هادی کرندی

هدف: فرتوتی جسمانی و روان شناختی ممکن است بر توانایی سالمندان در انجام فعالیت های روزمره و کیفیت زندگی آن ها تأثیر بگذارد. این مطالعه با هدف بررسی ارتباط فرتوتی جسمانی و روان شناختی با میزان فعالیت بدنی و کیفیت زندگی سالمندان انجام شد. مواد و روش ها: نمونه آماری این تحقیق، 107 نفر از زنان و مردان (60 نفر مرد و 47 نفر زن) سالمند (میانگین سن 44/66 سال، میانگین وزن 19/64 کیلوگرم، میانگین قد 2/163سانتیمتر و میانگین شاخص توده بدنی 99/23 کیلوگرم/مترمربع) بودند که به صورت نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. ابزار اندازه گیری شامل شاخص فرتوتی فرید، پرسشنامه کیفیت زندگی و پرسشنامه فعالیت بدنی بود. داده ها با استفاده از آزمون رگرسیون لجستیک در سطح معناداری 05/0=α تحلیل شد. یافته ها: براساس نتایج توصیفی، شیوع فرتوتی جسمانی و روان شناختی 5/78 درصد در میان سالمندان مشاهده شد. همچنین 2/25 درصد از شرکت کنندگان دارای فعالیت بدنی کافی و 2/68 درصد دارای کیفیت زندگی مناسبی بودند. رابطه منفی و معنادار بین فرتوتی جسمانی و روان شناختی با کیفیت زندگی، فعالیت بدنی و تنهایی عاطفی سالمندان مشاهده شد (001/0>P)؛ به گونه ای که کیفیت زندگی به میزان 1/11 درصد، فعالیت بدنی به میزان 6/27 درصد و تنهایی عاطفی به میزان 42 درصد می تواند میزان فرتوتی جسمانی و روانشناختی سالمندان را پیش بینی کند. از سوی دیگر، رابطه مثبت و معنادار بین افسردگی با فرتوتی جسمانی و روان شناختی مشاهده شد (001/0>P)؛ به طوری که این عامل می تواند به میزان 1/62 درصد فرتوتی جسمانی و روان شناختی سالمندان را پیش بینی کند. نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد که فرتوتی جسمانی و روان شناختی در میان سالمندان شیوع زیادی دارد و عوامل تغییرپذیری مانند فعالیت بدنی، کیفیت زندگی و تنهایی عاطفی، همراه با عامل روان شناختی مهمی چون افسردگی، نقش معناداری در پیش بینی آن ایفا می کنند.

شیوه های تمرینی متفاوت م ی توان د اث ر متف اوتی ب ر میزان و پاسخ هورمون ها داشته باشد. تمرین مقاومتی همراه با محدودیت جریان خون، یکی از روش های تمرینی است که به افزایش عملکرد و قدرت عضلانی منجر می شود. بنابراین هدف از این پژوهش، مقایسه تأثیر تمرین مقاومتی با و بدون محدودیت جریان خون بر میزان IGF-1، تستوسترون و مایونکتین سرمی مردان جوان بود. گروه های پژوهش شامل دو گروه تمرین مقاومتی با محدودیت جریان خون (10 نفر) و تمرین مقاومتی بدون محدودیت جریان خون (10 نفر) بود. برنامه تمرین مقاومتی به مدت چهار هفته انجام گرفت. در دو مرحله پیش آزمون و پس آزمون، غلظ ت س رمی IGF-1، تستوسترون و مایونکتین به روش الایزا اندازه گیری شد. به منظور تعیین معنا داری تفاوت بین متغیرهای پژوهش از آزمون تحلیل کوواریانس یکطرفه در سطح معنا داری 05/0 استفاده شد. یافته ها نشان داد که میزان IGF-1 و تستوسترون در گروه تمرین با محدودیت جریان خون نسبت به گروه تمرین بدون محدودیت جریان خون، افزایش معنا داری (001/0P=) دارد، با این حال، در میزان مایونکتین افزایش غیرمعنا داری مشاهده شد (08/0P=). این یافته ها نشان می دهد که تمرین مقاومتی همراه با محدودیت جریان خون، در بهبود عوامل مرتبط با افزایش حجم عضلانی بسیار مؤثر است.