این تحقیق تلاش دارد در محیط دیجیتال با تحلیل چگونگی تغییر رفتار مطالعه در 10 سال گذشته، رفتارِ مطالعه را مورد بررسی قرار دهد. در این تحقیق، روشهای پژوهش پیمایشی و تحلیلی، بهکارگرفته شده است. با افزایش مقدار زمان صرفشده برای خواندن مدارک الکترونیکی، نوعی رفتارِ مطالعه از روی صفحه نمایش، در حال پیدایش است. رفتارِ مطالعه از روی صفحه نمایش با صرف زمان بیشتر برای مرور و نگاه اجمالی، تشخیص کلیدواژهای، مطالعه تکباره، خواندن غیرخطی، و مطالعه گزینشیتر مشخص میشود، در حالیکه زمان کمتری برای خواندن عمیق، و خواندن متمرکز صرف میشود. به کاهش توجه مستمر نیز اشاره شده است. یادداشتنویسی و پررنگ نمودن در هنگام خواندن، فعالیت معمول در محیط چاپی است. اما این الگوی «سنتی» هنوز به محیط دیجیتال در هنگامی که افراد، مدارک الکترونیکی را مطالعه میکنند انتقال نیافته است. در این مقاله تبعات مترتب بر تغییر در رفتارِ مطالعه مورد بحث واقع شده، و جهتگیریهایی برای تحقیقات آینده پیشنهاد گردیده است.
انعقاد الکترونیکی عبارت است از انعقاد معامله با استفاده از وسایل ارتباطی الکترونیکی، مخصوصا توسط اینترنت. فراهم آوردن مقدمات معامله نظیر معرفی کالا، انجام مذاکرات و نهایتا تبادل ایجاب و قبول در فضایی مستند و در عین حال کم هزینه و کم تشریفات، همچنین امکان انعقاد خودکار معاملات، از مزایای اصلی انعقاد الکترونیکی معاملات در مقایسه با سایر روش های انعقاد می باشد. مقاله حاضر به بررسی انعقاد الکترونیکی معاملات می پردازد. در نتیجه، اعتبار تشکیل الکترونیکی قرارداد، شرایط اساسی لازم برای تشکیل آن، تشکیل خودکار قرارداد توسط برنامه رایانه ای، زمان تشکیل الکترونیکی قرارداد و شرایط داخل بسته بندی مورد بررسی قرار گرفته اند. نتیجه این بررسی نشان می دهد که الکترونیکی بودن قرارداد، از نظر حقوقی ترجیح محسوب نمی شود؛ و از این دیدگاه، قراردادی که بصورت الکترونیکی تشکیل شده باشد تفاوتی با سایر انواع قرارداد ندارد. مشکلاتی که در مورد انعقاد، شناسایی و اعتبار روش های دیگر معامله وجود دارد در مورد معامله الکترونیکی نیز کم و بیش موجود است.