فیلترهای جستجو:
فیلتری انتخاب نشده است.
نمایش ۵٬۳۲۱ تا ۵٬۳۴۰ مورد از کل ۱۱٬۴۶۵ مورد.
نقد دین پژوهی مبتنی بر نظریه عمل گرای صدق(مقاله علمی وزارت علوم)
حوزههای تخصصی:
نظریه عمل گرای صدق، از جمله نظریه های مهم در بابِ مفهوم صدق است. بر اساس این نظریه، «گزاره P صادق است، اگر و تنها اگر، گزاره P در عمل سودمند باشد». اخذ این نظریه در مطالعه دینی، فضای فکری مستقل و متفاوتی را در گستره های گوناگونِ دین پژوهی پدید می آورد. در این نوع دین پژوهی، به جای بررسی مطابقت یا عدمِ مطابقتِ تعالیم و گزاره های دینی با واقعیت، آثار محسوس و نتایج عملی آنها سنجش و ارزیابی می شود. حقانیتِ آموزه ها و گزاره های دینی را نه مطابقتِ آنها با واقعیت، که نتایجِ عملی و پیامدهای عینی آنها تعیین می کند. این رهیافت، علاوه بر اشکال های معرفت شناختی، با فضای فکریِ حاکم بر ادیان آسمانی ناسازگار و متعارض است و انتقادهای متعددی به آن وارد شده است: نسبیت گرایی معرفتی، انسان مَداری و حذف خدامحوری، به فراموشی سپردنِ «واقعیت خدا» و نشاندنِ «تصور خدا» به جای آن، بی توجهی به پیام وارگیِ ادیان آسمانی، تحویلی نگری در بابِ دین و تقلیل آن به آثار و نتایج عملی، ترویجِ نگرشِ سودانگارانه و ابزارپندارانه به دین، عدمِ توجه به مرگ آگاهی و آخرت اندیشیِ ادیان آسمانی، ناتوانی در فهمِ حقیقتِ خالصِ دین و...
نگاهی نقادانه به مهم ترین پاسخهای اشکال شر(مقاله ترویجی حوزه)
حوزههای تخصصی:
ترجمه رساله الابانه
مصاحبه علمی
منبع:
شیعه شناسی ۱۳۸۳شماره ۵
حوزههای تخصصی:
با جاری وحی: رساله ای در تفسیر (قسمت چهارم)
حوزههای تخصصی:
تحلیلی بر برهان عنایت(مقاله پژوهشی حوزه)
حوزههای تخصصی:
شناخت: آشنایی با ادیان جدید (6): دین عصر جدید
حوزههای تخصصی:
نقدى بر نقد (عقلگرایان چگونه مىاندیشند؟ )
حوزههای تخصصی:
تأملى در (حرکة الأصلاح الشیعى)
حوزههای تخصصی:
تورات چیست و چرا از نظر یهودیان مهم است؟
حوزههای تخصصی:
آفاق امامت
منبع:
فرهنگ کوثر ۱۳۸۲ شماره ۶۰
حوزههای تخصصی:
با جاری وحی: رساله ای منتشر نشده ای از علامه شیخ ابوالحسن شعرانی (ره) (3) (شامل بحثی نو درباره تعلق
حوزههای تخصصی:
روایت های تبشیری: مروری بر تالیفات مبلغان مسیحی در ایران
حوزههای تخصصی:
زمان در قرآن(مقاله پژوهشی حوزه)
حوزههای تخصصی:
زمان و زمانمندی از شئون و جلوه های موجودات ممکن است و هیچ گاه از آنها منفک نمی شود. اما ازآنجاکه وجود امری تشکیکی است، هر مرتبه ای شأن خود را دارد. زنجیره زمان در مراتب ممکنات هیچ گاه پاره نمی شود بلکه در سیر صعودی هستی لطیف تر و رقیق می شود. در نتیجه، شئون آن هم دچار قبض و بسط می گردد. زمان در عالم رؤیا و طبیعت یکی نیست. سال هایی که در عالم رؤیا سپری می شود، نسبت به عالم طبیعت در یک لحظه جمع می شود. اما این حقیقت در جهان آخرت چنان رقیق و جمع می شود که براساس آیات الهی، یک روز آن مطابق هزار یا پنجاه هزار سال طول می کشد که با احوال کافران و مؤمنان متغیر است. آن زمان حقیقتی درونی، شخصی و کیفی است و این زمان حقیقتی کمّی و بیرونی است. در این مقاله، کوشش شده است با روش تحلیلی و توصیفی، این نظریه تبیین گردد.