جلوه های معرفتی و معنایی«علم» در کلمات قصار نهج البلاغه(مقاله علمی وزارت علوم)
حوزههای تخصصی:
علم در حقیقت یکی از بر ترین نعمت های خداوند برای بشر است. علم موهبتی الهی است که خداوند به وسیله آن، انسان را بر سایر موجودات و برخی انسان ها را بر برخی دیگر برتری داده است. حضرت علی (ع) که خود یک عالم ربّانی و باب مدینه ی علم پیامبر (ص) است، ارزش انسان را به دانایی او می داند و در دیدگاه آن گنجینه ی اسرار الهی، هر کس دانایی و تقوای بیشتری دارد، از مرتبه ی بالاتری برخوردار است. واژه«علم» از واژگان پرکاربرد در نهج البلاغه است.کتاب شریف نهج البلاغه مشتمل بر سه بخش است. خطبه ها، نامه ها و سپس حکمت ها یا همان کلمات قصار که به سبب عامّ بودن و قابلیّت تطبیق برای همه ی نسل ها، از اهمیّت بسزایی برخوردار است.
این نوشتار در جهت شناخت «علم و جایگاه های معرفتی آن»، در سخنان گُهربار امام علی (ع) در نهج البلاغه، به رشته ی تحریر درآمده است. نتیجه ی بررسی و تحلیل در این نوشتار نشان می دهد که علم و آگاهی تنها ملاک برتری نیست بلکه علم توأم با عمل صالح موجب تعالی بشر است و علم و دانش به نسبت سرمایه های مادّی از ارزش بسیار والاتری برخوردار است و روح جایگاه علوم بشری است که از ظرفیّت نامحدودی برای پذیرش برخوردار است که به شکل زیبائی در کلام امام جلوه گر شده است.