زبان آذری : طنین سلام شهریار بر حیدرنیا
حوزههای تخصصی:
فیلترهای جستجو:
فیلتری انتخاب نشده است.
نمایش ۲۷٬۵۴۱ تا ۲۷٬۵۶۰ مورد از کل ۵۴٬۲۷۹ مورد.
سلامان و ابسال
از میراث ادب حماسی ایران
تاریخچه یک عنوان
تنها مذهب ادبیات، آزادی بیان است (گفتگو با راتی ساکسنا)
حوزههای تخصصی:
نخستین کار تمام و کمالم رابرای خدا فرستادم (مصاحبه خورخه اسکارروسی با فرناندو سورنتینو
حوزههای تخصصی:
بهشت از دست رفته مرد چوبی
حوزههای تخصصی:
پدیدارشناسی خواندن
حوزههای تخصصی:
اضطراب نوشتن
حوزههای تخصصی:
مأموریت ادبی در یمن: «در آغاز، گفتگو بود»
حوزههای تخصصی:
گونتر گراس و هند: برای مثال کلکته
حوزههای تخصصی:
گونتر گراس از نگاه نویسندگان
حوزههای تخصصی:
سند نهایی نشست فارسی عمومی
حوزههای تخصصی:
نقد و بررسی کتاب: زندانی نای؛ سیروس شمیسا، چاپ اول
حوزههای تخصصی:
نقد و بررسی کتاب: گزیده مخزن الاسرار؛ بهروز ثروتیان، چاپ اول
حوزههای تخصصی:
نقد و بررسی کتاب: گنجور پنج گنج؛ عبدالمحمد آیتی، چاپ اول
حوزههای تخصصی:
داستان گویی نمایشی در ایران
حوزههای تخصصی:
هر چند داستان گویی نمایشی در سرزمین ها و زمان های مختلف همواره وجود داشته، در ایران روال رو به رشدی نداشته است. پیش از اسلام، گوسان های پارتی و خنیاگران ساسانی، هنگام داستان گویی از موسیقی، رقص و آواز و احتمالا همراهی چند بازیگر بهره می گرفتند. این نوع داستان گویی در جریان تغییر مذهب ایرانیان از آیین زردشت به اسلام، جوهره خود را حفظ کرد؛ اما برخی ویژگی های خود را از دست داد و بر بازیگری داستان گو اتکا پیدا کرد. در دوره اسلامی به سبب محدودیت هایی که در پی تفسیر آموزه های دینی برای هنرهای تجسمی و نمایشی به وجود آمد، داستان گوییِ نمایشی به روایتی محدود شد که غالبا یک نفره انجام می گرفت و آن را «نقالی» می خواندند. همین محدودیت موجب تقویت بازیگری شد و بر تعزیه تاثیر گذاشت. با عزاداری گسترده و نمایش گرایانه ای که در دوره صفوی آغاز شد و در قرون بعد به نمایش مصائب (تعزیه / شبیه خوانی) منجر گشت، زمینه اجتماعی مساعدی برای نمایش دادن و تجسم بخشیدن داستان های حماسی و مذهبی فراهم آمد و میراث داستان گویی نمایشی نقالان، این تحول را به کمال رسانید.
درآمدی به شعرشناسی نقش گرا (رویکردی زبان شناختی)
حوزههای تخصصی:
مقاله حاضر با تاکید بر ضرورت تغییر مبنای منطقی تعریف ماهیت شعر از منطق دو ارزشی ارسطویی به منطق نسبی گرای فازی، ابتدا سه جریان فکری متمایز در حوزه شعرشناسی را مرور می کند. آن گاه با پذیرش دیدگاهی که ادبیات و به طور مشخّص شعر را تافته جدا بافته ای از دیگر کنش های ارتباطی نمی داند و تحلیل زبان شعر را در چارچوب یک نظریه عام زبانی امکان پذیر می داند، تلاش می کند تا بر مبنای نظریه سیستمی ـ نقش گرای هلیدی (1985، 1994) و ملاحظه الگوی پیشنهادی مهاجر و نبوی (1376) تحلیلی نقش گرا از گفتمان شعری و پارامترهای زبانی و فرازبانی موثر در تحقق ارتباط شعری به دست دهد.