فیت در باشگاه های تهران بود. این تحقیق توصیفی و از نوع گذشته نگر بود. مردان و زنان شرکت کننده در تمرینات کراس فیت باشگاه های تهران مورد بررسی قرار گرفتند. برای تجزیه و تحلیل داده ها از نرم افزار SPSS نسخه 18 و از آزمون خیدو (X2) در سطح معنی داری 05/0 استفاده شد. نتایج نشان داد میزان بروز آسیب در 1000 ساعت تمرین در مردان و زنان به ترتیب برابر 421/4 و 336/5 آسیب و شایع ترین نواحی آسیب دیده در مردان و زنان شانه و زانو بود. در مردان 22٪ و در زنان 7/29٪ آسیب ها از نوع پارگی عضلانی بود. با توجه به یافته ها که بیان کننده شیوع بالای آسیب در کراس فیت است، به کادر پزشکی تیم ها، مربیان و ورزشکاران این رشته توصیه می شود تا با در نظر گرفتن عوامل خطرزای بالقوه مرتبط با بروز آسیب، اقدامات لازم را جهت پیش گیری از آن ها انجام دهند.

عضله دوقلو یکی از عضلات اصلی مفصل زانو است اما تغییرات آن بعد از آسیب ACL کمتر مورد توجه قرار گرفته است. هدف از پژوهش حاضر مقایسه فعالیت عضلات دوقلو داخلی و خارجی در ورزشکاران با و بدون سابقه پارگی رباط صلیبی قدامی حین حرکت افت-فرود بوده است. نمونه پژوهش حاضر شامل 15 نفر با عمل بازسازی ACL ، 15 نفر با پارگی ACL بدون عمل بازسازی و 15 نفر به عنوان گروه کنترل بودند. فعالیت واکنشی عضله دوقلو خارجی در آزمودنی های گروه آسیب دیده به طور معناداری کمتر از گروه کنترل بود. با توجه به اینکه عضله ی دوقلو آنتاگونیست ACL بوده و فعالیت آن می تواند باعث افزایش استرین به ACL شود بنابراین به نظر می رسد کمتر بودن فعالیت عضله دوقلو خارجی در افراد آسیب دیده نسبت به افراد سالم، یک مکانیسم جبرانی است تا از طریق آن استرین وارد بر ACL را کاهش دهند.

هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی الگوی حرکتی اندام تحتانی در ضربه شوت کاشته فوتبال بود. شرکت کنندگان در این پژوهش 24 بازیکن نخبه فوتبال بودند که همگی آن ها برتری پای راست داشتند و در شش ماه گذشته هیچ گونه آسیب و جراحت جدی نداشتند. 12 نفر از آن ها سالم بودند (سن: 2/1 ± 87/25 سال وقد: 6/4 ± 7/180 سانتی متر) و 12 نفر دیگر (سن: 39/1 ± 25/25 سال و قد: 0/5 ± 37/181 سانتی متر)بازیکنانی بودند که حداقل دو سال از عمل جراحی بازسازی لیگامان صلیبی قدامی (ACL) آن ها می گذشت. پس از 10 دقیقه گرم کردن و اجرای پنج ضربه شوت کاشته، 15 نشانگر منعکس کننده نور کروی شکل به قطر 14 میلی متر روی نقاط مشخص شده آناتومیکی در اندام تحتانی نصب شدند. آزمودنی ها ضربه کاشته شوت فوتبال را سه دفعه انجام دادند. برای اجرای هر ضربه آزمودنی سه قدم از توپ فاصله می گرفت و آن گاه با زاویه 30 درجه به توپ نزدیک می شد و به منطقه مشخص شده به ابعاد 5/1 × 5/1 متر که به فاصله پنج متری از توپ و فاصله نیم متری از سطح زمین قرار داشت، ضربه خود را روانه می کرد. ضربه ها با استفاده از سیستم آنالیز حرکتیبا پنج دوربین دیجیتال (viconvcam460) با فرکانس 200 هرتز ثبت شدند. و زوایا و دامنه حرکتی مفاصل ران، زانو و مچ پا و همچنین سرعت زاویه ای ساق پا و ران با استفاده از نرم افزارهای تحلیل حرکت وایکون و اکسل 2007 و با استفاده از روش دینامیک معکوس در محیط نرم افزار متلب محاسبه شدند. تحلیل داده ها در نرم افزار اس.پی.اس.اس. نسخه 18 با استفاده از آزمون تحلیل واریانس چندمتغیره و بین گروهی (مانوا) در سطح معناداری 05/0 انجام شد. نتایج پژوهش تفاوت معناداری را در زاویه هایپراکستنشن ران و نیز زوایای زانو و مچ پا نشان داد (P < 0.05)، ام ا در دام نه حرکتی ران و زاویه ران هنگام تماس پای ضربه زننده با توپ تفاوت معناداری مشاهده نشد (P > 0.05). هم چنین، تفاوت معناداری در س رعت زاوی ه ای ران ب ین دو گ روه م شاهده نشد (P = 0.63)؛ این درحالی است که ب رای س رعت زاوی ه ای س اق پا در دو گ روه تفاوت معناداری به دست آمد (P = 0.000). با توجه به تغییر پارامترهای حرکتی که موجب تغییر معنادار اندازه زوایای دو گروه شده است، می توان نتیجه گرفت بازسازی آسیب ACLمکانیسم کنترلی و برنامه حرکتی ضربه شوت کاشته را تغییر می دهد و بیشترین تأثیر را بر حرکت مچ و زانو و کمترین تأثیر را بر حرکت ران دارد؛ بنابراین، توصیه می شود مربیان و دست اندرکاران تیم های ورزشی به این موارد توجه کنند.

اسپرین مچ پا یکی از شایع ترین آسیب های اندام تحتانی است. بیشتر از 70 درصد افراد که دچار اسپرین مچ پا شده اند، به بی ثباتی مزمن مچ پا مبتلا می شوند. با وجود این، بعضی از افراد با این آسیب به خوبی سازگار می شوند ( افراد گروه کوپر) و بی ثباتی مزمن مچ پا را تجربه نمی کنند. هدف از پژوهش حاضر مقایسه میزان فعالیت الکترومیوگرافی عضلات درگیر در راهکار های حفظ تعادل حین ایستادن تک پا بین ورزشکاران با بی ثباتی مزمن مچ پا، کوپر و سالم است. 13 ورزشکار مبتلا به بی ثباتی مزمن مچ پا ، 10 ورزشکار کوپر و 11 ورزشکار سالم در این تحقیق مشارکت داشتند. هر شرکت کننده به مدت 20 ثانیه تعادل تک پای خود را روی سطوح 3 و 12 دستگاه تعادلی بایودکس حفظ می کرد و فعالیت الکتریکی عضلات با دستگاه الکترومیوگرافی در این مدت ثبت می شد . نتایج نشان داد که فعالیت افراد با بی ثباتی مزمن مچ پا در مقایسه با افراد سالم در عضلات دوقلو داخلی و راست رانی (0/05 p≤ )، در مقایسه با گروه کوپر کاهش یافت که فعالیت عضلات درشت نی قدامی، دوقلو داخلی و راست شکمی (0/05 p≤ ) آنها کاهش یافته بود. افراد با بی ثباتی مزمن مچ پا کاهش فعالیت عضلات ناحیه دیستال و پروگزیمال را در طول ایستادن تک پا نشان دادند و نمی توان با قطعیت بیان کرد که کدام راهکار در این افراد بیشتر در حفظ تعادل در حالت ایستادن تک پا نقش دارد.

پژوهش حاضر به بررسی تأثیرخستگی بر پارامترهای مکانی و زمانی راه رفتن درافراد با کف پای صاف منعطف و طبیعی پرداخت. در این پژوهش نیمه تجربی از بین دانش آموزان پسر 15تا18ساله شهر تهران، 10 نفر دارای ناهنجاری کف پای صاف و 10 نفر سالم به عنوان آزمودنی در این تحقیق شرکت کردند. از تردمیل آنالیز گیت برای اندازه گیری پارامترهای راه رفتن استفاده شد. برای مقایسه درون گروهی و بین گروهی تأثیرخستگی بر پارامترهای مکانی و زمانی راه رفتن افراد دارای کف پای طبیعی و صاف از آزمون های تحلیل واریانس اندازه های تکراری و تی همبسته استفاده شد. نتایج نشان داد که اختلاف معناداری در پس آزمون بین گروه ها در متغیر حمایت یگانه وجود داشت. اما اختلاف معناداری در متغیرهای زمان گام، زمان قدم، حمایت دوگانه، طول گام، طول قدم و عرض قدم وجود نداشت. همیچنین خستگی تاثیر معناداری بر متغیرهای زمان گام، زمان قدم، حمایت دوگانه، طول گام، طول قدم و عرض قدم داشت.