درخت حوزه‌های تخصصی

مفهوم «خود» در برگیرنده ضمیر آگاه و نیز ناخودآگاه فردی و جمعی است و در فرایند انفرادی سازی سهم بسزایی دارد. «خود» کهن الگویی است که به مفهوم «من» شکل می دهد. تلفیق تضادها، رویکرد اصلی یونگ را تشکیل می دهد و در اثر مجزا ساختن تضادها سایه پدیدار می گردد. به محض دستیابی به آگاهی، نیکی و پاکی ظاهر می شوند و شر و تباهی تا حد امکان در اعماق ضمیر ناخودآگاه باقی می مانند و در اولین فرصت بر دیگران فراکنی می شوند. این مقاله مفهوم سایه جمعی را درباره سه شخصیت مرموز ادبی بررسی می کند.

"آموزش زبان امروز بیش از هر روز دیگر نیازمند هدایت به سوی مسیری نو یعنی زیبایی شناسی می باشد. در حقیقت، زیبایی شناسی آموزش زبان امری است که فعالیت آموزش و یادگیری را به جریانی لذت بخش، تعاملی، تحسین برانگیز و پویا تبدیل می سازد. در نظر گرفتن بعد زیبایی شناختی برای آموزش زبان یعنی دستیابی به شگردی که به جای تکیه بر انتقال اطلاعات مربوط به زبان، قواعد و عناصر شناختی آن، بر حضور (اینجا و اکنون) و احساس (""وجود"" و""هست"") زبان آموز تکیه دارد. همین دو عنصر هستند که زبان آموز را همواره در حالت فعال و پویا نگاه می دارند. از این جهت، آموزش زبان باید به دنبال ایجاد نوعی شناخت زیستی در کلاس های زبان باشد. چنین شناختی با توجه به راهکارهای ارایه شده در این مقاله سبب می گردد تا میزان حضور و حساسیت هر زبان آموز آن قدر افزایش یابد تا دیگر به جای شناخت های مکانیکی زبان و فراگیری قواعد آن در کلاس های زبان، با واقعیت جدیدی روبرو شویم که می توان آن را زبان زیستی نامید. بر این اساس و با توجه به بعد زیبایی شناختی زبان، همان طور که در این مقاله نشان داده می شود، زبان آموز تبدیل به موجودی پویا و حساس می گردد که همواره در وضعیت تعامل و عکس العمل دایم نسبت به موقعیت زبانی که در آن می باشد، قرار می گیرد"

Generally speaking، lexical items that enter our minds through reading a text commonly leave us with pictures، sounds، echoes، and feelings in the mind. While the ability to produce images in the mind in the process of reading appears to be vital for greater comprehension and recall of texts، research has indicated that many poor readers seemingly do not visualize as they read. On the contrary، those readers who do typically visualize achieve greater comprehension and recall (see Tomlinson، 1997). In this study، in line with Wittrock’s ‘generative learning theory’ (e.g.، 1992)، two fairly homogeneous groups of EFL undergraduates (N=50)، after taking a reading comprehension test to ensure that their reading comprehension differences are not significant، were randomly assigned to attend a short-story course in two different sections—one serving as the experimental and the other as the control group، both studying the same short stories، and both being taught by the researcher as their instructor of the course. The experimental group was instructed how to form pictures in the mind—i.e.، how to visualize—before reading، while reading، and after reading a short story، for example، by being requested to draw pictures of the characters، scenes، or settings in the story as they perceived them. The control group، however، did not receive any training with respect to imagery production and was not told to practice visualization before، while، or after reading the same texts as the experimental group did. The results of a reading comprehension test on the short stories that had been discussed in both indicated that the “visualizers” significantly outperformed the “non-visualizers”، i.e.، the control group، on both tests.