فیلترهای جستجو:
فیلتری انتخاب نشده است.
نمایش ۳۳۷٬۳۸۱ تا ۳۳۷٬۴۰۰ مورد از کل ۵۳۰٬۶۹۴ مورد.
تجربه عملی مشارکت همگانی در ارتقای مستمر کیفیت مدرسه
حوزههای تخصصی:
معرفی کتاب: تربیت سالم در مدرسه
مجموعه مطالعات ایران باستان: گزارش مراسم رونمایی از مجموعه ی مطالعات ایران باستان
حوزههای تخصصی:
گزارش: گزارش کنفرانس میراث عمر خیام (دانشگاه لیدن - دانشگاه کمبریج)
حوزههای تخصصی:
دایرة المعارف کتابفروشی در ایران (کتابفروشی - یادنمای بابک افشار)
حوزههای تخصصی:
گفتگو: دیدار با عتیق رحیمی
حوزههای تخصصی:
حکایت ما و داستان نقد ادبی
حوزههای تخصصی:
گفتمان غرب زدگی: طغیان روشنفکری جهان سومی برای بازگشت به «خود»
حوزههای تخصصی:
بررسی و نقد کتاب: خلیج فارس
حوزههای تخصصی:
برهان های استعلایی کانت
انقلاب های کپرنیکی کانت
راهبردهای مشاوره گروهی در مدرسه
حوزههای تخصصی:
اعتیاد و سبک فرزندپروری
بازاندیشی در اصطلاح و تقسیم اضافه های مجازی(مقاله علمی وزارت علوم)
حوزههای تخصصی:
در این مقاله در آغاز به تعریف «اضافه» اشاره شده است و سپس به تقسیم بندی انواع اضافه ها -اضافه های حقیقی و مجازی- در دستورِ سنتی. پس از آن در اصطلاح «اضافه های مجازی» بازاندیشی شده و تقسیم بندی دیگری برای انواع اضافه ها پیشنهاد شده است. این تقسیم-بندی بر اساس «برجسته سازی»، «خودکاری» و «نقش ادبیِ» زبان صورت گرفته است. در پی تبیینِ این تقسیم بندی تازه، برخی ویژگی های «تشبیه» مورد بحث قـرار گرفته و نمـونه هایی از متونِ کهن نقـل شـده است که -با توجـه به ویژگی های اساسی «تشبیه»- در شمارِ اضافه های تشبیهی قرار نگرفته اند. این اضافه ها که از پیوند یک اسم ِذات و یک اسم ِمعنا پدید می آیند، گونه ای دیگر از «اضافه های زبان ادبی» به-شمار آمده و «اضافه ی تعیُنی» نام گرفته اند. در بخش دیگر نمونه هایی از تعیُن بخشی در زبانِ معیار نقل شده است. مطالبِ مطرح شده در بخش نتیجه گیری جمع بندی شده-اند.
بررسی نظریه ارتباط و خطاب در مثنوی
حوزههای تخصصی:
در این مقاله روشهای ایجاد ارتباط شاعر با خوانندگان ومخاطبان در مثنوی، مطالعه و بررسی شده است. در آغاز شیوه های ایجاد ارتباط با بررسی نظریه ارتبـاطی یاکوبسـن، نظـریه پرداز و ادیب فرمالیست روسی، بیان می شود و سپس تاثیر خطاب و ندا در ساخت کارکردهای کنشی و انگیزشی با توجه به مباحث دستوری آن، مطرح می گردد. در قسمت پایانی مقاله، انواع خطاب های استفاده شده در مثنوی با شواهدی ذکر می شود. توجه به چگونگی استفاده مولوی از انواع خطابها، هنرمندی وی را در آفرینش بی بدیل ترین اثر منظوم در گستره ادبیات عرفانی، نمایان می سازد.