درخت حوزه‌های تخصصی

همراه با انجام تمرینات مقاومتی، مصرف مکمل هایی نظیر گلوتامین بسیار رواج یافته است. گلوتامین منبع اصلی انرژی برای سلول های با سرعت تکثیر زیاد نظیر سلول های خون و فاکتورهای هماتولوژیک است. هدف پژوهش حاضر تعیین اثرات اجرای هشت هفته تمرین مقاومتی و مصرف مکمل گلوتامین بر برخی فاکتورهای هماتولوژیک در مردان جوان غیرفعال بود. تعداد 40 دانشجوی مرد جوان غیرفعال بر اساس معیارهای ورود به تحقیق و نمونه های داوطلب در دسترس به صورت تصادفی در چهار گروه مساوی کنترل، تمرین مقاومتی، مکمل گلوتامین و تمرین مقاومتی همراه با مکمل گلوتامین جایگزین شدند. تمرین مقاومتی شامل 8 حرکت، 3 ست، 8 تا 10 تکرار، با شدت 60 درصد یک تکرار بیشینه شروع و به صورت فزاینده، به 75 درصد رسید. آزمودنی ها مکمل خود را 3 روز در هفته (به ازای هر کیلو گرم از وزن بدن 1/0 گرم و در ترکیب با 300 میلی لیتر آب) مصرف کردند. تفاوت بین گروه ها با استفاده از آزمون آنالیز واریانس یک طرفه و تی وابسته برای تعیین تفاوت های درون گروهی در نرم افزار SPSS نسخه 21 محاسبه شد. یافته ها نشان داد که اجرای تمرین مقاومتی و مصرف مکمل گلوتامین اثرات معنی داری را در فاکتورهای هماتولوژیک ایجاد می کند. لذا پیشنهاد می شود که در کنار تنظیم برنامه تمرین مقاومتی برای ورزشکاران، از مکمل گلوتامین نیز بهره ببرند تا ضمن پیشرفت عملکرد ورزشی، با افزایش برخی فاکتورهای خونی منجر به بهبود و تقویت عملکرد سیستم خون رسانی گردد.

روغن سرخ کردنی حرارت دیده حاوی مقادیر زیادی رادیکال های آزاد است و مصرف غذاهای تهیه شده با این روش به دلیل ایجاد استرس اکسیداتیو باعث آسیب بافتی، به ویژه در بافت عصبی، می شود. از آنجایی که ورزش هوازی با شدت متوسط استرس اکسیداتیو را کاهش می دهد، هدف از این مطالعه بررسی اثرات ورزش هوازی بر نشانگرهای استرس اکسیداتیو، آپوپتوز و نشانگرهای نوروژنز در بافت هیپوکامپ موش های تغذیه شده با روغن سرخ کردنی حرارت دیده بود. در یک کارآزمایی پیش بالینی، ۱۸ سر موش صحرایی نر نژاد ویستار به عنوان آزمودنی انتخاب و به طور تصادفی در سه گروه کنترل تغذیه با رژیم غذایی معمولی، کنترل تغذیه با روغن سرخ کردنی حرارت دیده و تمرین هوازی همراه با مصرف روغن سرخ کردنی حرارت دیده جایگزین شدند. روغن سرخ کردنی حرارت دیده به مدت چهار هفته، پنج روز در هفته، با دوز ۲ میلی لیتر به روش گاواژ مصرف شد. تمرین هوازی نیز شامل دویدن روی تردمیل به مدت چهار هفته و پنج جلسه در هفته بود. ۴۸ ساعت پس از آخرین جلسه تمرینی نهایی، موش ها قربانی شدند و بافت هیپوکامپ برای اندازه گیری بیان ژن ها و آنزیم های مورد نظر استخراج شد. تغذیه با روغن سرخ کردنی حرارت دیده به طور چشمگیری بیان نسبی ژن های BAX، Caspase3 و Caspase9 و هم چنین فعالیت آنزیم های مالون دی آلدئید و فاکتور ناتریوتیک مشتق از مغز را افزایش و فعالیت آنزیم های سوپراکسید دیسموتاز و کاتالاز را کاهش داد. بیان گیرنده کانابینوئید نوع دو نیز به طور قابل توجهی کاهش یافت. تمرین هوازی به طور چشمگیری بیان نسبی ژن های BAX، Caspase3 و Caspase9 و هم چنین فعالیت آنزیم مالون دی آلدئید را کاهش داد. سطح فعالیت آنزیم های سوپراکسید دیسموتاز و کاتالاز و فاکتور ناتریوتیک مشتق از مغز تحت تاثیر تمرین هوازی افزایش قابل توجهی نشان داد. تغذیه با روغن سرخ کردنی حرارت دیده باعث ایجاد آپوپتوز پاتولوژیک در بافت هیپوکامپ شده و به دلیل ایجاد استرس اکسیداتیو، روند نوروژنز را کاهش می دهد. در حالی که تمرین هوازی با کاهش استرس اکسیداتیو، مهار آپوپتوز و ایجاد نوروژنز، اثر محافظت عصبی خود را بر بافت هیپوکامپ اعمال می کند.

ماهیچه های اسکلتی، در عملکردهای کلیدی بدن نقش اساسی دارند و حفظ سلامت آن ها مهم است. دوره های طولانی عدم فعالیت عضلانی منجر به آتروفی و ضعف عضله می شود. انجام فعالیت های روزانه نیاز به حجم و قدرت کافی عضلات دارد. آتروفی اثر منفی بر کیفیت زندگی دارد؛ به طوری که کاهش توده عضله اسکلتی منجر به کاهش عملکرد، سلامت بدن و کیفیت پایین زندگی می شود. پژوهش نیمه تجربی حاضر با هدف تعیین و مقایسه اثرات اجرای هشت هفته تمرینات مقاومتی، استقامتی و ترکیبی بر Mir-208a و Mir-208b در دختران جوان غیرفعال با طرح پژوهشی سه گروهی و بدون گروه کنترل در پیش آزمون و پس آزمون اجرا شد. تمرینات مقاومتی با وزنه به مدت هشت هفته, سه تا چهار جلسه در هفته با شدت 80 تا 95 درصد یک تکرار بیشینه به صورت موجی با رعایت اصل اضافه بار فزاینده با سه تا پنج ست در هر حرکت به صورت دایره ای در مدت زمان تقریبی 90 دقیقه در هر جلسه اجرا شد. تمرینات استقامتی به صورت دویدن و راه رفتن روی تردمیل با شیب صفر درصد و سرعت 5/3 تا 9 کیلومتر بر ساعت و مدت زمان 25 تا 45 دقیقه و رکاب زدن روی دوچرخه ثابت با توان 100 تا 150 وات و مدت زمان 10 تا 35 دقیقه به صورت دایره ای به مدت هشت هفته, سه تا چهار جلسه در هفته, به شکل موجی با رعایت اصل اضافه بار فزاینده در مدت زمان تقریبی 90 دقیقه در هر جلسه اجرا شد. مقادیر بیان نسبی MyomiR ها با استفاده از روش RT-qPCR و تکنیک RT Stem-Loop تعیین شد. از کیت اندازه گیری MyomiR با نام تجاری BiomiR (کیت سنجش سرمی MicroRNA - MI001 ) تولید شرکت آناسل با ویژگی و حساسیت بسیار بالا (تا کمتر از 100 کپی) استفاده شد. تجزیه و تحلیل آماری داده ها با آزمون های آنالیز واریانس یک طرفه و شفی در سطح معنی داری 05/0 بود. تفاوت معنی دار میانگین بیان نسبی ژن Mir-208a در گروه های استقامتی 12/0 ± 67/0، مقاومتی 12/0 ± 55/0 و ترکیبی 12/0 ± 35/0 بود. تفاوت معنی دار میانگین بیان نسبی ژن Mir-208b در گروه های استقامتی10/0 ± 58/0، مقاومتی 08/0 ± 50/0 و ترکیبی 09/0 ± 34/0 بود. تمرینات مقاومتی، استقامتی و ترکیبی بر Mir-208a و Mir-208b در دختران جوان غیرفعال تاثیر دارد. به نظر می رسد تأثیر ورزش بر تغییرات اپی ژنتیکی به نوع، شدت و مدت ورزش بستگی دارد و در این زمینه، ورزش های مقاومتی و استقامتی در تنظیم رونویسی در عضله اسکلتی متفاوت هستند.

هدف از مطالعه حاضر بررسی نقش فعالیت بدنی، بر بهزیستی روانشناختی زنان استان گلستان در دوران پسا کرونا بود. پژوهش با توجه به نحوه گردآوری داده ها توصیفی - همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش، تمامی زنان بالای 18 سال استان گلستان می-باشند.که 384 نفر بر اساس جدول مورگان و ادونسکی به روش طبقه ای تصادفی انتخاب شده اند. ابزار پژوهش، در بعد ارزیابی فعالیت جسمانی، پرسشنامه فعالی ت جس مانی برگرفته از مطالعات چو (2014) می باشد. روایی صوری و محتوایی پرسشنامه تأیید، پایایی پرسشنامه از طریق ضریب آلفای کرونباخ محاسبه و (803/0=α) گزارش شده است. بهزیستی روانشناختی با استفاده از پرسشنامه 18 سوالی بهزیستی روانشناختی ریف اندازه گیری شد. به منظور تجزیه و تحلیل داده ها از نرم افزار20 Spss استفاده شده است. نتایج نشان داد؛ سطح فعالیت 57% از زنان بزرگسال استان گلستان پایین می باشد. همچنین رابطه مثبت و معنی داری بین سطح فعالیت بدنی با بهزیستی روانشناختی (643/0P=) وجود دارد. با توجه به نتایج، انجام فعالیت بدنی در دوران پسا کرونا می تواند به کاهش تأثیرات منفی روانی ایجاد شده ناشی از فاصله گذاری اجتماعی و قرنطینه در دوران کرونا، کمک کند. همچنین پیشنهاد می شود؛ سازمان های فعال در حوزه ورزش همگانی استان گلستان برنامه ای جامع با هدف توسعه تحرک مستقل و افزایش سطح فعالیت بدنی طراحی و اجراء نمایند.

هدف از انجام تحقیق حاضر تحلیل عوامل سازماندهی رویدادهای ورزشی معلولین و جانبازان در ایران بر اساس رویکرد آمیخته می باشد. پژوهش حاضر از نوع تحقیقات آمیخته (کیفی-کمی) با رویکرد اکتشافی بود. جامعه آماری در بخش کیفی اعضای هیات علمی خبرگان در زمینه رویدادهای ورزشی معلولین و جانبازان و در بخش کمی مدیران ورزشی و کمیته ملی پارالمپیک، فدراسیون ورزش های جانبازان و معلولین، روسا و دبیران هیات های استانی فدراسیون جانبازان و معلولین بود. نمونه آماری در بخش کیفی ۱۴ نفر از خبرگان تا رسیدن به حد اشباع نظری با بهره گیری از تکنیک های هدفمند نظری و گلوله برفی انتخاب شد و در بخش کمی برای هر گویه بین ۵ تا 10 نمونه لازم بود،، بنابراین تعداد 384 نفر نمونه آماری را تشکیل دادند. ابزار جمع آوری اطلاعات در بخش کیفی مصاحبه نیمه ساختارمند و در بخش کمی پرسشنامه محقق ساخته بود برای روایی محتوایی از نظر خبرگان و اعتبار سازه (تحلیل عاملی اکتشافی و تاییدی) و از شاخص های پایایی ترکیبی، آلفای کرونباخ، روایی واگرا و همگرا و مدل سازی معادلات ساختاری استفاده شد. شاخص برازش مدل جی او اف برابر با 59/0 گزارش شد. در نهایت سازماندهی رویدادهای ورزشی معلولین و جانبازان در ایران با 13 عامل سازماندهی هزینه ها و تعیین منابع مالی، سازماندهی برنامه عملیاتی برای آماده سازی، سازماندهی مقررات مربوط به اجرای مسابقات، انتشار بروشور مسابقات (تبلیغات و انتشارات)، ثبت نام و پذیرش شرکت کنندگان، سازماندهی پزشکی و داروخانه، سازماندهی اسکان و محل برگزاری رویداد، سازماندهی کمیته ها و منابع انسانی، سازماندهی رویدادهای فرهنگی و اوقات فراغت، سازماندهی تغذیه و پذیرایی شرکت کنندگان، سازماندهی خدمات حمل و نقل، سازماندهی افتتاحیه و اختتامیه، سازماندهی داوران و داوطلبان ارائه گردید.

پژوهش حاضر با عنوان اثر یک دوره برنامه تمرینی اینتروال تناوبی شدید بر عوامل خطرزای قلبی عروقی در مردان چاق که به صورت نیمه تجربی و با طرح پیش آزمون و پس آزمون با 2 گروه انجام شد. جامعه آماری این پژوهش دانشجویان چاق با شاخص توده بدنی بالای 30 کیلوگرم بر مترمربع در دانشگاه آزاد اسلامی واحد گرگان بودند که 91 نفر به طور تصادفی به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار اندازه گیری در این پژوهش شامل وسایل خون گیری (پنبه، الکل، سرنگ، لوله آزمایش) و ترازوی دیجیتال و تجهیزات بیوشیمی آزمایشگاهی برای بررسی نمونه های خونی بود. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از تی مستقل استفاده شد. یافته های این پژوهش نشان داد که شش هفته تمرینات اینترواال تناوبی شدید بر میزان تری گلیسیرید، میزان کلسترول تام و میزان فشار خون سیستول و دیاستول مردان چاق اثری ندارد. همچنین، شش هفته تمرینات تناوبی شدید بر میزان لیپوپروتیین پرچگال مردان چاق اثری نداشت، اما بر روی لیپوپروتیین کم چگال موثر بوده است. فعالیت های هوازی با شدت کم مانند ایروبیک و پیاده روی می توانند نقش بسزایی در کنترل فشار خون سیستول و دیاستول داشته باشند. فعالیت منظم بدنی می تواند در افرایش لیپوپروتئین پرچگال مؤثر باشد و نقش حفاظتی قلب را نیز بر عهده گیرد. همچنین افرادی که دارای لیپوپروتیین کم چگال هستند می توانند با استفاده از ورزش های پرشدت با 55 % حداکثر ضربان قلب روزانه و مداوم به صورت 30 دقیقه و 5 روز در هفته به سلامتی خود تثبیت دهند.

هدف: دیابت نوع 2 (T2DM) اختلال متابولیک شایعی است که با مقاومت به انسولین و نقص ترشح انسولین همراه است و موجب آسیب و تحلیل عضلانی می شود. ازآنجاکه استرس اکسیداتیو و آپوپتوز نقش مهمی در آسیب عضلات اسکلتی در دیابت دارند، هدف مطالعه حاضر بررسی اثر تمرینات تناوبی با شدت بالا (HIIT) و عصاره بوقناق، به صورت جداگانه و ترکیبی، بر بیومارکرهای آپوپتوز در عضله سولئوس موش های دیابتی بود. مواد و روش ها: در این پژوهش تجربی، 50 موش صحرایی نر به پنج گروه تقسیم شدند: کنترل سالم، کنترل دیابتی، دیابتی+بوقناق، دیابتیHIIT+ و دیابتی+HIIT+بوقناق. دیابت با تزریق استرپتوزوتوسین (STZ) القا شد. مداخلات شامل شش هفته تمرین HIIT و تجویز خوراکی عصاره بوقناق (100 میلی گرم/کیلوگرم) بود. در پایان دوره، سطوح پروتئین های Bax و Bcl-2 و نسبت Bax/Bcl-2 در عضله سولئوس اندازه گیری شد. یافته ها: نتایج نشان داد که تمرین HIIT باعث کاهش معنادار BAX (p=0.001) و افزایش معنادار Bcl-2 (p=0.001) در مقایسه با گروه کنترل دیابتی شد. تجویز بوقناق به تنهایی تأثیر معناداری بر سطوح Bax و Bcl-2 نداشت(p>0.05) . درمقابل، گروه ترکیبی کاهش چشمگیر BAX (p=0.001)، افزایش چشمگیر Bcl-2 (p=0.001) و کاهش قابل توجه نسبت Bax/Bcl-2 را نشان داد که از سایر گروه های مداخله ای بیشتر بود. نتیجه گیری: نتایج مطالعه بیانگر آن است که تمرین HIIT اثرات حفاظتی قابل توجهی بر عضلات دیابتی دارد و ترکیب آن با عصاره بوقناق می تواند این اثرات را تقویت کند و میزان آپوپتوز را کاهش دهد. به طور کلی، مداخله ترکیبی HIIT و بوقناق ممکن است رویکردی مؤثر برای مدیریت و کاهش عوارض عضلانی مرتبط با دیابت نوع 2 باشد.

هدف: نارسایی قلبی بیماری مزمن و پیش رونده ای است که با افزایش التهاب سیستمیک و استرس اکسایشی باعث التهاب عصبی می شود. هدف این مطالعه بررسی تأثیر تمرین تناوبی خیلی شدید (HIIT) بر سایتوکاین های التهابی و ضدالتهابی (IL-1β و IL-10)، وضعیت اکسیدانی و آنتی اکسیدانی (SOD و MDA) هایپوکمپ موش های صحرایی مبتلا به نارسایی قلبی بود. مواد و روش ها: در این مطالعه، ۲۴ سر موش صحرایی نر نژاد ویستار با میانگین وزن 250 تا 300 گرم به صورت تصادفی به سه گروه سالم (H)، نارسایی قلبی (HF) و نارسایی قلبی و تمرین تناوبی خیلی شدید(HFT) تقسیم شدند. نارسایی قلبی با تزریق ایزوپروترنول القا شد. پس از پایان هشت هفته HIIT، بافت هایپوکمپ برداشته شد و مقادیر بافتی IL-1β، IL-10 SOD و MDA به روش الایزا سنجیده شد. یافته ها: نتایج نشان داد، مقادیر بافتی MDA و IL-1β گروه HF در مقایسه به گروه H افزایش یافت؛ در حالی که مقادیر SOD و IL-10در مقایسه با گروه H کاهش یافت (01/0P<). هشت هفته HIIT باعث کاهش مقادیر MDA و IL-1β و افزایش مقادیر SOD و IL-10 در مقایسه با گروه HF شد (05/0P<). نتیجه گیری: براساس نتایج، هشت هفته HIIT، تعادل عوامل التهابی، ضدالتهابی و وضعیت آنتی اکسیدانی را در هایپوکمپ موش های های مبتلا به نارسایی قلبی بهتر کرد. کاهش وضعیت التهابی، اکسیدانی و افزایش ضدالتهاب و آنتی اکسیدان در تعدیل التهاب عصبی ناشی از نارسایی قلبی مؤثر است.

هدف: دیابت نوع ۲ در زنان میانسال شایع است و باعث اختلال در استفاده انسولین، افزایش قندخون و مشکلات لیپیدی می شود. تغییرات هورمونی یائسگی، چاقی و کم تحرکی ریسک ابتلا به این بیماری را افزایش می دهند. این مطالعه کارآزمایی تصادفی کنترل شده با هدف مقایسه تأثیر هشت هفته تمرینات مقاومتی و استقامتی بر سطوح تری گلیسرید، کلسترول تام و آپولیپوپروتئین A-1 در زنان مبتلا به دیابت نوع ۲ انجام شد. مواد و روش ها: شصت زن مبتلا به دیابت نوع ۲ با میانگین سنی 63/7 ±87/50 سال به طور تصادفی در سه گروه (هر گروه ۲۰ نفر) شامل تمرین مقاومتی، استقامتی و کنترل تقسیم شدند. معیارهای ورود آزمودنی ها به پژوهش شامل نداشتن سابقه بیماری قلبی عروقی، نداشتن فعالیت بدنی منظم و مصرف داروی مشابه برای کنترل دیابت بود. گروه های مداخله تحت برنامه های تمرینی ساختاریافته، سه جلسه در هفته به مدت هشت هفته قرار گرفتند. شاخص های متابولیک شامل قندخون ناشتا، شاخص توده بدنی، تری گلیسرید، کلسترول تام و آپولیپوپروتئین A-1 در ابتدا و پایان مطالعه اندازه گیری شدند. یافته ها: در هر دو گروه تمرین مقاومتی و استقامتی به طور معنا داری قندخون ناشتا (01/0=P)، شاخص توده بدنی (03/0=P) و تری گلیسرید (03/0=P) در مقایسه با گروه کنترل کاهش یافت، اما تغییر معنا داری در کلسترول تام و آپولیپوپروتئین A-1 مشاهده نشد (05/0<P). همچنین بین اثربخشی دو نوع تمرین در بهبود شاخص های بررسی شده تفاوت معنا داری وجود نداشت. نتیجه گیری: تمرینات مقاومتی و استقامتی طی هشت هفته به طور چشمگیری شاخص های متابولیک مهمی مانند قندخون ناشتا، شاخص توده بدنی و تری گلیسرید را در زنان میان سال مبتلا به دیابت نوع ۲ بهبود می بخشند. این نتایج نشان دهنده کارایی هر دو نوع تمرین در کنترل بهتر قندخون و بهبود ترکیب بدن است و می تواند به عنوان بخشی از درمان های غیردارویی به کار رود؛ با این حال، برای بررسی دقیق تر اثرات بر سایر شاخص های لیپیدی مثل آپولیپوپروتئین A-1، انجام مطالعات طولانی تر با نمونه های بزرگ تر توصیه می شود.

هدف: دیابت به عنوان اختلال متابولیک خاص مغز شناخته شده است که نقش حیاتی در تخریب نورونی دیابتی دارد. اصلاح سبک زندگی سبب بهبود و کنترل اختلالات این بیماری پیشرونده و شایع می شود. در این مطالعه اثر چهار هفته ورزش هوازی و مکمل اسپیرولینا بر مسیر سیگنالینگ BDNF/p75 در رت های دیابتی مدل استرپتوزوسین بررسی شد. مواد و روش ها: تعداد 28 سر رت نر نژاد ویستار پس از تزریقmg/kg 50 استرپتوزوسین به صورت داخل صفاقی و ارزیابی گلوکز خون ناشتا برای تأیید ایجاد مدل دیابت، به چهار گروه تقسیم شدند: گروه کنترل دیابت؛ گروه دیابت+اسپیرولینا؛ گروه دیابت+ورزش؛ و گروه دیابت+ورزش+اسپیرولینا. گلوکز خون ناشتا در بازه های زمانی دو هفته و چهار هفته پس از القای دیابت بررسی شد. همچنین 72 ساعت پس از آخرین جلسه تمرینی بیان ژن های BDNF و p75 در هیپوکمپ رت ها از طریق روش RT-PCR بررسی شد. تحلیل های آماری با روش آنوای یک طرفه در نرم افزار SPSS انجام شد. یافته ها: نتایج نشان داد، روش های مداخله ای پس از شش هفته سبب کاهش معنادار گلوکز خون و بیان P75 در مقایسه با گروه کنترل دیابت شد و بیان BDNF به طور معناداری افزایش یافت (0.01P≤). اختلاف بین گروه های تک مداخله ای معنادار نشد (0.05P>)، اما در گروه مداخله ترکیبی اختلاف در فاکتورهای بررسی شده در مقایسه با سایر گروه ها معنادار شد (0.01P≤). نتیجه گیری: نتیجه گرفته می شود که کنترل متابولیک و بهبود حفاظت نورونی به دنبال فعالیت ورزشی و دریافت مکمل اسپیرولینا در رت های دیابتی می تواند سبب بهبود اختلالات شود.

هدف: دیابت نوع دو با تغییرات متابولیکی و ساختاری در قلب ازجمله کاردیومیوپاتی دیابتی، فرایند پاکسازی سلولی از طریق اتوفاژی-لیزوزوم را مختل می کند. پروتئین هایLAMP1، LAMP2 و TFEB در حفظ هموستاز و بیوژنز لیزوزوم نقش اساسی دارند. در این مطالعه تأثیر تمرینات تناوبی با شدت بالا (HIIT) بر بیان این پروتئین ها در قلب موش های مبتلا به دیابت بررسی شد. مواد و روش ها: موش های نر ویستار به صورت تصادفی به سه گروه هشت تایی تقسیم شدند: کنترل سالم (NC، بدون مداخله)؛ کنترل دیابتی (DC، دیابت نوع دو بدون تمرین)؛ دیابت+HIIT (دیابت نوع دو همراه با تمرین HIIT). برنامه تمرینی HIIT به مدت هشت هفته، پنج جلسه در هفته اجرا شد. پس از پایان مداخله، شاخص های متابولیکی مانند گلوکز و HOMA-IR اندازه گیری شدند و بیان پروتئین های LAMP1، LAMP2 و TFEB در بافت قلب با روش وسترن بلات بررسی شد. تحلیل داده ها با استفاده از آزمون های آماری تحلیل واریانس یک راهه (آنوا) انجام شد. یافته ها: براساس نتایج، دیابت نوع دو باعث کاهش معنادار بیان پروتئین های لیزوزومی LAMP1، LAMP2 و TFEB در قلب رت ها شد (به ترتیب 028/0=P، 021/0=P). تمرینات HIIT توانست این کاهش را جبران کند و بیان این پروتئین ها افزایش معناداری داشت (001/0=P)؛ به طوری که مقادیر آن ها به ترتیب ۱۵۵، ۱۵۰ و ۱۸۷ درصد در مقایسه با گروه DC بیشتر بود. دیابت نوع دو باعث افزایش 95/3 برابری در سطوح گلوکز سرمی شد (001/0=P)؛ در حالی که تمرین HIIT باعث کاهش ۲۷ درصد گلوکز سرمی شد (001/0=P). همچنین موجب کاهش 50/62 درصد در شاخص HOMA-IR در مقایسه با گروه DC شد (001/0=P). نتیجه گیری: درمجموع، HIIT احتمالاً به عنوان یک استراتژی درمانی غیردارویی مؤثر، با بازسازی عملکرد اتوفاژی لیزوزومی و بهبود متابولیسم گلوکز، پتانسیل حفاظت قلبی عروقی در برابر عوارض دیابت نوع دو را آشکار می کند.

هدف: اختلال عملکرد میتوکندری از مهم ترین عوامل آسیب عصبی در سالمندی است. شواهد نشان داده اند که فعالیت ورزشی می تواند کیفیت عملکرد میتوکندری را بهبود بخشد؛ با این حال، شدت بهینه آن هنوز مشخص نیست. مطالعه حاضر با هدف بررسی تأثیر تمرینات تداومی با شدت متوسط (MICT) و تناوبی با شدت بالا (HIIT) بر برخی نشانگرهای میتوفاژی در بافت هیپوکمپ رت های مدل سالمندی القاء شده با دی-گالاکتوز انجام شد. مواد و روش ها: در این مطالعه، 28 رت نر ویستار به طور تصادفی به چهار گروه (7=n) کنترل (C)، سالمندی القاءشده با دی-گالاکتوز (D-gal)، تمرین تداومی با شدت متوسط+دی-گالاکتوز (MICT+D) و تمرین تناوبی با شدت بالا+دی-گالاکتوز (HIIT+D) تقسیم شدند. سالمندی با تزریق داخل صفاقی دی-گالاکتوز (150 میلی گرم/کیلوگرم) به مدت هشت هفته القا شد. تمرینات ورزشی روی نوارگردان، پنج روز در هفته، به مدت هشت هفته با شدت های60 و 85 درصد سرعت بیشینه برای گروه های تمرینی اجرا شد. بیان پروتئین هایPINK1 وParkin به روش وسترن بلات ارزیابی شد و تحلیل داده ها با آزمون تحلیل واریانس یک طرفه در سطح معناداری 05/0 ≤P صورت گرفت. یافته ها: تزریق دی-گالاکتوز به افزایش معنادار پروتئین های PINK1 و Parkin در گروه های مداخله در مقایسه با کنترل منجر شد (001/0=P). هر دو نوع تمرین موجب کاهش معنادار سطوح PINK1 و Parkin در مقایسه با گروه D-gal شدند (001/0=P)؛ اگرچه MICT اثر قوی تری را نشان داد (001/0=P). نتیجه گیری: یافته های این مطالعه نشان می دهد که با وجود کاهش مقادیر این پروتئین ها در اثر هر دو نوع تمرین، روشMICT در بازیابی تعادل پروتئین های PINK1 و Parkin به نظر مؤثرتر است.

هدف: برخی مکمل ها از قبیل بتاآلانین با افزایش کارنوزین عضلانی می توانند تحمل خستگی را بهبود بخشند؛ بنابراین پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر مصرف بتاآلانین بر لاکتات و عملکرد بی هوازی دختران شناگر انجام شد. مواد و روش ها: در این پژوهش، 30 دختر شناگر 25-17 ساله آماتور (شاخص توده بدنی 2.6±23.3) شرکت کردند و به صورت تصادفی در دو گروه دارونما و بتاآلانین قرار گرفتند. گروه بتاآلانین روزانه دو عدد کپسول 400 میلی گرمی و گروه دارونما کپسول های 500 میلی گرمی دکستروز را یک ساعت قبل از تمرین به مدت چهار هفته مصرف کردند. آزمودنی ها تمرینات روزانه خود را به مدت سه روز در هفته به صورت یک روز در میان، 1.5 ساعت شنا در مسافت حدود 2.5 کیلومتر انجام دادند. رکورد شنای 100 و 200 متر کرال سینه در جلسه اول و جلسه آخر گرفته شد. برای اندازه گیری توان بی هوازی از آزمون SAST استفاده شد. لاکتات خون با استفاده از دستگاه لاکتومتر سنجیده شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 27 صورت گرفت. یافته ها: نتایج آزمون آنالیز واریانس با اندازه گیری تکراری نشان داد که مصرف بتاآلانین بر لاکتات خون (0.009P=)، رکورد شنای 100 متر (0.001P=)، 200 متر (0.001P=) و توان بی هوازی (0.0001P<) دختران شناگر تأثیر معنادار داشت؛ ولی مصرف بتاآلانین بر pH دختران شناگر تأثیر معنادار نداشت (747/0P=). نتیجه گیری: نتایج پژوهش حاضر اثر مثبت مصرف کپسول 400 میلی گرمی بتاآلانین را بر بهبود عملکرد و توان بی هوازی دختران شناگر نشان داد. مصرف بتاآلانین موجب کاهش معنادار لاکتات خون دختران شناگر شد؛ بنابراین استفاده از آن می تواند برای بهبود سرعت شناگران آماتور مفید باشد.

هدف: فرتوتی جسمانی و روان شناختی ممکن است بر توانایی سالمندان در انجام فعالیت های روزمره و کیفیت زندگی آن ها تأثیر بگذارد. این مطالعه با هدف بررسی ارتباط فرتوتی جسمانی و روان شناختی با میزان فعالیت بدنی و کیفیت زندگی سالمندان انجام شد. مواد و روش ها: نمونه آماری این تحقیق، 107 نفر از زنان و مردان (60 نفر مرد و 47 نفر زن) سالمند (میانگین سن 44/66 سال، میانگین وزن 19/64 کیلوگرم، میانگین قد 2/163سانتیمتر و میانگین شاخص توده بدنی 99/23 کیلوگرم/مترمربع) بودند که به صورت نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. ابزار اندازه گیری شامل شاخص فرتوتی فرید، پرسشنامه کیفیت زندگی و پرسشنامه فعالیت بدنی بود. داده ها با استفاده از آزمون رگرسیون لجستیک در سطح معناداری 05/0=α تحلیل شد. یافته ها: براساس نتایج توصیفی، شیوع فرتوتی جسمانی و روان شناختی 5/78 درصد در میان سالمندان مشاهده شد. همچنین 2/25 درصد از شرکت کنندگان دارای فعالیت بدنی کافی و 2/68 درصد دارای کیفیت زندگی مناسبی بودند. رابطه منفی و معنادار بین فرتوتی جسمانی و روان شناختی با کیفیت زندگی، فعالیت بدنی و تنهایی عاطفی سالمندان مشاهده شد (001/0>P)؛ به گونه ای که کیفیت زندگی به میزان 1/11 درصد، فعالیت بدنی به میزان 6/27 درصد و تنهایی عاطفی به میزان 42 درصد می تواند میزان فرتوتی جسمانی و روانشناختی سالمندان را پیش بینی کند. از سوی دیگر، رابطه مثبت و معنادار بین افسردگی با فرتوتی جسمانی و روان شناختی مشاهده شد (001/0>P)؛ به طوری که این عامل می تواند به میزان 1/62 درصد فرتوتی جسمانی و روان شناختی سالمندان را پیش بینی کند. نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد که فرتوتی جسمانی و روان شناختی در میان سالمندان شیوع زیادی دارد و عوامل تغییرپذیری مانند فعالیت بدنی، کیفیت زندگی و تنهایی عاطفی، همراه با عامل روان شناختی مهمی چون افسردگی، نقش معناداری در پیش بینی آن ایفا می کنند.

مقدمه و اهداف هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر چاقی و تمرینات ورزشی هوازی، همچنین مصرف مکمل کورکومین بر عوامل التهابی در موش های صحرایی نر بود. مواد و روش ها 25 سر موش صحرایی نر بالغ نژاد ویستار با سن هشت هفته و با دامنه وزنی 37/9 ± 5/187 گرم، به طور تصادفی انتخاب و برای القای چاقی، موش های صحرایی به مدت 8 هفته تحت رژیم غذایی پُرچرب قرار گرفتند. موش های صحرایی در پنج گروه سالم، چاق، چاق+تمرین، چاق+مکمل و چاق+تمرین+مکمل قرار گرفتند. پس از تایید ابتلا به چاقی، مکمل کورکومین بصورت محلول خوراکی و تمرین هوازی به مدت ۸ هفته ، ۵ جلسه در هفته در گروه های مربوطه اعمال شد. برای اندازه گیری بیان ژن های TLR4، NF-κB، NLRP3 و IL-1β از روش Real Time-PCR استفاده شد. از روش آماری تحلیل واریانس یک راهه و آزمون تعقیبی توکی جهت تعیین اختلاف بین گروه ها در سطح معنی داری 05/0>p استفاده شد. یافته ها بنابر نتایج آزمون تحلیل واریانس یک راهه بین گروه های پژوهش حاضر در مورد بیان ژن های TLR4، NF-κB، NLRP3 و IL-1β، پس از هشت هفته تمرین هوازی و مصرف مکمل کورکومین، تفاوت معنی داری وجود دارد (001/0=p). در ادامه نتایج آزمون تعقیبی توکی نشان داد که بیان ژن های فوق در گروه چاق به طور معنی داری نسبت به گروه سالم بالاتر بود (001/0=p). همچنین این بیان ژن ها در گروه های چاق+تمرین، چاق+مکمل و چاق+تمرین+مکمل به طور معنی داری نسبت به گروه چاق پایین تر بود (001/0=p). نتیجه گیری مطالعه حاض ر پیشنهاد می کند که تمرین هوازی همراه با مصرف مکمل کورکومین منجر به بهبود مسیر سیگنالیک TLR4/NF-κB/NLRP3/IL-1β در موش های صحرایی نر چاق می گردد.

زمینه و هدف: آزمون های عملکردی مانند آزمون 8 لاتین، جهش طرفین، لی لی مربع و پرش زیگزاگ، به طور خاص برای ارزیابی توانایی های حرکتی پیچیده ای طراحی شده اند که در مسابقات والیبال به کرات مورد نیاز است. این پژوهش با هدف تأثیر یک دوره برنامه تمرینی تلفیقی ذهن آگاهی-تنفسی بر شاخص های عملکردی منتخب در بازیکنان والیبال انجام شد. روش ها: پژوهش حاضر به صورت نیمه تجربی بود. با توجه به تجربی بودن پژوهش، 30 فرد والیبالیست به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به طور تصادفی به دو گروه 30 نفره تجربی و کنترل تقسیم شدند. داده ها با استفاده از آزمون 8 لاتین، جهش طرفین، لی لی مربع و پرش زیگزاگ جمع آوری شد. تمرینات تمرکز بر تنفس و ذهن آگاهی را طی 8 جلسه، هفته ای سه جلسه دریافت نمودند. از آزمون شایپروویلک و تحلیل واریانس مکرر برای تحلیل داده ها استفاده شد (05/0>P). یافته ها: نتایج تحلیل واریانس مکرر نشان داد که آزمون 8 لاتین (05/0>P)، جهش طرفین (05/0>P)، لی لی مربع (05/0>P)، و پرش زیگزاگ (05/0>P)، پس از پروتکل تمرینات تمرکز بر تنفس و ذهن آگاهی نسبت به پیش آزمون (قبل از مداخله)، بهبود معناداری پیدا کرد. نتیجه گیری: تمرینات تمرکز بر تنفس و ذهن آگاهی می تواند منجر به بهبود آزمون 8 لاتین، جهش طرفین، لی لی مربع و پرش زیگزاگ در دانشجویان والیبالیست شود.

هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر انواع فعالیت ورزشی بر بیان ژن های ضد پیری در بافت میوکارد، گره SA و گره AV در رت های سالمند بود. مواد و روش ها: 24 سر رت نر ویستار 23 ماهه پس از تعیین حداکثر بار فعالیت، در 4 گروه مساوی (6n=) کنترل، فعالیت تداومی، فعالیت تناوبی با شدت بالا-حجم بالا (HIIE-HV) و فعالیت تناوبی با شدت بالا-حجم کم (HIIE-LV) قرار گرفتند. پروتکل فعالیت تداومی 35 دقیقه شنا با شدت 65% حداکثر بار، پروتکل شنای HIIE-HV در 5 نوبت 4 دقیقه ای با شدت 85% و ریکاوری های 3 دقیقه ای غیرفعال و پروتکل HIIE-LV در 14 نوبت 30 ثانیه ای با شدت 110% حداکثر بار و ریکاوری های غیرفعال 30 ثانیه ای بود. بعد از اتمام فعالیت، بافت قلب رت ها برای اندازه گیری بیان ژن های GATA4 (فاکتور رونویسی GATA) و AKT1 (پروتئین کیناز B) با استفاده از روش PCR real time تحلیل گردید. یافته ها: تحلیل داده ها نشان داد که HIIE-HV باعث افزایش معنی دار بیان ژن های GATA4 و AKT1 در بافت میوکارد بطن چپ، گره SA (سینوسی – دهلیزی) و گره AV (گره دهلیزی- بطنی) نسبت به گروه کنترل گردید (p<0.05). درحالیکه HIIE-LV باعث افزایش معنی دار بیان ژن های GATA4 و AKT1 تنها در گره SA و بافت میوکارد بطن چپ نسبت به گروه کنترل شد (p<0.05). نتیجه گیری: براساس یافته های پژوهش حاضر، به نظر می رسد فعالیت تناوبی با شدت بالا، با فعال سازی مسیرهای سلولی مولکولی مختلف می تواند باعث فعال سازی بیان ژن های ضد پیری در بافت های میوکارد، گره SA و گره AV در رت های سالمند شود

پیچ خوردگی مچ پا یکی از شایع ترین آسیب دیدگی های اندام تحتانی در بین افراد ورزشکار است و بیشتر از ۴۰ درصد آسیب های ورزشی را شامل می شود. بیشتر افراد با پیچ خوردگی های مکرر، دچار بی ثباتی مزمن مچ پا می شوند و چنانچه این آسیب به درستی درمان نشود می تواند منجر به نقص در دامنه حرکتی، تعادل، قدرت و عملکرد شود. هدف از تحقیق حاضر مطالعه اثر 8 هفته تمرینات RNTبر ثبات هسته مرکزی والیبالیست های دارای بی ثباتی مچ پا بود . روش تحقیق: پژوهش حاضر از نوع تحقیق نیمه تجربی با طرح پیش آزمون - پس آزمون یک گروه تجربی و یک گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری این تحقیق دختران والیبالیست لیگ های آزاد قم که مبتلا به بی ثباتی مچ پا بودند انجام شد. این تحقیق شامل ۳۰ نفر آزمودنی بود که در گروه های ۱۵ نفر گروه کنترل و ۱۵ نفر گروه تجربی تقسیم بندی شدند.برنامه تمرینی شامل سه جلسه در هفته به مدت 45 دقیقه اجراشد و همچنین برای بررسی ثبات هسته مرکزی در پیش آزمون و پس آزمون از تست پلانک استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد تمرینات RNT موجب تغییر معنادار در ثبات مرکزی (P≤0.001) در گروه تجربی شد. نتیجه گیری: 8هفته تمرینات RNTباعث بهبود ثبات مرکزی ورزشکاران مبتلا به بی ثباتی مزمن مچ پا شد. لذا استفاده از این پروتکل تمرینی در فرآیند توان بخشی این افراد توصیه می شود.

هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر هشت هفته تمرین اصلاحی و تمرین یوگا بر درد و سندروم متقاطع فوقانی زنان خیاط بود که با روش نیمه آزمایشی، طرح پیش آزمون - پس آزمون زنان بین رده سنی30تا45سال استان قم بودند که حداقل پنج سال سابقه خیاطی داشتند و به صورت منظم تقریبا هفته ای پنج روز به خیاطی مشغول بودند. از بین جامعه آماری 45 نفر با توجه به معیارهای ورود و خروج، با میانگین سن 42/2 ±38 سال، میانگین قد 06/6 ±166 سانتی متر و میانگین وزن 93/4 ±67 کیلوگرم انتخاب شدند. اندازه گیری زاویه سر به جلو به وسیله ی عکس ، میزان درد با استفاده از خط کش درد و میزان درجه کایفوز به وسیله خط کش منعطف انجام شد. در مرحله بعد، 45 نفر به سه گروه تقسیم شدند (15 نفر تمرین اصلاحی، 15 نفر تمرین یوگا و 15 نفر گروه کنترل) . گروه های تجربی در مدت هشت هفته و سه جلسه در هفته تمرین یوگا و تمرین اصلاحی را دریافت کردند و گروه کنترل هیچ تمرینی دریافت نکرد. به منظور تجزیه وتحلیل داده های آماری برای بررسی تفاوت های احتمالی از آزمون تحلیل کواریانس آزمون تعقیبی بونفرونی استفاده شد. تمامی بررسی ها توسط نرم افزار SPSS نسخه 26در سطح اطمینان 95% با آلفای کوچک تر یا مساوی 05/0 صورت گرفت. نتایج حاصل از پژوهش حاضر حاکی از آن بود که تمرین اصلاحی و تمرین یوگا هر دو در بهبود درد و سندروم متقاطع فوقانی موثر بود اما تمرین اصلاحی اثرگذارتر بود، ولی تمرین یوگا فقط در میزان درد و میزان کایفوز پشتی تفاوتش معنادار شد.

هدف: ﻫﺪف از ﭘﮋوﻫﺶ ﺣﺎﺿﺮ، تعیین اثر 10 هفته تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT) بر سطح سرمی سورفکتانت پروتئین – D و شاخص مقاومت به انسولین در موش های صحرایی نر سالم و مبتلا به دیابت نوع 2 بود. روش ها: در این مطالعه تجربی 46 ﺳﺮ موش صحرایی از ﻧﮋاد وﯾﺴﺘﺎر ﺑﺎ ﻣﯿﺎﻧﮕﯿﻦ وزن 03/23±92/241 ﮔﺮم ﺑﻪﻃﻮر ﺗﺼﺎدﻓﯽ در چهار ﮔﺮوه ﮐﻨﺘﺮل سالم، کنترل دیابتی، تجربی سالم و تجربی دیابتی ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ. ﺟﻬﺖ اﻟﻘﺎی دﯾﺎﺑﺖ، از روش ﺗﺰرﯾﻖ درون ﺻﻔﺎﻗﯽMG/KG 120 ﻣﺤﻠﻮل نیکوتین آمید به همراه MG/KG 65 ﻣﺤﻠﻮل STZ اﺳﺘﻔﺎده ﮔﺮدﯾﺪ. ﭘﺮوﺗﮑﻞ ﺗﻤﺮﯾﻦ تناوبی پر شدت (HIIT) ﺑﻪ ﻣﺪت 10 ﻫﻔﺘﻪ اﻧﺠﺎم شد و 24 ﺳﺎﻋﺖ ﭘﺲ از آﺧﺮﯾﻦ ﺟﻠﺴه ﺗﻤﺮﯾﻨﯽ ﺣﯿﻮاﻧﺎت ﺗﺸﺮﯾﺢ و سرم خون موش های صحرایی جهت بررسی جمع آوری شد. یافته ها: تمرین تناوبی پر شدت موجب کاهش معنا دار قند خون گروه تجربی دیابتی نسبت به گروه کنترل دیابتی شد (05/0P≤). سطوح سورفکتانت پروتئین – D در گروه کنترل دیابتی نسبت به کنترل سالم کاهش معناداری (05/0P≤) و شاخص مقاومت به انسولین (HOMA-IR) افزایش معناداری (05/0P≤) یافت. 10 هفته تمرین تناوبی با شدت بالا موجب افزایش معنادار در سورفکتانت پروتئین – D در گروه تمرین دیابتی نسبت به گروه کنترل دیابتی شد. همچنین تمرین موجب کاهش معنادار شاخص مقاومت به انسولین (05/0P≤) و انسولین (05/0P≤) در گروه تمرین دیابتی نسبت به گروه کنترل دیابتی شد. نتیجه گیری: به نظر می رسد تمرین تناوبی با شدت بالا از طریق افزایش سطوح سرم سورفکتانت پروتئین – D موجب بهبود شاخص مقاومت به انسولین در موش های دیابتی نوع 2 می شود.