"سرمایهگذاری در بخش حملونقل به منظور ایجاد اشتغال، در تجزیه و تحلیل مسائل اقتصاد کلان و سیاستگذاری از اهمیت فراوانی برخوردار است. بهخصوص این امر در کشور ما تداعی کننده این امر است که از دیدگاه سیاستگذاران اقتصادی، عامل سرمایه به عنوان مکمل نیروی کار در بخش مربوطه به شمار میرود.
در این مقاله، نقش سرمایهگذاری بر ایجاد اشتغال در بخش حملونقل در قالب رهیافت پویای تقاضای نیروی کار و بر اساس همگرایی، برآورد وتجزیه و تحلیل شده است. برای برآورد مدل، با استفاده از آمارهای موجود طی سالهای 83-1350، ابتدا مرتبه جمعی بودن متغیرهای الگو و سپس ساختار الگو و تعداد وقفههای بهینه، مشخص میشود. در گام بعدی، تعداد بردارهای هم انباشتگی الگو تعیین شده و در نهایت، ارتباط سرمایهگذاری با تقاضای نیروی کار در بخش حملونقل مورد برآورد تجربی قرار میگیرد. به منظور ایجاد ارتباط بین روابط تعادلی بلندمدت میان متغیرها با نوسانات کوتاه مدت، الگوی تصحیح خطای برداری مربوط به روابط تعادلی برای متغیر اشتغال، در بخش حملونقل برآورد میشود."
هدف از این مطالعه، بررسی اثر سرمایهگذاری دولت در زیرساخت حملونقل بر سرمایهگذاری بخش خصوصی و رشد اقتصادی ایران است. در این مطالعه، با توجه پژوهشهای انجام شده در کشورهای در حال توسعه، از مدل شتاب انعطافپذیر برای تابع سرمایهگذاری بخش خصوصی و از الگوی رشد سولو همراه با تعدیلاتی برای رشد اقتصادی استفاده شده است. متغیر سرمایهگذاری در زیرساخت حملونقل از عوامل تعیینکننده موجودی مطلوب (*k ) در مدل سرمایهگذاری بخش خصوصی در نظر گرفته شده است. در مدل رشد، دو متغیر سرمایهگذاری دولت در بخش حملونقل و سایر بخشها به عنوان یکی از نهادههای تولید در کنار نیروی کار و سرمایهگذاری خصوصی وارد تابع تولید شده است. در تخمین مدل سرمایهگذاری از روش متغیر ابزاری و در مدل رشد از روش OLS استفاده شده است. نتایج برآورد مدلهای مذکور طی سالهای 1338 الی 1382 نشان میدهد که رابطه قوی بین سرمایهگذاری در زیرساخت حملونقل و سرمایهگذاری بخش خصوصی وجود دارد. همچنین با توجه به کشش مثبت به دست آمده برای سرمایهگذاری در حملونقل، سرمایهگذاری در این زیرساخت اثر مثبت و معناداری بر رشد اقتصادی کشور دارد. با در نظر گرفتن نتایج حاصله، افزایش سرمایهگذاری دولت در زیرساخت حملونقل پیشنهاد میشود.