کیفیت آموزش و پژوهش ، از جمله دغدغه های اصلی نظام های آموزش عالی در اغلب کشورهای جهان بوده است . برخی از کشورها در دو دهه اخیر ، از طریق ارزیابی مستمر ، این تشویش را کاهش داده و در جهت آن کوشیده اند . از جمله کوشش های انجام شده می توان به اجرای طرح های ارزیابی درونی و برونی در سطح ملی و نیز ایجاد ساز و کارهای اعتبار سنجی منطقه ای و بین المللی اشاره کرد . هر چند کمیت و کیفیت کوش های یاد شده در کشورهای مختلف متفاوت بوده ، اما میزان آنها به طور چشمگیری در سطح ملی و بین المللی در دهه اخیر افزایش یافته است .
تا کنون نظریه های مختلفی در زمینه ساماندهی نظام رسانه ای در کشورهای مختلف ارائه شده است . هر یک از این نظریه ها به رویکردهایی بستگی داشته که کمیت و کیفیت ساماندهی را مشخص می کرده است . به عبارت دیگر ساماندهی به واسطه تحولاتی که به شناخت انسان ها مربوز می شود به اشکال مختلفی صورت پذیرفته است . بنابراین می توان گفت قبل از این که بحث ساماندهی نظام رسانه ای مطرح شود باید عقبه فکری این موضوع مطالعه و بررسی شود . به عنوان مثال اگر خواسته باشیم بحث ساماندهی رسانه ای را در ایران مورد توجه قرار دهیم بررسی و کالبدشکافی این موضوعات ضرورت دارد .