مطالب

در دنیای امروز، عده ای پس از خواندن آثار مدرن و پسامدرن، از تعقید لفظی آنها و نیز غیر قابل فهم بودن منظور نویسنده شکوه دارند. گروهی دیگر برخلاف گروه اول از همان داستانهای پیچیده با صفاتی مانند "بهترین" و "غنی ترین" آثار یاد می کنند. شاید ما هم پس از خواندن یکی از داستانهای کوتاه معاصر یا رمانهای موسوم به "نو" داستان را ناتمام کنار گذاشته ایم و یا به خود گفته ایم اگر متوجه منظور نویسنده نشده ایم، به دلیل عدم تمرکز یا اشتغال ذهنی یا "بدخواندن" داستان بوده است. چنین وضع و حالی برای کسانی که با ادبیات قرن بیستم سروکار دارند مقوله ای محسوس و تکراری است و به نحوی با سوالهای اساسی از این قبیل مرتبط است: چر ا آثار مدرن و پسامدرن اینقدر آشفته اند؟ چرا نویسنده قرن بیستم اینقدر از مردم جامعه اش فاصله گرفته است؟ چرا آنچه او می نویسد همان چیزی نیست که توده مردم به آن فکر می کنند، از آن رنج می برند، یا به آن می خندند؟ اصولا اگر قرار است نویسنده فقط تمرین نوشته های هنری و انتزاعی بکند و آنقدر فردی و خصوصی بنویسد که فقط خودش از آن آگاه باشد، پس چرا می نویسد؟ نوشتار حاضر پاسخی است به این پرسشها و تلاشی است درباب روشن کردن شاخصه های ادبیات قرن بیستم و بررسی عواملی که موجب ظهور شکاف بین نویسنده و مردم شده است و نهایتا روزنه ای است برای شناخت و درک بهتر از نوشته هایی که گاهی متهم شده است به "آشفتگی" و "بی سروته بودن".

«به منظور تحقق دیدگاههای حضرت امام ( ره ‌) و مقام معظم رهبری و همچنین تقویت مقاومت مردمی در دفاع از کشور و ایجاد انگیزه در رده‌های مقاومت بسیج به منظور جذب نیروهای مردمی به بسیج و حفظ انسجام بسیجیان طرح تجهیز رده‌های مقاومت بسیج در سالهای 78 ـ 1376 انجام گرفته است‌. این پژوهش برای بررسی دیدگاههای فرماندهان و بسیجیان نسبت به کارآیی و آثار برجای مانده از طرح تجهیز صورت گرفته است‌. به نظر پژوهشگر این طرح از بعد اطلاع‌رسانی‌، باید اقداماتی جهت معرفی امکانات بین بسیجیان صورت گیرد و توزیع امکانات و تجهیزات عادلانه انجام شود‌، تحویل امکانات و نیاز سنجی برای توزیع بموقع انجام شود و به نقاط محروم توجه بیشتری صورت گیرد‌. این پژوهش که به روش پیمایشی و با تکنیک پرسشنامه انجام شده است‌، در کل کشور در رده‌های مختلف انجام گرفته است‌.»