سارا اصغری

مقدمه و اهداف هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر چاقی و تمرینات ورزشی هوازی، همچنین مصرف مکمل کورکومین بر عوامل التهابی در موش های صحرایی نر بود. مواد و روش ها 25 سر موش صحرایی نر بالغ نژاد ویستار با سن هشت هفته و با دامنه وزنی 37/9 ± 5/187 گرم، به طور تصادفی انتخاب و برای القای چاقی، موش های صحرایی به مدت 8 هفته تحت رژیم غذایی پُرچرب قرار گرفتند. موش های صحرایی در پنج گروه سالم، چاق، چاق+تمرین، چاق+مکمل و چاق+تمرین+مکمل قرار گرفتند. پس از تایید ابتلا به چاقی، مکمل کورکومین بصورت محلول خوراکی و تمرین هوازی به مدت ۸ هفته ، ۵ جلسه در هفته در گروه های مربوطه اعمال شد. برای اندازه گیری بیان ژن های TLR4، NF-κB، NLRP3 و IL-1β از روش Real Time-PCR استفاده شد. از روش آماری تحلیل واریانس یک راهه و آزمون تعقیبی توکی جهت تعیین اختلاف بین گروه ها در سطح معنی داری 05/0>p استفاده شد. یافته ها بنابر نتایج آزمون تحلیل واریانس یک راهه بین گروه های پژوهش حاضر در مورد بیان ژن های TLR4، NF-κB، NLRP3 و IL-1β، پس از هشت هفته تمرین هوازی و مصرف مکمل کورکومین، تفاوت معنی داری وجود دارد (001/0=p). در ادامه نتایج آزمون تعقیبی توکی نشان داد که بیان ژن های فوق در گروه چاق به طور معنی داری نسبت به گروه سالم بالاتر بود (001/0=p). همچنین این بیان ژن ها در گروه های چاق+تمرین، چاق+مکمل و چاق+تمرین+مکمل به طور معنی داری نسبت به گروه چاق پایین تر بود (001/0=p). نتیجه گیری مطالعه حاض ر پیشنهاد می کند که تمرین هوازی همراه با مصرف مکمل کورکومین منجر به بهبود مسیر سیگنالیک TLR4/NF-κB/NLRP3/IL-1β در موش های صحرایی نر چاق می گردد.

زمینه و هدف: بتا آمینو ایزوبوتیریک اسید یک مایوکاین است که توسط عضلات اسکلتی تولید و ترشح می شود. تمرینات ورزشی به عنوان یک راهکار عملی نقش مهمی در افزایش بتا آمینو ایزوبوتیریک، بهبود مقاومت به انسولین و پیشگیری از عوارض چاقی دارند. هدف از پژوهش حاضر بررسی اثرات هشت هفته تمرین هوازی فزآینده بر سطح سرمی بتا آمینو ایزوبوتیریک اسید، شاخص مقاومت به انسولین و درصد چربی بدن در زنان جوان چاق بود. روش تحقیق: در این تحقیق نیمه تجربی ب ا طرح پی ش آزم ون - پ س آزم ون، 20 زن جوان چاق و غیرفعال (میانگین سنی 68/2 ± 2/ 32 سال و شاخص توده بدنی 4/1±1/ 31 کیلوگرم بر متر مربع) به صورت تصادفی به گروه های مساوی (10 نفر) کنترل و تمرین تقسیم شدند. پروتکل تمرین هوازی فزآینده به مدت هشت هفته و سه روز در هفته (با شدت 55 تا 65 درصد ضربان قلب ذخیره و مدت 30 تا 55 دقیقه) اجرا شد. پیش و پس از مداخله، نمونه گیری خون برای سنجش سطوح بتا آمینو ایزوبوتیریک اسید و مقاومت به انسولین انجام شد. برای تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 26، از آزمون تحلیل کوواریانس در سطح معنی داری 05/0≥p استفاده گردید. یافته ها: پس از هشت هفته تمرین هوازی فزآینده، بتا آمینو ایزوبوتیریک اسید (001/0=p) در گروه تمرین نسبت به گروه کنترل به طور معنی داری افزایش یافت. از طرف دیگر، درصد چربی (001/0=p) و شاخص مقاومت به انسولین (001/0=p) در گروه تمرین نسبت به گروه کنترل به طور معنی داری کاهش یافت. نتیجه گیری: با توجه به نتایج پژوهش حاضر، تمرینات هوازی فزآینده با افزایش بتا آمینو ایزوبوتیریک اسید و کاهش مقاومت به انسولین و درصد چربی بدن، می تواند یک راهکار موثر در کاهش اختلالات مرتبط با اضافه وزن و چاقی باشد.

مایونکتین مایوکاین جدیدی است که در پاسخ به ورزش، از عضله اسکلتی ترشح می گردد و با متابولیسم انرژی و وضعیت متابولیکی بدن ارتباط دارد. هدف از تحقیق حاضر بررسی تاثیر هشت هفته تمرین در آب بر سطح سرمی مایونکتین، نیمرخ لیپیدی و درصد چربی زنان دارای اضافه وزن و چاق است. 20 نفر از زنان چاق و دارای اضافه وزن با میانگین سنی 5/22 و میانگین شاخص توده بدنی 48/26 به طور تصادفی انتخاب و سپس به گروه های آزمایش (10 نفر) و کنترل (10 نفر) تقسیم شدند. گروه تمرین، تمرینات خود را در آب به مدت هشت هفته (سه جلسه در هفته) انجام دادند، هر جلسه تمرین 60 دقیقه و شامل سه مرحله بود. 24 ساعت قبل از اولین جلسه تمرین و 48 ساعت بعد از آخرین جلسه، از آزمودنی ها در شرایط 12 ساعت ناشتایی، نمونه گیری خون به میزان 10 میلی لیتر از ورید بازویی انجام شد و تجزیه و تحلیل آماری در سطح معناداری 05/0≥P با نرم افزار SPSSانجام شد. تحلیل داده ها نشان داد که هشت هفته تمرین در آب باعث افزایش سطح سرمی مایونکتین (037/0= p) و HDL (028/0=p ) در گروه تجربی نسبت به گروه کنترل شد. همچنین مقادیر کلسترول (000/0= p) و تری گلیسرید (001/0=P) در گروه تجربی کاهش معناداری داشت، اما تفاوت شاخص LDL پس از هشت هفته فعالیت ورزشی بین دو گروه معنی دار نبود (131/0=P). بنابراین به نظر می رسد که تمرین در آب می تواند برای زنان دارای اضافه وزن و چاق موثر واقع شود و مورد استفاده قرار گیرد.

این پ ژوهش بر آن است که به بررسی تاثیر جهانی شدن در بازاندیشی تعاملات جنسی میان جوانان دانشجوی ایرانی بپردازد.جامعه آماری پژوهش دربرگیرنده همه دانشجویان دانشگاه تهران، در سه پایه کارشناسی، کارشناسی ارشد، و دکتری است، که از میان آن ها 275 نفر، به عنوان نمونه پژوهش و به شیوه نمونه گیری خوشه یی انتخاب شدند. روش پژوهش از نوع پیمایشی و ابزار گردآوری داده ها پرسش نامه است. فرضیه کلی پژوهش وجود رابطه یی معنادار میان جهانی شدن و بازاندیشی تعاملات جنسی جوانان دانشجوی ایرانی است، که برای پذیرش آن، چهار فرضیه فرعی فردی شدن تعاملات جنسی، پذیرش الگوهای تازه، سطح روابط جنسی، و داشتن تجربه های گوناگون دوستی با جنس مخالف مورد آزمون قرار گرفته اند.یافته های پژوهش بر پایه ضریب هم بستگی پیر سون نشان می دهد میان جهانی شدن (عمدتا رسانه های نمایشی) و تعاملات جنسی دانشجویان رابطه وجود دارد.