حدیث

انتصاب على علیه السلام به رهبرى جامعه

حضرت معصومه (س) در جمع بانوان محدثه

اسراف و تبذیر

تجلی قرآن در رفتار حضرت فاطمه (س)

نعمانی و مصادر الغیبه(مقاله پژوهشی حوزه)

جزیره خضرا در ترازوی نقد(مقاله پژوهشی حوزه)

بررسی روایات فضایل حضرت علی علیه السلام در صحاح سته

نگاهی دیگر به تفسیر اثری(مقاله علمی وزارت علوم)

روایات ضرب قرآن به قرآن در ترازوی نقد(مقاله علمی وزارت علوم)

فضایل شب جمعه

شرح احوال و آثار فیض کاشانی

۱۵۵۲.

ارتباط گفتاری زن و مرد نامحرم از دیدگاه کتاب و سنّت(مقاله علمی وزارت علوم)

نویسنده: احمد طاهری نیا

منبع: معرفت ۱۳۸۶ شماره ۱۲۲

حوزه‌های تخصصی:

تعداد بازدید : ۳۴۸۹۴۶

یکی از لوازم حضور زنان در اجتماع، ارتباط گفتاری آنان با مردان نامحرم است که ممکن است به یکی از صورت‌های گفت‌وگو، پرسش و پاسخ و سخنرانی باشد. سؤال اصلی این است که این ارتباط از نظر کتاب و سنّت چگونه است؟ آیا زنان مجازند با مردان ارتباط گفتاری به هر یک از صور یاد شده داشته باشند؟ و در صورت جواز، آیا در کیفیت ادای کلمات نیز می‌توانند به هرگونه سخن بگویند یا باید مقرّراتی را رعایت نمایند؟ و در هر صورت، آیا باید به مقدار ضرورت اکتفا کنند یا در این مسئله نیز محدودیتی ندارند؟ با مراجعه به کتاب و سنّت و مشاهده نقل‌های قرآن از گفت‌وگوهای انبیا علیهم‌السلام با زنان و گفت‌وگوی برخی از زنان نمونه و پاک‌دامن با برخی از مردان غیرمحرم و با مراجعه به روایاتی که راویان زن از پیامبر و ائمّه اطهار علیهم‌السلام نقل کرده یا مسائلی را از آنان پرسیده و جواب شنیده‌اند، به این نتیجه می‌رسیم که اصل ارتباط گفتاری زن و مرد نامحرم به یکی از صورت‌های یاد شده بدون قصد لذت اشکالی ندارد. اما بر اساس آیه «فَلَا تَخْضَعْنَ بِالْقَوْلِ»(احزاب: 32) باید ادای کلمات و طرز سخن گفتن به گونه معروف و دور از هرگونه عشوه‌گری باشد تا زمینه فساد و ارتباط نامشروع فراهم نشود. همچنین در سخنان خود باید، به مقدار ضرورت بسنده کنند و از به درازا کشیدن کلام و ردّ و بدل کردن مطالب غیرضروری پرهیز نمایند.

پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله ) و منشور بزرگ حقوقی و تربیتی/قسمت نهم