درخت حوزه‌های تخصصی

در این مقاله، هدف ما مطالعه جایگاه تدریس و یادگیری مکالمه به زبان فرانسه در دانشگاه های ایران است. برای بررسی این امر که در تدریس زبان فرانسه به وضوح تعریف نشده است، در نظر داریم مکالمات شفاهی دانشجویان ورودی سالهای 1394-1391 مقطع لیسانس در رشته زبان و ادبیات فرانسه را در دانشگاه تبریز مورد مطالعه قرار دهیم. در واقع، مشکل گفتمان و مکالمه شفاهی به زبان فرانسه تعداد نسبتا زیادی از زبان آموزان را تحت تأثیر می گذارد. در نتیجه سعی خواهیم داشت با بررسی تحلیلی و کامل این مشکلات به دلایل آنها پی ببریم و پیشنهاداتی کلیدی ارائه دهیم که به کسب مهارت های درک و بیان شفاهی منتهی می شود. قصد ما به کارگیری آموزش شفاهی در تدریس زبان فرانسه است که بر اساس رویکردی ارتباطی پایه ریزی شده است. هدف از این رویکرد رشد مهارت ارتباطی و مکالمه شفاهی زبان آموزان فرانسه می باشد. در نهایت، امید است که این روش در بطن نظام تربیتی و آموزشی تدریس زبان فرانسه در ایران واقع شود.

پژوهش حاضر به بررسی بیان اختلاف در استدلال میان زبان آموزان پیشرفته ی ایران و ارتباط آن با عوامل محیطی می پردازد. داده ها های تحقیق نتیجه استدلال نمیان ۲۶ گقتگوکننده به زبان انگلیسی در سه حالت مختلف: 1) موسسه زبان، 2) محیط خانه، 3) محیط دانشگاه است. نمونه مطالعه بر اساس دسترس پذیری انتخاب شدند. تجزیه و تحلیل این استدلال ها نشان دهنده ی تاثیر عوامل محیطی مانند روابط طرفین و بافت موقعیتی که در آن شرکت کنندگان بحث می کنند، بر نحوه ی ابراز مخالفت بود. نتایج این مطالعه تایید کرد که عمل گفتارمخالفت پیچیده و چند بعدی است و جنبه های مختلف محیط بر بیان آن به عنوان یک عمل گفتار تهدید کننده وجهه طرفین یا بهبود بخش تاثیرگذار خواهند بود. بنابراین در این پژوهش پیشنهاد شد که نمی توان این عمل گفتار را بدون در نظر گرفتن عوامل محیطی مورد مطالعه قرار داد، و نشانگرهای زبانی به سادگی نمی توانند مخالفت را در دسته بندی مودبانه / بی ادبانه یا ترجیحی/غیرترجیحی قرار دهد. این پژوهش همچنین نشان داد که روابط، صفات شخصی، پس زمینه، سطح مهارت زبانی و بافت موقعیتی که در آن استدلال می کنند از عوامل مهم است که تعیین کننده ی مخالفت به عنوان حفظ کننده یا تهدیدکننده ی وجهه هستند.

Literature is the aesthetic manifestation of language. It is ‘as old as human language and as new as tomorrow’s sunrise.’ This paper explores the interrelationships between language and literature from 600 AD to the present day. The grammar of present-day English is closely related to that of Old English with the same tense formation and word orders. The verse unit is a single line and its organizing device is ‘alliteration’. The range of Chaucer’s English did much to establish English as a national language. The writers of the Elizabethan period reshaped the literary language by borrowing foreign words and by coining new expressions and figures of speech. Shakespeare’s language and modern English have enough in common so that historians consider that they both belong to the same stage in the history of English. Milton attempted to reinvent the English language through his Paradise Lost. The writers of the seventeenth century developed a prose style that could bear the weight of the most serious and complex ideas. Then, the writers of the eighteenth century devoted themselves to developing out a formal, polished, and “correct” style of expression. Wordsworth and Coleridge intended to purify and renew the literary language and make it closer to the everyday speech of the ordinary people. Modernism tried to articulate a representation of the world and the way of seeing it through complexities of mind using the spoken rather than the formal language.

We deal with a wide range of colors in our daily life. They are such ubiquitous phenomena that is hard and next to impossible to imagine even a single entity (be it an object, place, living creature, etc) devoid of them. They are like death and tax which nobody can dispense with. This omnipresence of colors around us has also made its way through abstract and less tangible entities via the interaction between culture and cognition. In an attempt to shed further light on the way that color meanings could be extended in different languages and cultures, the present study sought to investigate the semantic extension of Persian and English color terms based on cultural data. The findings revealed the existence of both language-idiosyncratic and general tendencies for both Persian and English languages with respect to semantic extension of color terms. It was also shown that Persian and English speakers mostly use the same mechanisms of metonymy, metaphor and sense of opposite relation based on cultural data and their experience of the physical world to develop more and more color meanings. Furthermore, the study suggested that the direction and development of the semantic domain of a color term mainly depends on its already developed semantic properties and is not accidental. Two other accidental points were also found in the study. First, the borrowing, acceptance and the usage of a color expression from another language might depend on the already developed semantic properties of the related color term in the recipient language. Second, it is possible to predict the direction and development of the new connotations and meanings of a color term in a specific language.