درخت حوزه‌های تخصصی

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر تمرین چشم آرام بر تثبیت خیرگی در یادگیری مهارت دریافت و ارسال سرویس والیبال در کودکان بود. نمونه آماری شامل 20 دانش آموز دختر مبتدی با میانگین سنی 10 الی 12 سال بود که بصورت در دسترس انتخاب و پس از انجام پیش آزمون به صورت تصادفی در دو گروه 10 نفره (تمرین چشم آرام و تمرین تکنیکی) جایگزین شدند. پس از پیش آزمون، شرکت کنندگان در 9 جلسه آموزشی جداگانه (3 جلسه در هفته) شرکت کردند و 48 ساعت پس از آخرین جلسه آموزشی، آزمون یادداری اول و یک ماه بعد آزمون یادداری دوم انجام شد. جهت سنجش عملکرد ، از آزمون دریافت سرویس والیبال با ساعد در زمین مینی والیبال و برای ثبت داده های بینایی از ردیابی چشم Ergoneers)) استفاده شد. نتایج تحلیل واریانس مرکب 3×2 نشان داد عملکرد دریافت سرویس والیبال در گروه تمرین چشم آرام نسبت به گروه تکنیکی از پیش آزمون تا یادآوری اول و دوم به شکل معنی داری افزایش یافت 0/05)>(p. نتایج آزمون تحلیل واریانس طول تثبیت خیرگی دریافت کننده به نقطه تماس دست سرویس زننده به توپ تفاوت معنی داری را بین دو گروه در سه مرحله نشان نداد (p=0/065). نتایج آزمون یومن ویتنی در دو گروه تفاوت معنی داری را در تعداد کوشش های همراه با تثبیت خیرگی دریافت کننده به پاسور در یادداری اول(0/1650=p) و یادداری دوم (0/052=p) نشان نداد.. بنظر می رسد تمرین چشم آرام نسبت به تمرین تکنیکی تاثیر قابل توجهی بر یادگیری تکلیف مهاری و اثر مشابهی بر تثبیت خیرگی کودکان داشته باشد

هدف این پژوهش مقایسه تأثیر مداخلات توان بخشی شناختی، بازی های حرکتی هدفمند و ترکیبی بر انعطاف پذیری شناختی و هماهنگی حرکتی کودکان دارای اختلال هماهنگی رشدی بود. شصت دختر دارای اختلال در دامنه سنی 7 تا 10 سال براساس پرسشنامه اختلال هماهنگی رشدی (نسخه والدین) و مقیاس رشد حرکتی لینکن- اوزرتسکی شناسایی شدند و به صورت تصادفی در چهار گروه 15 نفره (توان بخشی، بازی، ترکیبی و کنترل) جای گرفتند. گروه ها در یک دوره آزمایشی هشت هفته ای (24 جلسه 45 دقیقه ای، سه جلسه در هفته) شرکت کردند و انعطاف پذیری شناختی و هماهنگی حرکتی آن ها در پیش آزمون و پس آزمون با استفاده از آزمون دسته بندی کارت های ویسکانسین و مقیاس رشد حرکتی لینکن- اوزرتسکی سنجش شد. نتایج تحلیل واریانس عاملی ترکیبی و مقایسه های تعقیبی نشان داد که انعطاف پذیری شناختی و هماهنگی حرکتی در هر سه گروه تجربی بهبود معنادار داشت (05/0>P). بهبود انعطاف پذیری شناختی (خطای درجاماندگی) در گروه ترکیبی در مقایسه با گروه بازی (01/0=P) و همچنین بهبود هماهنگی حرکتی در گروه های ترکیبی (001/0>P) و بازی (001/0>P) در مقایسه با گروه توان بخشی بیشتر بود. در سایر موارد، تفاوت معناداری بین گروه های تجربی مشاهده نشد (05/0<P). براساس این یافته ها، مداخله ترکیبی توان بخشی شناختی و بازی های حرکتی هدفمند در مقایسه با مداخلات تک رویه، برای اهداف درمانی چندگانه در اختلال هماهنگی رشدی نظیر بهبود هم زمان انعطاف پذیری شناختی و هماهنگی حرکتی اثربخش تر است.

هدف تحقیق حاضر مطالعه اثر خودگویی ارگانیک هدفمند بر افکار خودآیند منفی و عملکرد در رقابت پرتاب دارت بود؛ بر این اساس، 36 دانشجوی مبتدی در زمینه پرتاب دارت انتخاب شده و به صورت تصادفی به دو گروه خودگویی و کنترل تقسیم شدند. در ابتدا در یک جلسه آموزشی تکنیک صحیح پرتاب دارت توسط یک مربی حرفه ای به آن ها آموزش داده شد و 100 پرتاب تمرینی به سمت تخته دارت تجربه کردند و خطای آن ها شناسایی و اصلاح شد. سپس هر دو گروه در مرحله پیش آزمون شامل دو دسته پرتاب 10 کوششی شرکت کردند و عملکرد آن ها سنحیده شد و پرسشنامه افکار خودآیند منفی (QNS) هولون و کندال را در پایان پیش آزمون تکمیل کردند. در مرحله بعد، دوباره دو دسته پرتاب 10 کوششی در شرایط رقابتی بین شرکت کنندگان انجام شد؛ با این تفاوت که گروه خودگویی ارگانیک هدفمند قبل از پرتاب دارت از عبارت های خودگویی ارگانیک هدفمند استفاده کردند، اما گروه کنترل در طول پرتاب ها از هیچ نوع خودگویی استفاده نکردند. دوباره امتیازات پرتاب دارت سنجیده شد و پرسشنامه افکار خودآیند منفی تکمیل شد. نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که خودگویی منجر به بهبود عملکرد پرتاب دارت در طول رقابت و کاهش افکار خودآیند منفی شد. به طور کلی، به نظر می رسد خودگویی ارگانیک هدفمند در طول رقابت پرتاب دارت از طریق تغییر شناختی از تهدیدها به چالش ها از بروز خودگویی خودکار منفی جلوگیری کرده و با افزایش اعتمادبه نفس و کاهش اضطراب زمینه بهبود عملکرد را فراهم کرده است.

یکی از استراتژی های مهم درباره پایین آمدن از پله در سالمندان برای کاهش آسیب ها، توانایی رسیدن سریع به پایداری است. مطالعه حاضر با هدف اثر تحریک جریان مستقیم فراجمجمه ای (tDCS) مخچه بر زمان رسیدن به پایداری سالمندان انجام گرفت. در این مطالعه نیمه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون همراه با گروه کنترل، از بین سالمندان مرد شهر اهواز با دامنه سنی 60 تا 80 سال، 30 سالمند سالم به صورت مشارکت داوطلبانه برای شرکت در پژوهش انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه 15 نفری مداخله tDCS مخچه و tDCS ساختگی (شم) قرار گرفتند. شرکت کنندگان در مرحله پیش آزمون و پس آزمون در سه کوشش اقدام به انجام تکلیف پایین آمدن از پله روی صفحه نیروسنج کردند. در مرحله تمرینی که به مدت دو هفته و هر هفته پنج جلسه متوالی و هر جلسه 20 دقیقه طول کشید، گروه ها تحریک مربوط را دریافت کردند. داده ها به روش تحلیل کوواریانس تک متغیری تحلیل شد. نتایج پژوهش حاضر نشان داد که تحریک tDCS مخچه بر بهبود زمان رسیدن به پایداری (قدامی-خلفی و مرکزی-جانبی) مردان سالمند تأثیر معنا داری داشت (01/0>P)، اما تحریک tDCS ساختگی بر زمان رسیدن به پایداری (قدامی-خلفی و مرکزی-جانبی) مردان سالمند تأثیر معنا داری نداشت (05/0<P). با توجه به نتایج پژوهش حاضر، به مربیان و متخصصان سالمندی پیشنهاد می شود از سودمندهای تحریک مخچه در بهبود زمان رسیدن به پایداری سالمندان مرد بهره گیرند.

پژوهش حاضر با هدف تعیین تأثیر مدل سازی پیش خوراندی و غیرپیش خوراندی در ترکیب مشاهده عمل و تصویرسازی حرکتی هم زمان و متناوب بر یادگیری و خودکارآمدی پرتاب آزاد بسکتبال در کودکان انجام شد. تعداد 72 دانش آموز پسر با میانگین سنی 12/1±63/11 سال که توانایی تصویرسازی داشتند، به صورت نمونه گیری دردسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفی در شش گروه خودمدل سازی پیش خوراندی (مشاهده و تصویرسازی هم زمان و متناوب)، خودمدل سازی غیرپیش خوراندی (مشاهده و تصویرسازی هم زمان و متناوب) و مدل ماهر (مشاهده و تصویرسازی هم زمان و متناوب) تقسیم شدند. پس از پیش آزمون پرتاب آزاد و خودکارآمدی، شرکت کنندگان سه جلسه در هفته، هر جلسه با 40 کوشش به مدت شش هفته، تمرین کردند. در گروه های خودمدل سازی پیش خوراندی، شرکت کنندگان فیلم ویرایش شده خود و در گروه های خودمدل سازی غیرپیش خوراندی، شرکت کنندگان فیلم پرتاب واقعی خود و در گروه مدل ماهر، فیلم پرتاب فرد ماهر را مشاهده کردند و به روش پتلپ تصویرسازی هم زمان و متناوب انجام دادند. پس از آخرین جلسه، پس آزمون و یک هفته بعد آزمون یادداری و انتقال گرفته شد. از روش تحلیل واریانس مختلط برای تحلیل داده ها استفاده شد. یافته ها نشان داد، میانگین امتیاز پرتاب آزاد بسکتبال و خودکارآمدی گروه های پیش خوراندی و ماهر به طور معناداری (001/0=P) بیشتر از گروه های غیرپیش خوراندی و میانگین امتیازات گروه تصویرسازی و مشاهده هم زمان پیش خوراندی به طور معناداری (01/0=P) بیشتر از میانگین امتیاز گروه مشاهده و تصویرسازی هم زمان ماهر بود. براساس یافته ها، مربیان می توانند با استفاده از خودمدل سازی در تمرینات ترکیب مشاهده عمل و تصویرسازی حرکتی به بهبود خودکارآمدی و عملکرد حرکتی از طریق الگودهی مثبت کمک ک نند

هدف این پژوهش بررسی تأثیر اجرای جسمانی، مشاهده عمل و تصویرسازی حرکتی بر یادگیری و درجات آزادی کارکردی ضربه گلف بود، بر این اساس، 40 دانشجوی مبتدی مرد راست دست (4/3±25 سال) در این پژوهش شرکت کردند و به صورت تصادفی در چهار گروه تمرین جسمانی، مشاهده عمل، تمرین ذهنی و کنترل تقسیم شدند. ابتدا از شرکت کنندگان خواسته شد که یک پیش آزمون شامل 12 کوشش را تکمیل کنند. بعد از پیش آزمون، شرکت کنندگان ضربه گلف را براساس گروه بندی های مربوط (9 بلوک 18 کوششی) تمرین کردند. یک روز پس از اکتساب، آزمون یادداری مشابه با پیش آزمون اجرا شد. متغیرهای دقت حرکت و کینماتیک حرکت در مراحل پیش آزمون و پس آزمون ثبت شدند. با استفاده از روش تجزیه و تحلیل مؤلفه های اصلی، درجات آزادی کارکردی اندازه گیری شدند. به منظور تحلیل داده ها از طرح تحلیل واریانس مرکب با 4 (گروه) × 2 (مراحل آزمون) استفاده شد. نتایج متغیر دقت حرکت نشان داد، گروه تمرین جسمانی در یادداری نسبت به دو گروه تجربی دیگر عملکرد سطح بالاتری داشت (همه 05/0>P). همچنین گروه مشاهده ای نسبت به گروه ذهنی دقت بیشتری داشت (05/0>P). این نتایج در متغیر درجات آزادی کارکردی تکرار شد و گروه جسمانی بهتر از دو گروه تجربی دیگر عمل کرد (همه 05/0>P). همچنین گروه مشاهده ای نسبت به گروه ذهنی درجات آزادی کارکردی کمتری داشت (05/0>P). این نتایج براساس ماهیت متفاوت بازخورد در این سه حالت اجرا و همچنین براساس تئوری مدل های درونی توجیه شدند

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی بازی های بومی -محلی با روش های آموزشی قیودمحور و تدریس بازی برای فهمیدن بر توانایی های شناختی و اجتماعی دانش آموزان انجام شد. این پژوهش از نوع نیمه تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون بود که به صورت علّی- مقایسه ای و به شکل میدانی انجام شد. پنجاه و پنج دانش آموز دختر (10±1 سال) به صورت تصادفی به چهار گروه قیودمحور، تدریس بازی برای فهمیدن، ترکیب رویکرد قیودمحور و تدریس بازی برای فهمیدن و گروه سنتی تقسیم شدند. آزمودنی ها به مدت 12 هفته، هر هفته سه جلسه یک ساعته مطابق رویکرد آموزشی گروه خود به تمرین پرداختند. از نرم افزار کاگ لب و مقیاس توانمندی های اجتماعی-هیجانی و تاب آوری به ترتیب برای ارزیابی توانایی شناختی و اجتماعی کودکان استفاده شد. نتایج تحلیل واریانس مرکب تفاوت معناداری را بین پیش آزمون و پس آزمون گروه ترکیبی در توانایی شناختی و اجتماعی نشان داد؛ به طوری که می توان گفت احتمالاً 66 درصد از تغییرات در توانایی شناختی و 75 درصد از تغییرات در تونایی اجتماعی کودکان تحت تأثیر آموزش آن ها براساس رویکرد ترکیبی بوده است؛ درحالی که در آموزش سنتی در متغیرهای مذکور تأثیر معناداری مشاهده نشد. با توجه به یافته های پژوهش می توان نتیجه گرفت که استفاده از رویکرد قیودمحور و تدریس بازی برای فهمیدن می تواند توانایی شناختی و اجتماعی کودکان را به طور هم زمان بهبود بخشد. مطالعه حاضر نشان می دهد که مدل های آموزش قیودمحور و تدریس بازی برای فهمیدن درقالب بازی های بومی-محلی روش تمرینی مناسبی برای ارتقای توانایی های شناختی و اجتماعی در دانش آموزان هستند و به نظر می رسد این رویکردها قابلیت انتقال به سایر مقاطع تحصیلی را دارند.

هدف پژوهش حاضر بررسی مدل و ارزیابی ویژگی های روان سنجی ابزار سواد بدنی برای کودکان پیش از دبستان ایرانی (18 تا 48 ماهه) بود. این پژوهش به صورت توصیفی-زمینه یابی بود و در قالب مطالعه مقطعی انجام شد. با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای، 305 کودک از مهدکودک های شهر تهران انتخاب شدند. ابزار ارزیابی سواد بدنی کودکان پیش از دبستان از طریق روش ترجمه-بازترجمه به فارسی برگردانده شد و توسط هشت متخصص برخی از خصوصیات روان سنجی آن بررسی شد. تحلیل عاملی تأییدی نیز برای ارزیابی داده ها و مدل سازی سازندگان اصلی ابزار به کار رفت. پایایی ابزار با استفاده از همسانی درونی و ضریب همبستگی درون گروهی برای سنجش دقت و قابلیت تکرارپذیری محاسبه شد. نتایج نشان داد، روایی محتوایی ابزار براساس نظر متخصصان 96/0 بود که در سطح قابل قبولی است. همچنین روایی ظاهری با تأیید حداکثری متخصصان در سطح بسیار عالی برآورد شد. در تحلیل عاملی تأییدی، سه دامنه «شایستگی حرکتی»، «حرکات هماهنگ» و «انگیزه و لذت» به عنوان عوامل اصلی شناسایی و تأیید شدند که با مدل نظری و معیارهای آماری تناسب خوبی نشان دادند. ضرایب پایایی همسانی درونی شامل پایایی ترکیبی و آلفای کرونباخ، بیشتر از 70/0 به دست آمد که نشان دهنده پایایی درونی مطلوب ابزار است؛ بنابراین ابزار سواد بدنی کودکان پیش از دبستان، ابزاری معتبر و قابل اعتماد برای ارزیابی سواد بدنی کودکان 18 تا 48 ماهه است و پژوهشگران و مربیان کودک می توانند از آن استفاده کنند

مقدمه: این پژوهش با هدف مقایسه دو روش آموزش خطی و غیرخطی بازی های توپی بالشوله هایدلبرگ  بر میزان فعالیت بدنی، خودکارامدی و لذت از فعالیت در دختران هفت تا نه ساله انجام گرفت. روش پژوهش: این تحقیق نیمه تجربی با ۳۰ دختر هفت تا نه ساله در دو گروه ۱۵ نفره (آموزش خطی و غیرخطی) انجام گرفت. مداخله شامل هشت هفته تمرین (سه جلسه در هفته) بود و فعالیت بدنی شرکت کنندگان با پرسشنامه فعالیت بدنی نونهالان (ضامنی و همکاران، ۱۳۹۸) در طول دوره و دو ماه پس از آن اندازه گیری شد. همچنین از پرسشنامه های خودکارامدی و لذت از فعالیت بدنی مورانو و همکاران (2019) قبل و بعد از مداخله استفاده شد. یافته ها: نتایج حاصل از تحلیل واریانس مرکب نشان داد که روش آموزش غیرخطی تأثیر معناداری بر افزایش سطح فعالیت بدنی، خودکارامدی و لذت از فعالیت بدنی داشته است (p>0/5). اثر اصلی گروه در تمامی متغیرهای وابسته معنادار بود، که بیانگر تفاوت های شایان توجه بین دو گروه خطی و غیرخطی است. با این حال، اثر اصلی زمان و همچنین اثر تعاملی زمان × گروه در هیچ یک از متغیرهای وابسته به سطح معناداری نرسید (p>0/5). نتیجه گیری: آموزش غیرخطی بازی های توپ های هایدلبرگ با افزایش خودکارامدی و لذت از فعالیت بدنی، نسبت به آموزش خطی، تأثیر بیشتری در بهبود و پایداری سطح فعالیت بدنی دختران هفت تا نه ساله دارد. این یافته ها می توانند مبنای علمی برای طراحی برنامه های آموزشی مؤثرتر جهت ارتقای مشارکت کودکان در فعالیت بدنی باشند.

هدف پژوهش حاضر بررسی اثر دست کاری بینایی بر کنترل قامت و کارکردهای قشر مغز سالمندان بود. در این مطالعه، 60 سالمند سالم (32/4±23/68 سال) شرکت کردند. شرکت کنندگان کنترل قامت ایستا را در حین ثبت الکتروانسفالوگرافی انجام دادند. در این مطالعه، 24 الکترود برای ثبت سیگنال های الکتروانسفالوگرافی استفاده شد. پس از بازرسی بصری برای شناسایی و حذف نویز، به منظور شناسایی و حذف اثرات مصنوعی بیولوژیک و محیطی مانند پلک زدن یا الکترومایوگرافی، از تجزیه و تحلیل اجزای مستقل و تکنیک های پردازش استفاده شد. تجزیه و تحلیل اجزای مستقل با استفاده از اسکریپت های مبتنی بر EEGlab (2023) پیاده سازی شده در MATLAB (R2023b) روی داده ها اعمال شد. نتایج آزمون تحلیل واریانس مرکب 4 (وضعیت) × (5) باند فرکانسی × (24) کانال نشان داد، قشر مغز به طور معناداری در کنترل قامت مشارکت داشت (0001/0P=). این مشارکت در شرایط چشم باز و بسته قابل مشاهده بود. قشر حسی-پیکری، قشر جداری، پس سری چپ، گیجگاهی، مرکزی-آهیانه ای و جداری-پس سری، همگی در تولید نوسان امواج قشر مغز مرتبط با کنترل قامت ایستا نقش داشتند. در کنترل قامت ایستا با حذف بینایی کنترل قامت از سطح قشری به ساختار زیر قشری در طول کنترل قامت با چشم بسته تغییر نکرد. سالمندان ممکن استراتژی های متفاوتی را در کنترل قامت به کار ببرند. به نظر می رسد، کنترل آگاهانه در سطح قشر بر کنترل خودکار یا سطوح زیر قشری در کنترل قامت ایستا سالمندان ارجحیت دارد. افزایش فعالیت قشر مغز یک استراتژی برای جبران زوال مرتبط با افزایش سن است.

با توجه به تأثیر بسیار مهم مشارکت در فعالیت بدنی یا بی تحرکی بر سلامت جسمانی و روانی، تحقیق حاضر درصدد بررسی و مقایسه وضعیت فعالیت بدنی سلامت محور (سطح متوسط-تا-شدید فعالیت بدنی) و رفتار بی تحرکی در بزرگسالان و سالمندان بود. آزمودنی های تحقیق، 384 بزرگسال (192 زن) و 384 سالمند (192 زن) استان گلستان بودند که به روش نمونه گیری دردسترس انتخاب شد. از پرسشنامه IPAQ برای اندازه گیری فعالیت بدنی سلامت محور و رفتار بی تحرکی استفاده شد. داده ها با استفاده از آزمون های تی تک نمونه ای، تی مستقل و خی دو تحلیل شدند. نتایج نشان داد، بیش از نیمی از بزرگسالان و سالمندان در فعالیت بدنی سلامت محور شرکت نمی کنند. همچنین زنان نسبت به مردان فعالیت بدنی سلامت محور پایین تری دارند. به علاوه، بزرگسالان و سالمندان زمان بی تحرکی زیادی دارند که در این بین زنان نسبت به مردان زمان بی تحرکی بیشتری دارند. همچنین سالمندان نسبت به بزرگسالان فعالیت بدنی سلامت محور پایین تر و زمان بی تحرکی بیشتری دارند. درمجموع، نتایج تحقیق نشان می دهد که اتخاذ سیاست ها و استراتژی هایی برای توسعه مشارکت بزرگسالان و سالمندان در فعالیت بدنی سلامت محور، ضرورت دارد. این استراتژی ها و مداخلات باید تأکید ویژه ای بر مشارکت بانوان در فعالیت بدنی سلامت محور داشته باشند؛ بنابراین ضروری است که متولیان امر، شهرداری ها، و حوزه های فرهنگی راهکارهای لازم برای ارتقای مشارکت بزرگسالان و سالمندان در فعالیت بدنی سلامت محور را بیابند و اجرا کنند؛ زیرا می تواند پیامدهای مثبتی برای سلامت جسمانی و روانی آن ها داشته باشد.

هدف این پژوهش بررسی تأثیر تمرین جسمی و ذهنی بر تغییرپذیری الگوی هماهنگی حرکتی و نرمی حرکت در ضربه گلف بود؛ بر این اساس، 30 نفر (میانگین سنی 3/4±25 سال) به صورت تصادفی به سه گروه تمرین جسمانی، تمرین ذهنی و کنترل تقسیم شدند. افراد برای پیش آزمون 10 ضربه را انجام دادند. سپس براساس گروه بندی خود در هر روز 180 کوشش (10 بلوک 18 کوششی) را تکمیل کردند. تمرین به مدت شش روز ادامه داشت. شرکت کنندگان گروه جسمانی به اجرای تکلیف به صورت جسمانی و شرکت کنندگان در گروه تمرین ذهنی فقط به مرور ذهنی تکلیف بدون انجام حرکت آشکار پرداختند، اما گروه کنترل فقط در آزمون ها شرکت کرد و تکلیف را تمرین نکرد. هفت روز بعد از آخرین روز اکتساب، افراد مجدد 10 ضربه را به عنوان یادداری اجرا کردند. دقت ضربه و کینماتیک حرکت در حین اجرای آزمون ها ثبت شد. تغییرپذیری الگوی هماهنگی حرکتی و جرک حرکت از داده های کینماتیک محاسبه شد. نرمال بودن داده ها با آزمون شاپیرو-ویلک تأیید شد (05/0<P). به منظور تحلیل داده ها از آزمون تحلیل واریانس استفاده شد. نتایج نشان داد، تمرین جسمانی و تمرین ذهنی در یادگیری ضربه گلف مؤثر بودند، اما این تأثیر برای تمرین جسمی بیشتر بود (20/13=(27 و 2)F، 001/0>P، 49/0=η2p). همچنین تمرین ذهنی مشابه با تمرین جسمانی موجب افزایش نرمی حرکت شد، اما این بهبود به اندازه تمرین جسمانی نبود (26/15=(27 و 2)F، 001/0>P، 53/0=η2p). دلیل احتمالی برای این یافته ها ممکن است وجود بازخورد واقعی در اجرای تمرین جسمانی باشد که موجب اصلاح و به روزرسانی مدل های درونی می شود.