علوم اسلامی

باردیگر در پرتو بحث از امکان دینی‌شدن علوم بویژه علوم‌انسانی، اسلامی نامیدن برخی دانش‌ها از قبیل فلسفه و عرفان متعارف در جهان اسلام، مورد بحث، تحلیل و نقد قرار گرفته‌است . به نظر می‌رسد چگونگی رویکرد این علوم به منابع وحیانی دین، نقش مهمی در صحت اسلامی نامیدن آن‌ها دارد. آن‌چه در این مقال می‌خوانید، ادامه بحث مقاله‌ای است که در شماره پیش با عنوان «گامی به سوی فلسفه اسلامی» آورده‌شد. نگارنده می‌کوشد تا در این مقاله‌، پیشنهادی روشن از معنای اسلامی بودن فلسفه در اختیار خواننده قرار دهد.

۵۶۲۲۸.

سه «ریاض» در شرح صحیفه سجادیه

سایر: باقر قربانی زرین

منبع: سفینه ۱۳۸۴ شماره ۶

حوزه‌های تخصصی:

حوزه‌های تخصصی علوم اسلامی منطق، فلسفه و کلام اسلامی کلام کلیات کتابشناسی

تعداد بازدید : ۱۴۵۱ تعداد دانلود : ۷۱۴

۵۶۲۲۹.

شرحی لاهوت اندیشانه بر صحیفه سجادیه (1)

نویسنده: جویا جهانبخش

منبع: سفینه ۱۳۸۴ شماره ۶

حوزه‌های تخصصی:

تعداد بازدید : ۱۳۳۰ تعداد دانلود : ۷۲۵

۵۶۲۳۰.

سینما جلوه گاهی برای عرفان سکولار

نویسنده: رامین شریف زاده

منبع: کتاب نقد ۱۳۸۴ شماره ۳۵

حوزه‌های تخصصی:

حوزه‌های تخصصی علوم اسلامی تصوف و عرفان اسلامی سایر

تعداد بازدید : ۲۱۸۶

۵۶۲۳۱.

نظریات غرب و اسلام در باب حقوق بشر

نویسنده: مهدی محمدی

منبع: رشد آموزش معارف اسلامی پاییز ۱۳۸۴ شماره ۵۸

حوزه‌های تخصصی:

حوزه‌های تخصصی علوم اسلامی فقه و اصول فقه اندیشه و فقه سیاسی فقه سیاسی مفاهیم فقه سیاسی حقوق بشر

تعداد بازدید : ۱۲۷۶ تعداد دانلود : ۷۵۸

۵۶۲۳۲.

دلالت وزن های واژه های عربی

نویسنده: اباذر عباچی

منبع: رشد آموزش معارف اسلامی پاییز ۱۳۸۴ شماره ۵۸

حوزه‌های تخصصی:

حوزه‌های تخصصی علوم اسلامی ادبیات عرب لغت

تعداد بازدید : ۱۵۰۲ تعداد دانلود : ۸۸۶

۵۶۲۳۳.

مقایسه بدیعه کفعمی با بدیعه صفی الدین حلی(مقاله علمی وزارت علوم)

نویسنده: فیروز حریرچى سید محمدرضى مصطفوى نیا

منبع: دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران ۱۳۸۴ شماره ۱۷۴

حوزه‌های تخصصی:

تعداد بازدید : ۲۰۹۱ تعداد دانلود : ۹۷۹

با ظهور شرف الدین محمد بن سعید بوصیرى و سرودن قصیده معروفش ""برده "" و تأثیر شگرف آن بر حوزه های ادبى، دیگر شاعران مدیحه سراى نبوى به پیروى از آن پرداختند و قصاید مدیحه نبویه را همچون برده در بحر بسیط و روی میم سرودند و بدین ترتیب قصاید بدیعیه شکل گرفت، قصایدى که در هر بیت آن یک یا چند نوع صنعت بدیعى بکار رفته است. در این بین صفى الدین حلى شاعر پرآوازه قرن هفتم هجرى با سرودن قصیده بدیعیه اش و روی میم، در میان دیگر بدیعیه سرایان برجستگى ویژه اى یافت، چنانکه از سوى مورخین هم عصر خود همچون ابن شاکرکتبى و عسقلانى و تاریخ نگاران معاصر مانند: محمود رزق سلیم و... به عنوان مبدع و مکمل علم بدیع شناخته شد. در حالیکه در ا ین میان شخصیت ادیبى حاذق چون ""شیخ ابراهیم تقى الدین کفعمى ""که وى نیز صاحبه بدیعیه ارزشمندى است که خود به شرح آن پرداخته، مغفول مانده است.

۵۶۲۳۴.