فیلترهای جستجو:
فیلتری انتخاب نشده است.
نمایش ۳۱٬۹۶۱ تا ۳۱٬۹۸۰ مورد از کل ۵۴٬۳۹۸ مورد.
گفت و گو: شکسپیر، از نگاهی دیگر
منبع:
آزما مهر ۱۳۸۳ شماره ۳۲
حوزههای تخصصی:
پرچم دار غریب شعر نیمایی
طنز تاریخ: چرند و پرند
منبع:
فردوسی تیر ۱۳۸۳ شماره ۱۹
حوزههای تخصصی:
صدای دیگری در دیوان حافظ
حوزههای تخصصی:
نزار قبانی شاعر سوریه
حوزههای تخصصی:
علی (ع) در ترانههای کار
معرفی اثر-کله فریاد (ترانههایی از خراسان)
حوزههای تخصصی:
ترانههای دعوت باران و بازداشتن آن در تاجیکستان
حوزههای تخصصی:
مغالطه روش برتر در ترجمه ادبی(مقاله علمی وزارت علوم)
حوزههای تخصصی:
از دیرباز دو روش عمده در ترجمه ادبی وجود داشته است ؛ این دو روش که تحت عناوین مختلف از جمله لفظ گرا و معنی گرا شناخته می شوند ، رقیب یکدیگر بوده و در هر مقطع تاریخی یک روش بر روش دیگر غلبه داشته است. کسانی که یکی از دو روش را از روش دیگر برتر می شمارند ، برای اثبات برتری روش مورد نظر خود به عواملی استناد می کنند که مبنای فردی و یا منشا بیرونی دارد. برخی از این عوامل عبارتند از خواننده ترجمه ، زبان ، فرهنگ و اخلاق . نویسنده ، تعاریف موجود از روش های ترجمه را مغلطه آمیز می شمارد و براساس عواملی درونی و عام ، تعریفی از روش ترجمه ادبی ارائه می کند که تابع ذوق افراد و نیازهای فرهنگی در مقطع زمانی خاصی نیست و از اعتباری همیشگی برخوردار است.
خیام از نگاهی دیگر
حوزههای تخصصی:
تداعی، قصه و روایت مولانا
حوزههای تخصصی:
جهان بینی جمال الدین عبدالرزاق اصفهانی(مقاله علمی وزارت علوم)
حوزههای تخصصی:
نکته هایی از زبان فارسی
حوزههای تخصصی:
ادبیات پژوهی صدرالدین عینی و خودشناسی ملی تاجیکان فرارود (1)
حوزههای تخصصی:
ادبیّاتپژوهی نوین فارسی تاجیکی فرارود در دهه بیست سده بیست، چون یک شاخه تاجیکشناسی پیریزی شد و میتوان گفت تا پایان دهه سیام خصوصیت تاجیکشناسی داشت، یعنی برای نظر انداختن به تاریخ ملّت و ویژگیهای آن، برای شناسانیدن مردم تاجیک به خودشان و به دیگران، برای تأمین بقای عمر ملّت خدمت کرده است. صدرالدّین عینی از جمله افرادی بود که به تحقیق و تفحّص در این زمینه پرداخت و اوّلین اثر کلان ادبیّاتشناسی نوین تاجیکی را خلق کرد. در این مقاله به کتاب «نمونه ادبیّات تاجیک» ـ اثر این مؤلّف ارزنده تاجیکی ـ و اهمّیّت آن در ادبیّاتپژوهی تاجیک پرداخته شده است.
نسخه های خطی شاهنامه در هند
تاملی در زندگی و اندیشه های عرفانی ابن سینا(مقاله علمی وزارت علوم)
حوزههای تخصصی:
پور سینا که شاید فیلسوفترین فیلسوفان ایرانی و یا بطور کلّی فیلسوفترین فیلسوفان جهان اسلام باشد؛درپایان عمر،چنان که آخرین کتاب بزرگ وی "الاشارات و التّنبیهات "نشان می دهد؛ بنوعی از عرفان گرایش یافت که شاید بتوان آن را فلسفةشرقی بوعلی خواند . این فلسفة شرقی، درحیات فکری متأخّر اسلامی،بیشترین اهمیّت را داشته است . زیرا این حکمت، درمسیری گام برداشت که یک قرن و نیم بعد با شهاب الدّین، به نتایج درخشانی رسید. با این که مفهوم اشراقی را بطور رسمی سهروردی بنیاد نهاد ؛امّا نه تنها یک طرح کلّی،بلکه دریافت روشنی از آن را می توان از یک سو، درنمط پایانی الهیّات و ازسوی دیگر درقصیدةعینیّه و رساله های عرفانی ابن سینا دید. این نکاتی است که نگارنده بر آن است تا دراین مقال، آنها را مورد بررسی و مداقّه قراردهد.