درخت حوزه‌های تخصصی

چاقی باعث بروز استرس اکسایشی و یک عامل خطر برای ایجاد بیماریهای قلبی- عروقی میباشد. تمرینات ورزشی و اصلاح رژیم غذایی میتواند بر عوامل اکسیدانی و آنتیاکسیدانی تاثیرگذار باشد. هدف از مطالعه حاضر بررسی اثر تمرین تناوبی شدید (HIIT) و مصرف مکمل سبوس برنج (RB) بر وضعیت اکسیدانی تام (TOS) و ظرفیت آنتی اکسیدانی تام (TAC) زنان چاق بود. مواد و روشها: 60 زن چاق به طور داوطلبانه و با در نظر گرفتن معیارهای ورود به تحقیق در این مطالعه شرکت داشتند (46/3±8/38 سن و 23/10±6/85 وزن) و به صورت تصادفی در چهار گروه کنترل، گروه تمرین تناوبی شدید، گروه مصرف مکمل سبوس برنج و گروه تمرین تناوبی شدید با مصرف مکمل سبوس برنج قرار گرفتند. قبل و بعد از اتمام تمرینات و مصرف مکمل سبوس برنج، بررسی شاخصهای استرس اکسیداتیو (TAC و TOS) به عمل آمد. برای بررسی میزان تغییرات درون گروهی گروههای تحقیق از آزمون آنوا استفاده شد و در صورت مشاهده تفاوت معنیدار بین گروهها از آزمون تعقیبی توکی جهت مقایسه دو به دوی میانگین گروهها استفاده شد. نتایج: تجزیه و تحلیل آماری نشان داد که تمرینات تناوبی با شدت زیاد به همراه تمرینات تناوبی با شدت زیاد با مصرف مکمل سبوس برنج سبب افزایش میزان TAC و کاهش میزان TOS در آزمودنیهای گروه تجربی شده است (p˂0.05).

مقدمه: ترویج فعالیت بدنی، روش سودمندی جهت پیشگیری از بیماری های و ارتقای سلامت جامعه است. امروزه توجه به کیفیت زندگی و سلامتی امری اساسی می باشد و تلاش برای ترفیع تندرستی و پیشگیری از بیماری ها از طریق فعالیت بدنی و داشتن حد مطلوبی از آمادگی جسمانی از الویت های ملی می باشد. هدف از تحقیق حاضر بررسی نقش ورزش و فعالیت های بدنی بر سلامت عمومی و کیفیت زندگی زندانیان در زندان شهر گرگان می باشد.روش شناسی: روش تحقیق توصیفی- همبستگی از نوع کاربردی می باشد. جامعه آماری این پژوهش کلیه زندانیان مرد شهر گرگان بودند که تعداد آنها 1800نفر بوده که براساس فرمول کوکران 183نفر به روش نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. جمع آوری اطلاعات توسط پرسشنامه های استاندارد کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی، سلامت عمومی گلدبرگ و هیلرو فعالیت های بدنی بین المللی به دست آمد. تجزیه و تحلیل داده ها توسط نرم افزار SPSS21 صورت گرفت. یافته ها: یافته ها حاکی از آن بود که ورزش و فعالیت های بدنی بر سلامت عمومی و کیفیت زندگی زندانیان در زندان شهر گرگان نقش دارند و رابطه مثبت و معنی داری بین آنها است. بدین معنی که ورزش و فعالیت های بدنی باعث افزایش سلامت عمومی و کیفیت زندگی زندانیان در زندان شهر گرگان شدند.نتیجه گیری: این مطالعه مؤید تأثیر فعالیت بدنی برکیفیت زندگی زندانیان می باشد. لذا پیشنهاد می شود این موضوع در مطالعات آینده نیز مورد توجه قرار گیرد.

مقدمه: هدف از این پژوهش، بررسی اثربخشی تمرینات بدنی و ذهنی بر حافظه کوتاهمدت و سرعت پردازش اطلاعات در مردان سالمند مبتلا به MCI بود.روش ها: 34 مرد سالمند به طور تصادفی به سه گروه تمرین بدنی (11 نفر)، ذهنی (11 نفر) و کنترل (12 نفر) تقسیم شدند. تمرینات به مدت هشت هفته، هر هفته سه جلسه انجام شد. تمرین بدنی شامل دویدن روی نوار گردان به مدت20 دقیقه برای هفته اول تا چهارم و30 دقیقه برای هفته پنجم تا هشتم بود. شدت تمرین به وسیله RPE بین 13 تا 15 تنظیم گردید. برنامه تمرین ذهنی اجرای بازی متفکر باهوش بود که به وسیله تبلت یا گوشی هوشمند در سه سطح آسان، متوسط و سخت انجام شد. متغیرهای پژوهش، قبل و بعد از تمرینات و همچنین، سه ماه پس از بی تمرینی اندازه گیری شدند. برای آنالیز داده ها از آزمون ANOVA با اندازه گیری مکرر و تست تعقیبی بونفرونی در سطح معنی داری 05/0 استفاده شد.یافته ها: مقایسه نتایج پس آزمون حافظه کوتاه مدت به وسیله آزمون تعقیبی نشان داد که گروه های تمرین بدنی نسبت به کنترل (010/0=P) و تمرین ذهنی نسبت به کنترل (001/0=P) افزایش معنی داری داشتند. همچنین نتایج اندازه گیری سرعت پردازش اطلاعات آشکار کرد که این متغیر در پس آزمون در گروه تمرین ذهنی در مقایسه با تمرین بدنی (030/0=P) و کنترل (001/0=P) افزایش معنی داری داشته است.نتیجهگیری: نتایج این پژوهش پیشنهاد می کند که هشت هفته تمرینات ذهنی و بدنی از اثربخشی لازم برای بهبود حافظه کوتاهمدت و سرعت پردازش اطلاعات در مردان سالمند مبتلا به MCI برخوردار هستند؛ اما در این میان، تمرین ذهنی راه کار مؤثرتری است.

مقدمه و هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر هشت هفته تمرین مقاومتی با الگوی باردهی هرمی دوگانه و مسطح بر سرعت، استقامت، چابکی و توان انفجاری هندبالیست های بی تمرین در دوران کرونا بود. مواد و روش ها: این تحقیق از نوع نیمه تجربی با طرح پیش آزمون–پس آزمون بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل هندبالیست-های استان زنجان که در دوران کرونا حداقل 6 ماه تمرینات ورزشی نداشتند. نمونه آماری این مطالعه از بین 36 ورزشکار به روش تصادفی و در دسترس انتخاب شد و در سه گروه 12 نفره (گروه هرمی دوگانه، گروه هرمی مسطح و کنترل) تقسیم شدند. برنامه تمرینی گروه های هرمی مسطح و دوگانه به مدت هشت هفته (سه جلسه در هفته)، به ترتیب با شدت تمرینی 60 درصد و 80 درصد یک تکرار بیشینه انجام شد. از آزمون آماری Shapiro-wilk برای نرمال بودن توزیع داده ها استفاده شد. برای مقایسه میانگین های درون گروهی و بین گروهی از آزمون های تی همبسته و آنوا استفاده شد. نتایج: نتایج نشان داد که رکورد استقامت دوی 5000 متر و 9*4 متر هندبالیست های بی تمرین به ترتیب به اندازه ی 21/13 درصد و 48/16 درصد کاهش معنی داری داشته است (05/>P). به علاوه توان انفجاری آزمودنی ها طی پرش سارجنت (بر حسب cm) از مرحله ی پیش آزمون تا پس آزمون طی الگوی باردهی هرمی دوگانه به اندازه ی 34/15 درصد افزایش یافته است (021/0=P). نتیجه گیری: به نظر می رسد تمرینات قدرتی با الگوی باردهی هرمی دوگانه در بهبود چابکی، توان انفجاری اندام تحتانی و استقامت ورزشکاران بی تمرین موثر بوده است. از اینرو، برای کسب اطمینان بیشتر و نتیجه گیری قاطع تر، نیاز به انجام تحقیقات بیشتر می باشد.

زمینه و هدف: بارداری با تغییرات آناتومیک و فیزیولوژیک بسیاری همراه است و بارداری سالم، مستلزم تطابق متابولیک وهورمونی است که هیپوتالاموس، هیپوفیز، پاراتیروئید و آدرنال را درگیر می کند. مطالعات نشان داده اند که تغذیه مناسب به همراه فعالیت های بدنی نیز می توانند اثرات مثبتی بر پاسخ های هورمونی داشته باشند. هدف از مطالعه حاضر بررسی رابطه فعالیت بدنی با هورمون های تیروئیدی در زنان باردار بود. مواد و روش ها: در این مطالعه علمی- مقایسه ای یا پس رویدادی 60 نفر از مادران باردار (میانگین وزن 59/8±92/64 و قد 30/7±88/161) مراجعه کننده به آزمایشگاه دکتر بازیاری شهر شیراز (جهت غربالگری سلامت خود و جنین) به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند. جهت اندازه گیری هورمون های تیروئیدی، 5 سی سی خون از ورید قسمت قدامی آرنج گرفته شد و جهت اندازه گیری فعالیت بدنی از پرسشنامه استاندارد PPAQویژه زنان باردار استفاده شد. جهت تجزیه و تحلیل یافته های تحقیق از آزمون های آماری کالموگروف- اسمیرنوف و ضریب همبستگی پیرسون استفاده شد (05/0≥P). نتایج: نتایج نشان داد رابطه معنی داری بین فعالیت در منزل (90/0=P)، فعالیت نقل و انتقال (59/0=P)، فعالیت محیط کار (34/0=P)، فعالیت های ورزش و سرگرمی (29/0=P) و کل فعالیت بدنی (25/0=P) با TSH وجود ندارد. همچنین رابطه معنی داری بین فعالیت در منزل (94/0=P)، فعالیت نقل و انتقال (56/0=P)، فعالیت محیط کار (14/0=P)، فعالیت های ورزش و سرگرمی (78/0=P) و کل فعالیت بدنی (51/0=P) با T4 وجود ندارد و در نهایت رابطه معنی داری بین فعالیت در منزل (11/0=P)، فعالیت نقل و انتقال (20/0=P)، فعالیت محیط کار (44/0=P)، فعالیت های ورزش و سرگرمی (41/0=P) و کل فعالیت بدنی (82/0=P) با T3 وجود ندارد. نتیجه گیری: با توجه به یافته های مطالعه حاضر به نظر می رسد هورمون های تیروئیدی در دوره باردار تحت تاثیر فعالیت های ورزشی قرار نمی گیرند.

هدف مطالعه حاضر بررسی تاثیر تمرین شنا و مصرف ویتامین Dبر مسیر سیگنالینگ β-catenin/TCF در رتهای مدل اندومتریوز بود. بدین منطور تعداد 30 سر موش صحرایی ماده 8 هفته ای با میانگین وزنی 62/15±85/202 گرم پس از القا مدل به روش پیوند زدن بافت اطراف ناحیه اندومتر به صورت تصادفی به گروه های 6گانه کنترل-سالم(5=n)، شم(محلول نرمال سالین برای کنترل اثر خوراندن گاواژ) (5=n)، اندومتریوز(5=n)، اندومتریوز+ویتامینD(5=n)، اندومتریوز+شنا(5=n)، اندومتریوز+شنا+ویتامین D(5=n)تقسیم شدند. میزان مصرف ویتامینD، mg/kg200 به ازای وزن بدن هر رت بوده و نیز برنامه تمرین شنا به مدت 8 هفته و هر هفته پنج روز و هر روز به مدت 30 دقیقه بود. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از آنالیز واریانس یکطرفه استفاده گردید. یافته ها نشان داد که میزان بیان ژن های β-catenin و TCFدر گروه اندومتریوز نسبت به گروه کنترل-سالم به طور معناداری بیشتر بود(035/0 ،007/0=p). شنا، ویتامینD و ترکیبی از شنا+D با کاهش در بیان ژن β-catenin و TCF همراه بود. به طور کلی نتایج تحقیق حاضر بیانگرآن است که تنظیم بیان ژن β-catenin و TCF در وضعیت طبیعی در فرایند اندومتریوز می تواند باعث بهبود سطح این بیماری گردد و احتمالا انجام تمرینات شنا و نیز مصرف هم زمان ویتامین D در وضعیت طبیعی مسیرβ-catenin/TCF موثر خواهد بود.

زمینه و هدف: دیابت نوع 2، بیش از 90 درصد از موارد دیابت در جهان را تشکیل می دهد و شیوع آن با افزایش سن افزایش می یابد، مهار هدفمند NF-кB باعث بهبود اختلال عملکرد قلب در رت های دیابتی می شود. هدف از پژوهش حاضر تعیین اثر دو نوع تمرین (تداومی و تناوبی) همراه با مصرف داروی آترواستاتین بر بیان ژن NF-кB بافت قلب رت های مدل دیابتی بود.مواد و روش: در این مطالعه تجربی، 40 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار با سن 6 تا 8 هفته، که در 8 گروه به صورت تصادفی تقسیم بندی شدند: شامل 1)کنترل سالم، 2)دیابتی، 3)دیابتی+ تمرین تداومی، 4)دیابتی + تمرین تناوبی، 5) دیابتی+ آترواستاتین؛ 6) دیابتی+تداومی+آترواستاتین، 7) دیابتی+تناوبی+آترواستاتین و 8)سالین بود. در ابتدا مدل دیابت القاء شد، سپس رت های گروه های تمرینی دو نوع تمرین تداومی و تناوبی را به مدت 8 هفته اجرا نمودند. آترواستاتین در گروه های دارو و دارو+تمرین، به صورت روزانه با دوز 20 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن به صورت درون صفاقی به آنان تزریق شد.یافته ها: القای دیابت منجر به افزایش معنی دار بیان ژن NF-κB بافت قلب رت ها شد، که انجام تمرین تناوبی و تداومی و مصرف داروی آترواستاتین منجر به کاهش بیان ژن NF-κB بافت قلب رت های دیابتی نسبت به گروه دیابتی گردید.نتیجه گیری: این احتمال وجود دارد که فعالیت ورزشی منظم به تنهایی و در ترکیب با داروی آترواستاتین بتواند از طریق کاهش ژن NF-κB از توسعه کاردیومیوپاتی دیابتی جلوگیری نماید و دارای اثر حفاظتی بر قلب باشد.

زمینه و هدف: ﻋﻤﻠﮑﺮد ﻣﯿﺘﻮﮐﻨﺪری ﺑﻪ ﺷﺪت ﺑﻪ ﺗﻐﯿﯿﺮات ﻣﻮرﻓﻮﻟﻮژﯾﮑﯽ و ﺳﺎﺧﺘﺎری آنﻫﺎ واﺑﺴﺘﻪ اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان پویایی یا داﯾﻨﺎﻣﯿﮏ ﻣﯿﺘﻮﮐﻨﺪری ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻣﯽﺷود. پویایی و داینامیک میتوکندری می تواند از طریق پروتئین های MFN2 و FIS1 تنظیم شود؛ بنابراین، هدف از انجام تحقیق حاضر، تاثیر تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT) بر میزان پروتئین های داینامیک میتوکندریایی (MFN2 و FIS1) در عضله نعلی رت های نر نژاد ویستار می باشد. مواد و روش ها: در این پژوهش تجربی، تعداد 12 سر رت از نژاد ویستار با میانگین وزنی 30±280، به صورت تصادفی به دو گروه: 1. گروه کنترل، 2. HIIT (هر گروه 6 سر) تقسیم شدند. رت های گروه HIIT به مدت 8 هفته، هر هفته 5 جلسه و هر جلسه شامل 10 تناوب با شدت بالا به مدت 3 دقیقه که تناوب های استراحتی 2 دقیقه ای تمرین کردند. 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین بافت عضله اسکلتی نعلی از بدن حیوان شد. محتوای متغیرها از طریق روش آزمایشگاهی وسترن بلات اندازه گیری شد. تجزیه و تحلیل داده ها داده ها از طریق آزمون t-مستقل در نرم افزار های SPSS نسخه 27 و گراف پد پریسم نسخه 2/2/10 انجام شد. سطح معنا داری کمتر از 05/0≥p بود. یافته ها: محتوای درون سلولی پروتئین MFN2 تغییر معنی داری را در گروه HIIT نسبت به گروه کنترل نشان نداد (66/0P=). در مقابل محتوای درون سلولی پروتئین FIS1 کاهش معنی داری را نشان داد (004/0P=). نتیجه گیری: به نظر می رید تمرین HIIT نمی تواند تعادل بین ﻫﻤﺠﻮﺷﯽ یا فیوژن و ﺷﮑﺎﻓﺖ یا فیژن میتوکندری را تعدیل کند و در نتیجه به بهبود کیفیت و عملکرد میتوکندری کمک کند.

مقدمه: چاقی با بیماری هایی از قبیل بیماری های قلبی عروقی، دیابت نوع دوم، بیماری کبدی، نارسایی کلیه و انواع مختلف سرطان مرتبط است. مطالعه حاضر با هدف بررسی تاثیر هشت هفته تمرینات ترکیبی بر سطح کوپپتین و درصد چربی بدن زنان چاق انجام گرفت. مواد و روش ها: در این پژوهش نیمه تجربی که با طرح پیش آزمون- پس آزمون انجام گرفت، 30 زن چاق(شاخص توده بدنی بالاتر از 30 کیلوگرم بر متر مربع) با دامنه سنی 20 تا 35 سال به صورت در دسترس انتخاب و در 2 گروه 15 نفری تمرینات ترکیبی و کنترل قرار گرفتند. نمونه های خونی آزمودنی ها در دو مرحله پیش آزمون و پس آزمون (پس از ۸ هفته تمرین) جمع آوری شد. پروتکل تمرینی شامل ٨ هفته اجرای تمرینات ترکیبی بود که سه جلسه در هفته در دو بخش تمرینات طناب زنی و تمرینات مقاومتی با کش اجرا شد. داده های به دست آمده توسط آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری تکراری تحلیل شد. یافته ها: نتایج نشان داد که تمرین ترکیبی باعث افزایش معنی دار کوپپتین زنان چاق گردید (001/0>P). همچنین دیگر نتایج نشان داد که تمرین ترکیبی باعث کاهش معنی دار درصد چربی بدن زنان چاق گردید (0001/0>P). بحث و نتیجه گیری: به طور کلی نتایج حاضر حاکی از این بود که زنان چاق با استفاده از تمرینات ترکیبی احتمالا می توانند از بروز فشارهای التهابی ناشی از انجام فعالیت های ورزشی و پیامدهای بعدی آن جلوگیری کنند.

مقدمه: استرس اکسیداتیو در بیماری آلزایمر (AD)نقش دارد. ورزش و آنتی اکسیدان ها بر سلامت نورونی اثر دارد. اثر هشت هفته تمرین مقاومتی (RT) همراه با ژل رویال (RJ) بر مالون دی آلدئید (MDA)، پروتئین کربونیله (PC) و بر تغییرات پاتولوژی بافت هیپوکامپ موش های صحرایی آلزایمری شده با تری متیل تین (TMT)بررسی شد. روش ها: در این مطالعه تجربی 42 سر موش صحرایی نر نژاد اسپراگو داولی آلزایمری شده با 8 mg/kg TMT گروه های TMT، Sham، RJ100، RJ200، RT، RT+RJ100 و RT+RJ200 تقسیم شدند. گروه های مکمل RJ را با دوز های 100 و 200 mg/kg/day به صورت تزریق صفاقی دریافت کردند و پروتکل RT فزاینده برای 8 هفته، 3 جلسه در هفته با شدت 30 تا 100 درصد وزن انجام شد. نتایج: مقادیر MDA، PC در گروه TMT به طور معنی داری بیشتر از گروه HC بود. ولی MDA و PC در گروه RT+RJ200 کمتر از گروه TMT بود (05/0≥P)وPC در گروه RT به طور معنی داری کمتر از TMT بود. همچنین مقادیر MDA در گروه RJ200 کمتر از TMT بود و مقادیر PC در گروه RJ100 به طور معنی داری کمتر از TMT بود (05/0≥P). اثر کاهنده PC در گروه RJ100 به مراتب مطلوب تر از RJ200 بود (05/0≥P). و اثر کاهنده MDA در گروه RT+RJ200 به مراتب مطلوب تر از گروه های RT+RJ100 بود (05/0≥P). نتیجه گیری: تمرین مقاومتی و ژل رویال بر کاهش استرس اکسیداتیو اثر دارند. اثر همزمان این دو مداخله با دوز بالاتر اثر مطلوب تری بر کاهش استرس اکسیداتیو در بافت هیپوکامپ در شرایط مدل سازی AD دارد.

هدف از پژوهش حاضر تاثیر یک دوره تمرین مقاومتی با شدت بالا ، دویدن استقامتی و تناوبی HIITبر شاخص گلوکز سرم در رت های چاق دیابتی ویستار بود. مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی 50 سر موش صحرایی چاق دیابتی ( 16±230 گرم) به شیوه تصادفی به 5 گروه 10تایی: 1- کنترل بدون تمرین 2- تمرین تناوبی شدید HIIT 3 - تمرین دویدن استقامتی با شدت متوسط 4- تمرین مقاومتی متوسط 5- تمرین مقاومتی شدید تقسیم شدند. گروه های تمرینی در برنامه تمرینات مقاومتی و دویدن استقامتی 12 هفته ای به تعداد 5 جلسه در هفته شرکت نموده، و گروه کنترل در هیچ برنامه تمرینی شرکت نداشتند. غلظت گلوکز به روش رنگ سنجی گلوکز اکسیداز اندازه گیری شدند. داده ها با استفاده از روش آماری تحلیل واریانس یک طرفه، در سطح معناداری 05/0 تجزیه و تحلیل شدند. نتایج: نتایج حاصل نشان داد متعاقب ۱۲ هفته تمرین آزمودنی گروه های مختلف تمرینی (دویدن استقامتی ، مقاومتی با شدت متوسط و بالا ، اینتروال شدید) میزان گلوکز سرم به طور معنی داری از گروه کنترل کمتر (001/0=P) بود. نتیجه گیری: تمرینات ورزشی (دویدن استقامتی ، مقاومتی و اینتروال شدید) باعث کاهش گلوکز سرم در موش های صحرایی نر چاق دیابتی نوع 2 می شود، بین گروه های مختلف تمرینی درکاهش گلوکز سرم تفاوت اندکی وجود داشت اما این تفاوت معنی دار نبود.

هدف از پژوهش حاضر مقایسه اثرات اجرای هشت هفته تمرینات تراباند و TRX بر حس عمقی و قدرت عضلانی زنان فوتسالیست دارای بی ثباتی مچ پا بود. این تحقیق نیمه تجربی و کاربردی با طرح پژوهشی دو گروه تجربی و یک گروه کنترل با پیش آزمون و پس آزمون اجرا شد. جامعه آماری شامل زنان فوتسالیست 18 تا 25 سال دارای بی ثباتی مچ پا بود. از بین آن ها، به روش نمونه گیری در دسترس و هدفمند و پس از همگن کردن نمونه ها (قد، وزن و سن) 30 آزمودنی انتخاب و به طور تصادفی ساده به 3 گروه (تراباند، TRX و کنترل) تقسیم شدند. برای مقایسه گروه ها از آزمون های آماری ( تی و آنالیز واریانس یک راهه) استفاده شد. تجزیه و تحلیل محاسبات آماری با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 25 انجام شد. در دورسی فلکشن گروه تراباند، اختلاف پیش آزمون و پس آزمون 11.800 درجه بود که با توجه به مقدار پس آزمون (16.70) این مقدار به معیار استاندارد 10 درجه نزدیک تر شده و وضعیت مطلوب تری داشته است. در پلانتار فلکشن نیز مقدار اختلاف از پیش آزمون (23 درجه) به پس آزمون (18.90 درجه) کاهش پیدا کرده و با توجه به نزدیک تر شدن به معیار استاندارد 20 درجه در وضعیت مطلوب تری قرار گرفته است. در گروه تراباند اختلاف میانگین های قدرت عضلانی در سطح معنی داری 0.02 و معنی دار بود. در گروه TRX نیز اختلاف میانگین های قدرت عضلانی در سطح معنی داری 02/0 و معنی دار بود. بیشترین افزایش قدرت عضلانی در گروه TRX بود. با توجه به ایمنی و تمرکز بیشتر تمرینات تراباند و TRX بر مفاصل و عضلات و اثرات مثبت این تمرینات بر افزایش حس عمقی و قدرت عضلانی اندام تحتانی در این پژوهش؛ میتوان از این تمرینات در دوره های ریکاوری پس از آسیب های بی ثباتی مچ پا استفاده کرد.

زمینه و هدف: پوکی استخوان در سالمندی از شایع ترین بیماری های متابولیکی استخوان است. از این رو هدف مطالعه حاضر بررسی اثر هشت هفته تمرین تناوبی شدید (HIIT) و تداومی با شدت متوسط (MICT) همراه با عصاره بهار نارنج (CA) بر آلکالین فسفاتاز استخوانی (BALP) و استئوکلسین (OCN) در بافت فمور موش های صحرایی ماده سالمند بود. مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی 42 سر موش صحرایی ماده سالمند به طور تصادفی به گروه های (1) کنترل (C) (2) MICT، (3) HIIT، (4) MICT+CA، (5) HIIT+CA، (6) CA و (7) گروه شم (نرمال سالین) (Sham) تقسیم شدند. تمرینات HIIT با شدت 85% تا 110% VO2max و تمرینات MICT با شدت 65% VO2max انجام شد؛ مصرف بهار نارنج به میزان mg/kg/day 300 بود. نتایج: در گروه های CA، MICT، HIIT HIIT+CA و MICT+CA مقادیر BALP و OCN استخوانی بیشتر از گروه C بود (001/0=P). همچنین BALP در گروه MICT+CA بیشتر از گروه های CA، HIIT، MICT و HIIT+CA بود. مقادیر OCN در گروه MICT بیشتر از گروه HIIT بود (001/0=P). اما در گروه HIIT و MICT بیشتر از گروه های HIIT+CA و MICT+CA بود (001/0=P). نتیجه گیری: به نظر می رسد هرچند تمرین HIIT، MICT و CA هم به تنهایی و هم به طور تعاملی در بهبود متابولیسم استخوان موثر هستند، اما اثر تمرینات ورزشی به مراتب قوی تر از اثرات CA بر استئوپروز است.

هدف از این تحقیق بررسی تاثیر فعالیت بدنی بر متغیرهای خویشتن داری، مسئولیت پذیری، گریز و اجتناب و حل مدیرانه مساله کادر پلیس شهر بغداد بود. تحقیق حاضر از نوع توصیفی همبستگی بود . جامعه آماری پژوهش حاضر شامل کلیه کارکنان اداره پلیس عملیاتی شهر بغداد بود، که با حجمی به تعداد 9 هزار نفر برآورد شده اند. با توجه به جدول کرجسی و مورگان 380 نفر به عنوان نمونه آماری از کادر پلیس شهر بغداد و به روش تصادفی ساده انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها، دو پرسشنامه فعالیت بدنی شارکی و راهبردهای مقابله ای لازاروس و فولکمن (1998) بود. برای تجزیه و تحلیل داده ها از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه و معادلات ساختاری با استفاده از نرم افزار PLS و SPSS استفاده شد. نتایج حاکی از آن بود که بین فعالیت بدنی و خویشتن داری کادر پلیس شهر بغداد رابطه مثبت و معنی داری وجود دارد . همچنین بین فعالیت بدنی و مسئولیت پذیری کادر پلیس شهر بغداد رابطه مثبت و معنی داری وجود دارد. همچنین بین فعالیت بدنی و گریز و اجتناب کادر پلیس شهر بغداد رابطه منفی و معنی داری وجود دارد. همچنین بین فعالیت بدنی و حل مدیرانه مساله کادر پلیس شهر بغداد رابطه مثبت و معنی داری وجود دارد. همچنین نتایج رگرسیون چندگانه نشان داد که 6/3 درصد از خویشتن داری، 5/5 درصد از مسئولیت پذیری، 6/5 درصد از گریز و اجتناب و 7/7 درصد از حل مدیرانه مساله توسط فعالیت بدنی تبیین می شود.

بیماری های قلبی عروقی شایع ترین علت مرگ و میر افراد در اغلب کشورهای جهان است. از سطوح بالای سرمی بیومارکرهای قلبی از جملهCK-MB و تروپونینI در تشخیص آسیب بافت قلب استفاده می شود. از مهم ترین عوامل موثر در کاهش این بیماری ها، ورزش و فعالیت جسمانی است. بر این اساس، هدف از مطالعه حاضر، بررسی اثر هشت هفته تمرین ترکیبی بر سطوحCK-MB و تروپونین I در بیماران قلبی عروقی است. در این کارآزمایی بالینی با طراحی تصادفی، ۲۴ بیمار مبتلا به بیماری های قلبی عروقی با میانگین سنی 8±59 سال و میانگین شاخص توده بدنی42/0±76/27 به صورت تصادفی به دو گروه تمرین ترکیبی و کنترل تقسیم شدند. گروه تمرینی به مدت هشت هفته و هر هفته سه جلسه طبق پروتکل مورد نظر، تمرینات هوازی و مقاومتی را انجام دادند. نمونه گیری خون به صورت وریدی در دو مرحله پیش و پس از مداخله انجام شد. توزیع نرمال داده ها با استفاده از آزمون شاپیرو-ویلک ارزیابی گردید. جهت مقایسه تغییرات بین گروهی، از آزمون تحلیل کوواریانس همراه با آزمون تعقیبی بونفرونی استفاده شد. نتایج نشان داد که تمرین ترکیبی سبب تغییرات معناداری در شاخص(p=0.03) CK-MB نسبت به گروه کنترل گردید؛ هر چند که تغییرات معناداری در شاخص تروپونین I مشاهده نشد(p=0.3) . افزایش شاخص CK-MB و عدم تغییر معنی دار در شاخص تروپونین I در بیماران، می تواند ناشی از فشار تمرین ترکیبی، ایجاد استرس متابولیک و بهبود ظرفیت عملکردی قلب و عروق باشد.

زمینه و هدف: الگوی رشد جسمانی توسط ساختار ژنتیکی پیش می رود، اما تحت تاثیر عوامل محیطی مانند ورزش، ممکن است تغییراتی در الگوهای رشد ایجاد شده و سن تقویمی و بیولوژیکی با هم منطبق نباشند. هدف پژوهش حاضر تعیین ارتباط بین سن تقویمی و سن بیولو ژیکی با قدرت، سرعت، چابکی و تعادل پسران کیوکوشین کاراته رشت بود. مواد و روش ها: پژوهش حاضر از نوع توصیفی- همبستگی بود. جامعه این پژوهش، پسران کیوکوشین کاراته کار 12 تا 30 سال شهرستان رشت بودند که 55 نفر از آنها به صورت غیر تصادفی و در دسترس به عنوان نمونه انتخاب شدند. جهت اندازه گیری متغیرهای پژوهش از آزمون های آمادگی جسمانی ( قدرت، سرعت، چابکی، توان و تعادل ) و ترکیب بدنی (شاخص توده بدن و درصد چربی بدن)، استفاده شد. داده ها با استفاده از روش آماری ضریب همبستگی پیرسون و آماره t برای مقایسه دو ضریب همبستگی تحلیل شدند. نتایج: نتایج نشان داد، بین سن تقویمی با توان بی هوازی، قدرت دست، چابکی و تعادل ایستا و پویا ارتباط مثبت و معنی دار وجود دارد. همچنین بین سن بیولوژیکی با توان بی هوازی، قدرت دست، چابکی و تعادل پویا ارتباط مثبت و معنی دار وجود دارد (05/0p<).نتیجه گیری: با افزایش سن تقویمی و بیولوژیکی کاراته کاران شاهد افزایش توان و قدرت بودیم؛ با این حال سرعت کاهش یافت که با بزرگ شدن اندازه بدن دور از انتظار نبود. همچنین تعادل ایستا فقط با افزایش سن تقویمی همراه بود که احتمالاً دلالت بر این دارد که رشد سیستم اسکلتی – عضلانی در دوران بلوغ از رشد حرکتی و تعادل پیشی می گیرد.

زمینه و هدف: آزواسپرمی به معنای کمبود اسپرم در مایع منی است. یک درصد از کل مردان و ده درصد از مردان نابارور مبتلا به آزواسپرمی هستند، هدف از پژوهش حاضر بررسی اثرات هشت هفته تمرین شنا، سلول درمانی و لیزردرمانی بر بیان ژن های IL-2، IL-10 و STAT-3 بافت بیضه در موش های مدل آزواسپرمی می باشد. روش کار: 40 سر رت 6 تا 8 هفته ای به صورت تصادفی انتخاب، و سپس مدل آزواسپرمی با داروی بوسولفان با دوز 40 میلی گرم در موش ها القاء شد. یک ماه بعد از ایجاد مدل یک بار سلول های بنیادی به صورت پیوند در ناحیه مجران دفران به میزان یک میلیون سلول پیوندزده شد، پس از گذشت یک هفته از پیوند سلول، لیزر با طول موج 8/632 نانومتر و توان 10 میلی وات و انرژی 3 ژول به صورت سه تکرار در کل دوره مطالعه با فاصله هر هفته یک بار اعمال شد. تمرین روزانه شنا به مدت 30 دقیقه و 5 روز در هفته در طول 8 هفته اجرا شد. یافته ها: نتایج نشان داد که القای مدل آزواسپرمی سبب افزایش معنی دار ژن های IL-2، IL-10 و STAT-3 نسبت به رت های گروه سالم شد (P≤0.05). هم چنین انجام روش های مداخله ای لیزر درمانی، سلول درمانی و تمرین بیان این ژن ها در بافت بیضه رت ها را نسبت به گروه بیمار کاهش معنی داری داد (P≤0.05). نتیجه گیری: تمرین ورزشی شنا در ترکیب با سلول درمانی و لیزردرمانی از طریق کاهش سیگنالینگ التهاب بافت بیضه ممکن است به باروری رت های مدل آزواسپرمی کمک نماید.

زمینه و هدف: سکته قلبی یکی از شایع ترین بیماری های ایسکمیک قلبی است که امروزه روش های درمانی جدیدی برای کنترل و درمان آن مورد توجه قرار گرفته است. هدف پژوهش حاضر، بررسی اثر پیوند سلول بنیادی مغز استخوان به همراه انجام یک دوره تمرین هوازی بر شاخص های التهابی و آسیب قلبی در موش های صحرایی نر به دنبال القاء سکته قلبی بود. مواد و روش ها: 60 سر موش نر در یک مطالعه تجربی به 6 گروه 10 تایی کنترل سالم، بیمار، شم، تمرین، سلول و تمرین + سلول تقسیم شدند. برای القاء سکته قلبی، شریان پایین رونده قدامی با استفاده از نخ سیلک 6/0 به طور کامل مسدود شد. سلول بنیادی مغز استخوان با استفاده از لام نئوبار، حدود 106 سلول برای هر موش از طریق سیاهرگ دمی تزریق شد. موش های گروه تمرینی به مدت 10 هفته تمرین هوازی را با شدت 17 متر بر دقیقه انجام دادند. شاخص های پژوهش به وسیله کیت آزمایشگاهی اندازه-گیری شد نتایج: مقادیر TNF-α و IL-10 در گروه های تجربی نسبت به گروه بیمار به ترتیب کاهش و افزایش یافت اما تغییرات TNF-α تنها در گروه تمرین + سلول و تغییرات IL-10 تنها در گروه تمرین و تمرین+سلول نسبت به گروه بیمار معنی دار بود. شاخص های آسیب CK و LDH در گروه های تجربی تمرین، سلول و تمرین + سلول نسبت به گروه بیمار کاهش معنی داری یافت. نتیجه گیری: پیوند سلول بنیادی مغز استخوان به همراه انجام یک دوره تمرین هوازی سبب کاهش التهاب و کاهش شاخص های آسیب قلبی در موش های مبتلا به سکته قلبی گردید.

زمینه و هدف: پاندمی کووید-19 ورزش سازمان یافته در جامعه را با لغو، اصلاح یا به تعویق انداختن مشارکت ورزشی به عنوان بخشی از استراتژی کاهش انتقال ویروس، مختل کرده است. این امر تاثیر قابل توجهی بر ورزش کاران جوان در رابطه با ملاحظات روانی - اجتماعی، حرکتی-جسمانی و پیشرفت شغلی آن ها داشته است. هدف از این پژوهش بررسی تاثیر کووید-19 بر ورزش کاران جوان می باشد. مواد و روش ها: در این مطالعه مقالات مرتبط از تمام پایگاه های اطلاعاتی شامل اسکوپوس، پابمد، گوگل اسکالار، سامانه همایش های معتبر علمی، مگیران و نور مورد بررسی قرار گرفت. همچنین در فرایند جست وجوی مقالات از کلیدواژه های ویروس کرونا، کووید 19، فعالیت ورزشی و ویروس کرونا، فعالیت ورزشی و سیستم ایمنی بدن، فعالیت ورزشی پرشدت و سیستم ایمنی بدن استفاده شد. نتایج: با توجه به محدودیت های قرنطینه، نیاز به غلبه بر قوانین و شرایط ملی ناکارآمد برای ارائه مراقبت های پزشکی، تأمین مالی و اجرای برنامه واکسن مؤثر در سطح محلی، ملی و جهانی، ایجاد ایمنی کافی گروه و ایجاد محیط، این اختلال احتمالاً برای چند سال ادامه خواهد داشت. نتیجه گیری: این مقاله چالش های موقت مربوط به اهمیت حرکتی-جسمانی و روانی - اجتماعی حفظ یک برنامه ورزشی فعال برای ورزش کاران جوان را در نظر خواهد گرفت، که منعکس کننده اقدامات ایمنی برای اصلاح تجهیزات ورزشی و حمایت های محیطی است تا اجازه مشارکت ایمن در آموزش و رقابت و ارائه مشاوره در مورد پروتکل های بازگشت تدریجی به ورزش برای ورزش کاران جوان پس از ابتلا به کووید-19 را بدهد.

هدف از این پژوهش بررسی جایگاه تندرستی اعم از جسمانی و روانی در دین مبین اسلام بود و از منابع در دسترس و متون دینی جهت جمع آوری اطلاعات استفاده گردید.دین اسلام به عنوان کامل ترین دین الهی، تمامی ابعاد و زوایای جهان هستی را مورد توجه قرار داده و هدف از خلقت آن را، تکامل آن برشمرده است. نگرش اسلام نسبت به تندرستی و سلامت، توجه ما را به جامعیت و الهی بودن قرآن، ادعیه و روایات، بیش از پیش جلب می کند. هم چنین، در یک نگاه کلی، انسان دارای دو بعد جسمانی و روانی است؛ لذا در این نوشتار نیز تمرکز بر بررسی این دو بعد از دیدگاه قران و روایات بود. پژوهش حاضر از نوع توسعه ای و روش گردآوری داده ها، کتابخانه ای بود.بررسی های انجام شده نشان داد که اسلام دینی سلامت محور بوده که در آن تندرستی جسمانی و روانی به عنوان یکی از ارکان مهم در رشد و تعالی انسان، مورد توجه قرار گرفته است و جوامع انسانی در پرتو آموزه های آن و با رعایت دستورات و اعمال مراقبت ها می توانند به کمال صحت و سلامت خود دست یابند.