درخت حوزه‌های تخصصی

هدف از پژوهش حاضر مقایسه اثر فعالیت تناوبی شدید با سه مدل چیدمان؛ همزمان، متوالی و متناوب فعالیت بالاتنه و پایین تنه بر آیریزین و BDNF پلاسمای زنان چاق بود. 11 زن تمرین نکرده ی چاق، 5/8±30/5 ساله و درصد چربی؛ 4/0±39/9، طی سه روز غیر متوالی، سه پروتکل روی دستگاه الپتیکال را با اعمال طرح متقاطع اجرا کردند. در پروتکل متوالی؛ پدال زدن دست، سپس پا بصورت متوالی هر کدام 10 تکرار با 90% وات حداکثر به مدت 40 دقیقه، در پروتکل همزمان؛10 تکرار پدال زدن دست با پا بصورت همزمان با 90% وات حداکثر به مدت 29 دقیقه و در پروتکل متناوب؛ پدال زدن دست و پا بصورت متناوب هر کدام 14 تکرار با 90% وات حداکثر به مدت 26 دقیقه و40 ثانیه، اجرا گردید. وهله های یک دقیقه ای فعالیت توسط استراحت های فعال یک دقیقه ای با 30% وات حداکثر تفکیک شدند. نمونه خونی قبل و یک ساعت پس از اتمام پروتکل ها اخذ شد. نتایج تحلیل واریانس با اندازه های تکراری و آزمون تعقیبی LSD، تفاوت معناداری (p≤0/05) در مقایسه تغییرات آیریزین و یا BDNF بین پروتکل ها نشان نداد اما در پروتکل های همزمان، متوالی و متناوب به ترتیب با افزایش 28/24 (0/02=p)، 21/86 و 17/18 (0/03=p) درصدی سطوح آیریزین و کاهش 0/01، 10/08 و 10/76 درصدی سطوح BDNF، نسبت به مقادیر پایه روبرو بودیم. در مجموع علیرغم صرف زمان کمتر در مدل های همزمان و متناوب نسبت به مدل متوالی و درک فشار کمتر مدل متناوب نسبت به مدل همزمان، به نظر می رسد ترشح آیریزین و BDNF بیشتر متاثر از انرژی مصرفی طی ورزش باشد تا شدت، مدت و یا مدل چیدمان فعالیت عضلات.

بیماری آلزایمر شایع ترین شکل زوال عقل است. با وجود نبود درمان قطعی برای این بیماری، انجام دادن فعالیت ورزشی و مصرف فلاونوئیدها به عنوان نگرش های غیردارویی محتمل برای کاهش خطر بیماری آلزایمر مطرح شده است؛ بنابراین مطالعه حاضر با هدف بررسی تأثیر چهار هفته تمرین هوازی همراه با مکمل گیری نارنژین بر سطح آدیپونکتین هیپوکمپی و اختلال حافظه در رت های مبتلا به بیماری آلزایمر القاشده با تزریق Aβ 1-42 انجام شد؛ بر این اساس، 32 سر رت نر هشت هفته ای با میانگین وزن 26 ± 232 گرم به صورت تصادفی به چهار گروه بیماری آلزایمر (AD)، گروه AD + تمرین هوازی (ADET)، گروه AD + مکمل گیری نارنژین (ADN) و گروه AD + تمرین هوازی + مکمل گیری نارنژین (ADETN) تقسیم شدند. القای AD از طریق تزریق Aβ 1-42 به درون هیپوکمپ صورت پذیرفت. ده روز پس از جراحی، مداخله های تمرین هوازی (پنج روز در هفته به مدت چهار هفته) و/یا مکمل دهی نارنژین به روش گاواژ (با دوز 80 میلی گرم/کیلوگرم به صورت روزانه) شروع شد. سپس از حیوانات آزمون رفتاری گرفته شد. چهل وهشت ساعت بعد از آخرین جلسه تمرین حیوانات بی هوش شدند و بافت هیپوکمپ برداشته شد. برای اندازه گیری میزان پروتئین آدیپونکتین از روش وسترن بلات استفاده شد. نتایج نشان داد که عملکرد یادگیری و حافظه فضایی در گروه های ADET، ADN و ADETN در مقایسه با گروه AD به طور معنا داری بهبود یافت (0.001 > P). میزان آدیپونکتین هیپوکمپ در گروه های ADET، ADN و ADETN در مقایسه با گروه AD به طور معنا داری افزایش یافت (0.001 > P). به علاوه، رت های گروه ADETN عملکرد حافظه فضایی بهتر و میزان آدیپونکتین هیپوکمپی بیشتری در مقایسه با گروه های ADET و ADN داشتند (0.05 > P). به طورکلی، نتایج مطالعه حاضر نشان می دهد هم تمرین هوازی و هم مکمل دهی نارنژین احتمالاً از طریق تعدیل میزان آدیپونکتین هیپوکمپ موجب بهبود یادگیری و حافظه فضایی در رت های مبتلا به بیماری آلزایمر می شوند. به علاوه، ترکیب این عوامل با یکدیگر اثر بیشتری بر بهبود حافظه دارد.

بازخورد هنجاری درنتیجه یادگیری بهتر باعث افزایش خودکارآمدی، خودواکنشی مثبت و علاقه به تکلیف می شود. این پژوهش با هدف تعیین تأثیر بازخورد هنجاری در افراد با عزت نفس بالا و پایین در یادگیری سرویس بلند بدمینتون انجام شد. تعداد 60 نفر از دانشجویان پسر دانشگاه پیام نور دلفان به روش نمونه گیری تصادفی انتخاب شدند. برای همگن کردن شرکت کنندگان، یک مرحله پیش آزمون 10 کوششی اجرا شد و براساس امتیاز به دست آمده و پرسش نامه عزت نفس کوپر، شرکت کنندگان در چهار گروه 15 نفری به صورت تصادفی قرار گرفتند و به مدت 12 جلسه تمرین کردند. 48 ساعت پس از آزمون اکتساب، آزمون یادداری اجرا شد و نتایج ثبت گردید. نتایج نشان داد که ارائه بازخورد هنجاری مثبت در افراد با عزت نفس بالا، اثر تسهیل کننده تری بر یادگیری مهارت سرویس بلند بدمینتون در مراحل اکتساب و یادداری دارد.

با شیوع بیماری کووید-19در ایران اغلب باشگاه های ورزشی تعطیل و مسابقات لیگ و قهرمانی لغو شد. هدف از پژوهش حاضر، بررسی تجارب روان شناختی ورزشکاران نخبه ایرانی در قرنطینه به دلیل شیوع ویروس کرونا بود. به لحاظ روش شناختی، این پژوهش در دامنه مطالعات کیفی از نوع پژوهش پدیدارشناسی قرار می گیرد. جامعه پژوهش شامل ورزشکاران زن و مرد نخبه ایرانی (حضور در لیگ های برتر و عضویت در تیم های ملی) در رشته های ورزشی مختلف بود که تجربه زندگی در قرنطینه خانگی (در 60 روز گذشته) را داشتند. شرکت کنندگان در پژوهش به صورت نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. داده گیری تا زمان رسیدن به اشباع ادامه یافت و در مجموع 20 ورزشکار نخبه مصاحبه شدند. جهت تجزیه و تحلیل داده های کیفی از روش هفت مرحله ای کُلایزی استفاده شد. بر اساس تحلیل یافته های پژوهش حاضر، نه مضمون اصلی شامل راهبردهای مقابله ای مسئله مدار، جهت گیری هدفی تکلیف مدار، انعطاف پذیری شناختی، راهبرد سازش یافته تنظیم شناختی هیجان، خود ارزیابی منفی، حالات خلقی منفی، عدم انگیزه کافی، اضطراب شناختی و احساس دلتنگی به دست آمد. نتایج پژوهش حاضر نشان داد قرنطینه خانگی به دلیل شیوع بیماری کووید-19 آثار متفاوت مثبت و منفی روانی بر ورزشکاران نخبه ایرانی داشته است. آگاهی و درک متقابل از تجارب روانی این ورزشکاران در دوران قرنطینه خانگی می تواند زمینه ساز تصمیم گیری های لازم در دوران کرونایی و پسا کرونا توسط مدیران و مسئولین ورزشی کشور باشد

مقدمه و هدف: الگو های حرکتی نقش مهمی در بروز صدمات غیر برخوردی آسیب ACL ایفا می کنند. هدف تحقیق حاضر بررسی تأثیر برنامه +11 بر خطای پرش- فرود بازیکنان زن فوتبال هست. روش شناسی: 30 زن فوتبالیست غیرحرفه ای به طور تصادفی به دو گروه تجربی و کنترل (هر گروه 15 نفر) تقسیم شدند. به مدت 16 هفته و هفته ای 3 جلسه گروه تجربی برنامه +11 را انجام دادند درحالی که گروه کنترل در طول تحقیق روش گرم کردن معمول خود را حفظ کردند. خطای پرش- فرود بازیکنان به وسیله آزمون تکلیف پرش- فرود ویژه فوتبال و با استفاده از سیستم نمره دهی خطای فرود موردبررسی قرار گرفت. یافته ها: نتایج تحقیق حاضر نشان داد اجرای 16 هفته برنامه +11 سبب بهبود معنی داری در نمرات خطای پرش- فرود بازیکنان گروه تجربی شده بود. هم چنین، مقایسه نتایج بین دو گروه تجربی و کنترل نشان داد که تفاوت معنی داری بین دو گروه وجود دارد. نتیجه گیری: با توجه به نتایج تحقیق حاضر، برنامه +11 می تواند باعث بهبود الگوی پرش- فرود در بازیکنان زن فوتبالیست در شرایط نزدیک به مسابقه شود؛ بنابراین، به مربیان پیشنهاد می شود از این برنامه به عنوان جایگزین گرم کردن معمولی در جهت پیشگیری از آسیب استفاده شود.

تحقیق حاضر از نوع تحقیقات کیفی- کمی بود. جامعه آماری این پژوهش شامل زنان ورزشکار نخبه بودند که تعداد 17 نفر با محقق همکاری و پنل دلفی تحقیق را تشکیل دادند. در این تحقیق برای شناسایی موانع حضور ورزشکاران زن ایرانی در تبلیغات ورزشی، از روش دلفی فازی استفاده شد. بنابر نظر پنل دلفی، عوامل زیر به عنوان موانع حضور زنان ورزشکار ایرانی در تبلیغات ورزشی به عنوان صحه گذار شناسایی شدند: نابرابری در پوشش رسانه ای ورزش زنان، عدم تناسب با برخی محصولات، نگرش سنتی نسبت به زن، ساختار فرهنگی مردسالانه ورزش کشور، فقدان آگاهی از توانایی های خود در زنان ورزشکار، تعصبات مذهبی، محدودیت پوشش زنان در تبلیغات، شهرت بیشتر ورزشکاران مرد. به منظور اولویت بندی عوامل موثر بر برندسازی مشترک از روش تصمیم گیری سلسله مراتبی فازی (FAHP) استفاده شد. باتوجه به نتایج بدست آمده، تعصبات مذهبی، مهم ترین مانع حضور زنان ورزشکار ایرانی در تبلیغات ورزشی به عنوان صحه گذار می باشد و بعد از آن به ترتیب ساختار فرهنگی مردسالانه ورزش کشور، نگرش سنتی نسبت به زن و نابرابری در پوشش رسانه ای ورزش زنان در رتبه های دوم تا چهارم قرار دارند؛ بنابراین می توان از نتایج این گونه استنباط نمود که زنان قهرمان می توانند در بازاریابی و معرفی برندها فعالیت کنند و این کار تنها با تغییر نگاه تعصبی و مذهبی به زنان امکان پذیر می باشد .

این مطالعه با هدف بررسی کمیت و کیفیت تولید مقالات علمی دانشکده های علوم ورزشی ایران در بازه پنج ساله (2015-2020) برمبنای پایگاه اسکوپوس انجام شد. در این مطالعه توصیفی همه اعضای هیئت علمی پیمانی و رسمی و دارای مدرک دکتری 18 دانشکده تربیت بدنی کشور به تعداد 334 نفر، وارد مطالعه شدند. اطلاعات برمبنای اساتید و مجموع دانشکده ها براساس پایگاه اسکوپوس استخراج شد و با نرم افزارهای اس پی اس اس و اکسل تحلیل و ارزیابی شد. نتایج این مطالعه نشان داد که دانشکده های تربیت بدنی دانشگاه های تهران، گیلان، فردوسی مشهد، خوارزمی و اصفهان بیشترین تعداد مقاله را در پنج سال اخیر چاپ کرده اند. همچنین نتایج نشان داد که دانشگاه خوارزمی (45 مقاله)، تهران (28 مقاله)، گیلان (26 مقاله) و محقق اردبیلی (22 مقاله) در تعداد مقالات کیفی (Q1) وضعیت بهتری داشتند. در تعداد مقالات Q2 نیز دانشگاه های تهران (51 مقاله)، اصفهان (41 مقاله)، خوارزمی (40 مقاله) و گیلان (28 مقاله) برتری داشتند. نتیجه اچ ایندکس و جی ایندکس دانشکده های تربیت بدنی نیز حاکی از برتری دانشکده های اصفهان (25 و 45 مقاله)، خوارزمی (24 و 45 مقاله) و گیلان (19 و 26 مقاله) بود. میزان همکاری های بین المللی یکی دیگر از مواردی بود که در این مطالعه بررسی شد؛ به طوری که نتایج نشان داد دانشکده های تربیت بدنی دانشگاه های خوارزمی (52 مقاله)، تهران (49 مقاله) و علامه طباطبائی (36 مقاله) تعداد بیشتری مقاله با همکاری بین المللی منتشر کرده بودند. درمجموع به نظر می رسد برخی دانشگاه ها سیاست گذاری های جدی تری برای برخورداری از نمایه های بین المللی و همچنین تلاش برای رؤیت پذیری مقالات دارند؛ البته توجه به اینکه لازم است که بیشترین مقالات چاپ شده به حیطه های پزشکی، علوم پایه و تندرستی مربوط است و دانشگاه های جامع و دانشگاه هایی که ارتباط با بخش های علوم پایه و پزشکی داشته اند، مقالات بهتری دارند.

مقدمه: هدف از انجام مطالعه حاضر، بررسی تأثیر تصویرسازی استراتژی های بازی در مقایسه با تصویرسازی مهارت ها بر اجرا در یک دوره رقابت ورزشی بود. روش پژوهش: شرکت کنندگان 30 نفر (19 مرد و 11 زن) از کاراته کا هایی بودند که به لحاظ سطح اجرا بالاتر از متوسط ارزیابی شدند. ابتدا توانایی و تجربه های گذشته شرکت کنندگان در تصویرسازی حرکتی سنجش شد. سپس آنها در یک طرح نیمه تجربی و در یکی از سه گروه تصویرسازی استراتژی، تصویرسازی حرکت یا کنترل شرکت کردند. هر فرد با یک حریف مبارزه کرد، بلافاصله بعد از آن، عمل مورد نظر را بر حسب گروه انجام داد و در پایان با همان حریف قبلی دوباره به رقابت پرداخت. یافته ها: نتایج نشان داد که کاراته کاها از توانایی تصویرسازی خوبی به ویژه در حفظ مشخصه های زمانی حرکت برخوردار بوده و در مسابقات گذشته به ویژه قبل از شروع مسابقه از تصویرسازی شناختی عمومی و شناختی اختصاصی بهره می برده اند. هم چنین، روش های تجزیه و تحلیل ناپارامتری مشخص کردند که در طرح نیمه تجربی گروه تصویرسازی استراتژی توانست اختلاف امتیاز بالاتری را در پس آزمون کسب کند، اما گروه های تصویرسازی مهارت و کنترل تغییر معناداری نداشتند. نتیجه گیری: یافته های تحقیق حاکی از آن بود که تصویرسازی استراتژی نسبت به تصویرسازی مهارت دارای مزیت است. پیشنهاد می شود، تصویرسازی استراتژی بازی به عنوان یک عامل مؤثر بر موفقیت ورزشی می تواند در فواصل بین مسابقات مورد استفاده قرار گیرد.

هدف از تحقیق حاضر بررسی تأثیرات برنامه ورزشی 90 بر داوران فوتبال ایران بود. این تحقیق از نظر هدف کاربردی و از نظر نوع پژوهش، توصیفی است. ابزار جمع آوری داده ها پرسشنامه محقق ساخته بود که روایی محتوایی آن را 15تن از صاحب نظران تأیید کردند. پایایی پرسشنامه نیز با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ 82/0به دست آمد. جامعه آماری شامل 180 نفر از داوران و کمک داوران فعال و حرفه ای فوتبال ایران بود که در لیگ برتر خلیج فارس و لیگ آزادگان قضاوت می کردند. در نهایت با استفاده از فرمول کوکران 123نفر به صورت تصادفی به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند. پس از جمع آوری پرسشنامه و به منظور تجزیه وتحلیل داده ها، از آزمون تی تک نمونه در سطح معنا داری 05/0 استفاده شد. نتایج پژوهش براساس میانگین در دو بخش تأثیرات منفی و مثبت نشان داد که در بخش تأثیرات منفی، گویه برنامه ورزشی 90 به داوران فرصتی برای دفاع از خود نمی دهد، بیشترین میانگین را به خود اختصاص داده و از بین گویه های تأثیر مثبت نیز برنامه ورزشی 90 بازیکنان و مربیان پرحاشیه و جنجالی هنگام مسابقه را به داوران معرفی می کند، بیشترین میانگین را کسب کرده است. در نهایت می توان گفت که برنامه ورزشی 90 با کارشناسی دقیق و صحیح صحنه های داوری و همچنین پوشش نقاط مثبت قضاوت داوران می تواند به کاهش اشتباهات و بهبود عملکرد داوران کمک کند.

شیوع این ویروس و اتخاذ روش هایی جهت مقابله با انتشار آن، اثرات مختلفی بر سلامت جسمی، روانی و اجتماعی افراد جامعه گذاشته است. هدف از پژوهش حاضر مقایسه سلامت روانی زنان و مردان فعال و غیرفعال حرکتی در شرایط پاندمی کووید-19 بود. جامعه آماری این پژوهش شامل 332 زن و مرد از دو کلان شهر تهران و اصفهان بودند. داده های موردنظر با استفاده از پرسش نامه استرس، اضطراب و افسردگی، پرسش نامه سلامت عمومی و پرسش نامه فعالیت بدنی بک جمع آوری شد. بر اساس نمره پرسش نامه فعالیت بدنی بک آزمودنی ها به دو گروه زنان و مردان فعال و غیرفعال تقسیم شدند. نتایج حاصل از این پژوهش نشان می دهد که بین زنان و مردان فعال و غیرفعال در مؤلفه های سلامت روان و خرده مقیاس های آن، مؤلفه های استرس، اضطراب و افسردگی تفاوت معنادار وجود دارد (05/0≥p). به طور کلی به نظر می رسد که از فعالیت بدنی می توان به عنوان ابزاری جهت ارتقای سطح سلامت جسمی و روانی افراد برای مقابله با این بیماری و عوارض ناشی از شیوع آن استفاده کرد.

هدف این مطالعه، تعیین اثر سه نوع بریس مختلف بر پایداری دینامیک موضعی با استفاده از حداکثر نمای لیاپانوف حین دویدن در افراد مبتلا به ناپایداری مچ پا بود. 12 آزمودنی مبتلا به ناپایداری مچ پا در گروه آسیب دیده و 12 آزمودنی سالمدر این مطالعه شرکت کردند. گروه آسیب دیده، روی تردمیل 70 گام با بریس سخت، نیمه سخت، نرم و بدون بریس دویدند. گروه سالم، تنها در وضعیت بدون بریس آزمون دویدن را انجام دادند. حداکثر نمای لیاپانوف با استفاده از داده های کینماتیک محاسبه شد. نتایج نشان داد حداکثر نمای لیاپانوف کوتاه دوره در دویدن با بریس نیمه سخت در گروه آسیب دیده به طور معناداری با سایر وضعیت های بریس مچ پا متفاوت است، اما دویدن با بریس نیمه سخت تفاوت معناداری در حداکثر نمای لیاپانوف کوتاه دوره گروه آسیب دیده در مقایسه با گروه سالم ایجاد نکرد. با توجه به این نتایج، به نظر می رسد دویدن با بریس نیمه سخت توانسته است وضعیتی نزدیک به دویدن گروه سالم فراهم کند.

فولیستاتین یک پروتئین کلیدی در تنظیم هیپرتروفی عضلانی (قلبی و اسکلتی) است که بیماری دیابتی نوع 1 می تواند به نقص در عملکرد آن منجر شود. بنابراین، هدف از تحقیق حاضر، بررسی تأثیر 6 هفته تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT) و استقامتی بر میزان قند خون و محتوای پروتئین فولیستاتین در بافت بطن چپ قلب موش های صحرایی نر مبتلا به دیابت نوع 1 است. در این تحقیق، 18 سر موش صحرایی نر 2 ماهه نر از نژاد اسپراگ داولی با میانگین وزن 20±300 گرم انتخاب شدند. پس از دیابتی شدن نوع 1 از طریق محلول استرپتوزوتوسین، به روش تصادفی به 3 گروه: 1. تمرین HIIT 2. تمرین استقامتی و 3. کنترل (هر گروه 6 سر) تقسیم شدند. گروه های تمرینی 4 روز در هفته مطابق با برنامه های تمرینی HIIT و استقامتی به مدت 6 هفته به تمرین ورزشی پرداختند. برای تجزیه وتحلیل داده ها از آزمون آنوای-یکطرفه و آزمون تعقیبی توکی استفاده شد. 6 هفته تمرین HIIT و استقامتی به کاهش معنا دار میزان قند خون (0001/0=P) و افزایش معنا دار محتوای پروتئین فولیستاتین (0001/0=P) نسبت به گروه کنترل منجر شد. تمرین HIIT و استقامتی، سطوح قند خون را کاهش داد که نشان دهنده این مطلب است، که این دو نوع تمرینی می تواند راه درمانی مناسب و غیرتهاجمی برای کنترل دیابت باشد. همچنین تمرین استقامتی و تمرین HIIT به افزایش محتوای درون سلولی پروتئین فولیستاتین منجر شد که این افزایش در گروه استقامتی بیشتر بوده است که می تواند جهت هیپرتروفی فیزیولوژیک و کاهش عوارض پاتولوژیک قلبی از جمله کاردیومیوپاتی دیابتی مفید باشد.

هدف این پژوهش، بررسی ارتباط مسئولیت اجتماعی و قصد حمایتی هواداران تیم های حاضر در لیگ برتر فوتبال ایران و نقش تعدیل گری هویت تیمی بود. پژوهش حاضر توصیفی–همبستگی بود و بر اساس هدف از نوع مطالعات کاربردی است. روش نمونه گیری نیز به صورت در دسترس متشکل از هواداران باشگاه های لیگ برتر بود که برآورد حجم نمونه آن با استفاده از نرم افزار سمپل پاور صورت پذیرفت. در نهایت 295 نفر در نظر گرفته شدند. برای تحلیل داده ها از مدل معادلات ساختاری با رویکرد حداقل مربعات جرئی استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد مسئولیت اجتماعی و هویت تیمی، تأثیر مثبت و معناداری بر قصد حمایتی هواداران دارند؛ همچنین هویت تیمی، رابطه بین مسئولیت اجتماعی و قصد حمایتی را تعدیل می سازد. در نهایت بر اساس یافته های پژوهش حاضر به مدیریت تیم های ورزشی پیشنهاد می شود علایق هواداران در مسائل و موضوع های اجتماعی را در نظر داشته باشند و طرح های مختلف مسئولیت اجتماعی را در برنامه های بلند مدت خود قرار دهند.

هدف پژوهش حاضر، بررسی تأثیر شش هفته تمرین استقامتی تداومی بر بیان ژن کاسپاز-3 و متالوتیونئین - 2 بافت بطن چپ موش های صحرایی نر سالمند بود. تعداد 14 سر موش صحرایی     (26-24 ماهه و میانگین وزنی 20 ± 380 گرم)، به طور تصادفی به دو گروه کنترل و تمرین تقسیم شدند. گروه تمرین، تمرین استقامتی تداومی روی تردمیل را به مدت شش هفته انجام دادند ( 65 تا 70 درصد سرعت بیشینه). بیان ژن های کاسپاز-3 و متالوتیونئین- 2 بافت بطن چپ با تکنیک Real time PCR سنجیده شد و پس از کمی سازی مقادیر بیان ژن، با استفاده از فرمول 2-∆∆ct به وسیله روش آماری تی مستقل بررسی شد ( P < 0.05 ). نتایج نشان داد که شش هفته تمرین استقامتی تداومی به کاهش غیرمعنادار بیان ژن کاسپاز-3 ( P = 0.078 ) و افزایش غیرمعنا دار بیان ژن متالوتیونئین-2 ( P = 0.513 ) منجر شد. به نظر می رسد که انجام تمرین های استقامتی تداومی در سالمندان خطر آسیب های ناشی از آپوپتوز را القا نمی کند و می تواند در این جمعیت به کار گرفته شود.

هدف از انجام این پژوهش بررسی و مقایسه سطح دانش تغذیه‌ای، عادات غذایی، دانش مکمل‌ها و دوپینگ‌ها در بازیکنان و مربیان فوتبال است. این پژوهش با توجه به هدف آن جز پژوهش‌های کاربردی محسوب می‌شود. یعنی در طبقه بندی پژوهش بر حسب هدف، کاربردی و بر حسب روش توصیفی – پیمایشی می‌باشد. با توجه به زمان جمع آوری داده‌ها، از نوع پژوهش‌های مقطعی می‌باشد. جامعه آماری تحقیق حاضر را تمامی بازیکنان و مربیان دارای مدرک معتبر فدراسیون فوتبال در استان کردستان تشکیل خواهند داد. با توجه به محدود بودن جامعه ی مورد بررسی (ورزشکاران و مربیان) تمامی جامعه مورد بررسی با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس به عنوان نمونه انتخاب شد. حجم نمونه تحقیق با توجه به اطلاعات 150 نفر می‌باشند. ابزار گرد آوری داده‌های تحقیق پرسشنامه دانش تغذیه ای بزرگسالان آزاد بخت و همکاران (1390) و پرسشنامه عادات غذایی پارامنتر و واردل (1999)، پرسشنامه مکمل‌ها (محقق ساخته با 18 سوال و طیف لیکرت خیلی کم تاخیلی زیاد) و پرسشنامه دانش دوپینگ توسط کاندریک و همکاران( 2013) می‌باشند. پایایی پرسشنامه‌ها با استفاده از روش آلفای کرونباخ که به ترتیب 78%، 86%، 95% و 84% بودند و روایی آن به وسیله خبرگان تایید شد به طوری که پرسشنامه‌ها به سه خبره و استاد دانشگاه نشان داده شد. همچنین نرم افزار به کار گرفته شده در این تحقیق SPSSنسخه 25 بوده است. همچنین از آزمون تی مستقل و آزمون میانگین دو جامعه استفاده شد. نتایج نشان داد که سطح دانش تغذیه‌ای، عادات غذایی، دانش مکمل‌ها و دوپینگ‌ها در بازیکنان و مربیان فوتبال مناسب است ولی تفاوت محسوسی بین آن‌ها وجود دارد.

اخیرا کاربرد تمرینات عصبی عضلانی واکنشی(RNT) در پیشگیری از آسیب های ورزشی مورد توجه قرار گرفته است. این تمرینات به اصلاح سریع الگوهای غلط حرکتی در افراد کمک می کند. لذا هدف از مطالعه حاضر بررسی اثر هشت هفته تمرینات عصبی عضلانی واکنشی بر کینماتیک فرود زنان بسکتبالیست بود. 33 بازیکن از 3تیم لیگ برتر بسکتبال بانوان استان تهران در این مطالعه شرکت کردند. تیم ها به طور تصادفی به سه گروه تجربی1 (11نفر)، تجربی 2 (11نفر) و گروه کنترل (11نفر) تقسیم شدند. گروه تجربی 1 به مدت هشت هفته تمرینات برنامه پیشگیری از آسیب و بهبود عملکرد EPP و گروه تجربی دو تمرینات RNT +PEP را به جای گرم کردن اجرا نمودند. گروه کنترل تمرینات عادی خود را اجرا می کردند. کینماتیک تنه و اندام تحتانی در حین حرکت فرود به وسیله سیستم آنالیز حرکت در پیش آزمون و پس آزمون مورد بررسی قرار گرفت. داده ها به وسیله آزمون تحلیل واریانس تکراری 2در3 آنالیز شدند. نتایج نشان داد انجام هشت هفته تمرینات پیشگیری از آسیب عصبی عضلانی واکنشی بر میزان زاویه فلکشن ران در لحظه فرود اثر معنی داری دارد (F(2,27)=3.40, P=0.04, ηp2=0.20). اما اثر معنی داری در زوایای والگوس زانو، فلکشن زانو، دورسی فلکشن مچ پا و فلکشن تنه در لحظه فرود متعاقب اجرای تمرینات عصبی عضلانی واکنشی مشاهده نشد. این نتایج به طور کلی نشان داد برنامه پیشگیری از آسیب با استفاده از تمرینات عصبی-عضلانی واکنشی نمی تواند بر شاخص های پیشگیری از آسیب های لیگامنت متقاطع قدامی موثر باشد.

مقدمه: هدف از پژوهش حاضر، تحلیل شاخص های مؤثر بر قیمت گذاری خدمات در باشگاه های ایروبیک و آمادگی جسمانی شهر مشهد بود. روش پژوهش: روش پژوهش، از نوع همبستگی و به لحاظ زمانی حال نگر بود و داده های آن به صورت میدانی جمع آوری شد. در ادامه، از پرسشنامه مبتنی بر تحقیقات نظری و دستار (1397) و پژوهش های زیلک (2009-2012) با هدف تعیین عوامل مؤثر بر قیمت گذاری در قالب 31 سؤال استفاده شد. اطلاعات به دست آمده با استفاده از نرم افزارهای آماری در دو بخش توصیفی و استنباطی و با استفاده از نرم افزارهای اس.پی.اس.اس. 22، اکسل 2010 و آموس تحلیل شدند. یافته ها: نتایج تحلیل عاملی اکتشافی نشان داد که هشت عامل ویژگی ها و ساختار باشگاه، کارکردهای اجتماعی، ویژگی های شخصی فروش، کیفیت خدمات، سیاست های فروش، راهبردهای قیمت و تبلیغات، مدیریت مشتریان و عوامل وابسته به رقبا، تعیین و تأیید شدند. عوامل شناسایی شده، در مجموع، 96/65 درصد از واریانس را تبیین کردند، همچنین نمره میانگین تمامی مؤلفه های قیمت گذاری، بیانگر وضعیت نسبی مطلوبی می باشد. با توجه به سهم واریانس برای هر یک از عوامل مستخرج، ویژگی ها و ساختار باشگاه، کارکردهای اجتماعی، ویژگی های شخصی مشتری و کیفیت خدمات، به ترتیب بالاترین اولویت را دارا بودند . نتیجه گیری: با عنایت به یافته ها، توجه به عوامل تعیین کننده قیمت گذاری، نظیر ویژگی ها و ساختار باشگاه می تواند تأثیر مثبتی بر جذب مشتری در باشگاه های آمادگی جسمانی و ایروبیک بگذارد و از این طریق علاوه بر توسعه سیاست های فروش، موجب مدیریت مطلوب نیازهای مشتریان شود.

افزایش استرس اکسایشی عامل مهمی در سندروم متابولیک مرتبط با چاقی است و احتمالاً نقش اساسی در پاتوفیزیولوژی بیماری های مختلف مثل بیماری های قلبی و عروقی دارد. هدف این پژوهش بررسی تأثیر هشت هفته طناب زنی و مکمل دهی خرفه بر شاخص های زیستی آنتی اکسیدانی SOD، GPX ،TAC و بر شاخص پراکسیداسیون لیپیدی MDA در دختران غیرفعال بود. در این مطالعه نیمه تجربی 40 دختر دارای اضافه وزن و چاق (میانگین شاخص توده بدنی 72/0± 05/27 و دامنه سنی20 تا 25 سال) از بین افراد واجد شرایط به طور تصادفی انتخاب و در چهار گروه دارونما (10 نفر)، مکمل (10 نفر)، تمرین (10 نفر) و تمرین+مکمل (10 نفر) قرار گرفتند. تمرین شامل طناب زنی به صورت چهار جلسه در هفته و هر جلسه 45 دقیقه و مصرف مکمل روزانه 1200میلی گرم خرفه به مدت هشت هفته بود. متغیرهای مورد مطالعه به روش الایزا اندازه گیری شد. تحلیل آماری داده ها به وسیله آزمون تحلیل واریانس در سطح معناداری 05/0>P انجام گرفت. نتایج نشان داد مقادیر MAD در گروه های تمرین+ مکمل و تمرین کاهش معنادار (01/0P=، 001/0(P= وSOD، GPX و TAC در گروه های تمرین، مکمل و تمرین+مکمل افزایش معنادار داشت [SOD: (001/0 P=، 03/0p= و 001/0(P=، GPX: (02/0P= ، 007/0P= ، 004/0(P=، TAC: (02/0P= ، 01/0P= ، 001/0(P=].به نظر می رسد تمرین استقامتی تناوبی فزاینده به صورت طناب زنی به همراه مصرف مکمل خرفه می تواند موجب بهبود وضعیت سیستم آنتی اکسیدانی و کاهش آسیب اکسایشی شود و احتمالاً در جلوگیری از بیماری های قلبی و عروقی مؤثر باشد.

هدف از پژوهش حاضر، تعیین نقش میانجی اعتمادبه نفس ورزشی  در رابطه هوش معنوی و خودسودمندی ورزشی کاراته کاهای استان لرستان بود. پژوهش از نوع تحقیقات همبستگى است. جامعه آمارى پژوهش کلیه کاراته کاهای استان لرستان در سال 1394 بودند. برای گزینش نمونه آماری با استفاده از روش نمونه گیری طبقه ای تصادفی، با توجه به جدول کرجسی و مورگان، 357 نفر از بین 5000 کاراته کار انتخاب شدند. برای جمع آوری اطلاعات از سه پرسشنامه هوش معنوی عبداله زاده (1388)، اعتمادبه نفس ورزشی ویلی و نایت (2002) و خودسودمندی ورزشی کرل و همکاران (2007)، استفاده شد. روایى (محتوا، همگرا و واگرا)  و پایایى (بار عاملى، ضریب پایایى مرکب، ضریب آلفاى کرونباخ) پرسشنامه ها حاکى از آن بود که ابزارهاى اندازه گیری از روایى و پایایى خوبى برخوردارند. نتایج حاصل از آزمون فرضیه ها توسط نرم افزار SMART-PLS و با استفاده از آماره آزمون t و ضرایب  مسیر  (β)  نشان داد که هوش معنوی بر اعتمادبه نفس ورزشی و خودسودمندی ورزشی کاراته کاران استان لرستان، تأثیر قوی و معناداری دارد و اعتمادبه نفس ورزشی مى تواند نقش میانجى گرى را در رابطه بین هوش معنوی و خودسودمندی ورزشی ایفا کند. در نهایت می توان گفت که خودسودمندی ورزشی را می توان با هوش معنوی و اعتمادبه نفس ورزشی بالا ارتقا داد.