رضا رضایی شیرازی

مقدمه: میتوفاژی به عنوان یک مسیر چندعملکردی می تواند به نقص یا کارایی بیشتر میتوکندری در عضلات اسکلتی منجر شود. فعالیت های ورزشی با توجه به شرایطی مانند شدت، مدت و نوع یک عامل مهم برای تنظیم میتوفاژی هستند. بنابراین، هدف از تحقیق حاضر، بررسی تأثیر تمرین تناوبی با شدت متوسط (MIIT) بر محتوای درون سلولی پروتئین های مرتبط با مسیر میتوفاژی (FUNDC1 و NIX) در عضله نعلی رت های نر نژاد ویستار است.روش پژوهش: در این پژوهش تجربی، 16 سر رت سه ماهه نژاد ویستار با میانگین وزنی 30±280، به صورت تصادفی به دو گروه: 1. گروه کنترل، 2. MIIT (هر گروه هشت سر) تقسیم شدند. رت های گروه MIIT شامل دویدن رت ها روی تردمیل به مدت هشت هفته، هر هفته پنج جلسه و هر جلسه شامل 10 تناوب MIIT، سه دقیقه ای بود که از طریق تناوب های استراحتی دودقیقه ای از هم جدا شد. میانگین سرعت در هفته اول 19 m/min بود که در هفته آخر میانگین سرعت به 25 m/min رسید. محتوای متغیرها از طریق روش آزمایشگاهی وسترن بلات در بافت عضله نعلی اندازه گیری شد. داده ها از طریق آزمون t-مستقل در نرم افزار گراف پد پریسم نسخه 5/9 تجزیه وتحلیل شد. سطح معنا داری 05/0≥P در نظر گرفته شد.یافته ها: محتوای پروتئین های FUNDC1 و NIX کاهش معنا داری را در گروه MIIT نسبت به گروه کنترل نشان داد (0001/0P<).نتیجه گیری: با توجه به کاهش این عوامل تمرین MIIT می تواند فرایند میتوفاژی را در عضلات اسکلتی تنظیم و به حفظ سلامت میتوکندری از طریق مسیرهای مرتبط کمک کند. نیاز به تحقیقات و بررسی های بیشتر است.

مقدمه و هدف: افزایش تعداد میتوکندری های معیوب و تداوم آن می تواند موجب آپوپتوز و نکروز سلول ها گردد. تمرینات ورزشی منظم به همراه محدودیت زمان مصرف کالری دریافتی (TRE) می تواند در بهبود آسیب و عملکرد میتوکندری نقش مهمی داشته باشد. لذا هدف این مطالعه بررسی تاثیر 4 هفته تمرین هوازی تداومی وگرسنگی بر بیان برخی از ژن های دخیل در میتوفاژی شامل  PINK1و BNIP3و برخی از عوامل موثر برعملکرد سلامت کبد از جمله آنزیم های کبدی ALT و AST و نیمرخ لیپیدی رت های سالم می باشد.مواد و روش ها: مطالعه حاضر از نوع تجربی می باشد. 30 سر رت نر سالم نژاد ویستار 20-18 هفته ای با میانگین وزن بدن 25.34 ±330.40 گرم که از انیستیتو پاستور ایران خریداری شده بودند به عنوان نمونه تحقیق انتخاب و به طور تصادفی ساده در 6 گروه 5 تایی: کنترل، گرسنگی، 3 روز تمرین، 5 روز تمرین، گرسنگی + 3 روز تمرین، گرسنگی + 5 روز تمرین تقسیم شدند. تمرین ورزشی در مدت 4 هفته به تعداد 3 و 5 روز در هفته به مدت 60-45 دقیقه روی تردمیل انجام شد. 24 ساعت پس از آخرین جلسه تمرینی و 14 ساعت ناشتایی بافت برداری انجام و خون گیری بلافاصله از قلب صورت گرفت. روش آماری تحلیل واریانس یک راهه و آزمون تعقیبی LSD نیز برای مقایسه داده ها استفاده گردید.یافته ها: شاخص های وزن، کلسترول و ALT در همه گروه ها در مقایسه با گروه کنترل کاهش معناداری نشان داد (0.05>P). همچنین، دو گروه گرسنگی + 3 روز تمرین وگرسنگی + 5 روز تمرین در مقایسه با سایر  کاهش بیشتری در این شاخص ها ایجاد کردند، اما بین آنها تفاوت معناداری مشاهده نشد. شاخص تری گلیسرید در همه گروه ها در مقایسه با گروه کنترل کاهش معناداری یافت. بین سایر گروه ها تفاوت معناداری مشاهده نشد. شاخص AST در همه گروه ها در مقایسه با گروه کنترل کاهش معناداری داشت(0.05>P). گروه های 3 و 5 روز تمرین، گرسنگی + 3 روز تمرین و گرسنگی+ 5 روز تمرین در مقایسه با سایر گروه ها کاهش بیشتری را نشان دادند و بین این گروه ها تفاوت معناداری مشاهده نشد. شاخص  PINK1در گروه های 5 روز تمرین، گرسنگی + 3 و 5 روز تمرین در مقایسه با گروه کنترل و گروه گرسنگی کاهش معناداری یافت (0.05>P). بین سایر گروه ها تفاوت معناداری مشاهد نشد. شاخص BNIP3 درگروه های 3 روز تمرین، 5 روز تمرین و گروه گرسنگی + 3 روز تمرین در مقایسه با گروه کنترل افزایش معنی داری نشان داد (0.05>P). گروه 5 روز تمرین افزایش بیشتری را در مقایسه با گروه گرسنگی + 3 روز تمرین ایجاد کرد. بین گروه های گرسنگی و گرسنگی + 5 روز تمرین در مقایسه با گروه کنترل تفاوت معناداری مشاهده نشد.نتیجه گیری: چهار هفته تمرین هوازی تداومی و گرسنگی توام با ورزش، با تنظیم کاهشی وضعیت نیمرخ لیپیدی و افزایش بیان ژن BNIP3 می تواند اثرات مثبتی بر سلامت کبد با وضعیت میتوفاژی نرمال داشته باشد. 

هدف پژوهش حاضر اثر دو روش متفاوت نیرومندسازی بعد از فعالیت بر عملکرد توان انفجاری و دوی سرعت دختران ورزشکار بود. روشها: بدین منظور 25 نفر از دانشجویان دختر رشته تربیت بدنی شهرستان بندر ترکمن جهت شرکت در پژوهش انتخاب شدند. آزمودنی ها در پنج گروه [تجربی1 (10 دقیقه گرم کردن، اسکات موازی با80 درصد 1RM و آزمون سارجنت)، تجربی2 (10 دقیقه گرم کردن، اسکات موازی با 80 درصد 1RM و آزمون دو سرعت)، تجربی3 (10 دقیقه گرم کردن، پرش عمقی از ارتفاع 40 سانتی متری با پنج تکرار و دو نوبت و آزمون سارجنت)، تجربی4 (10 دقیقه گرم کردن، پرش عمقی از ارتفاع 40 سانتی متری با پنج تکرار و دو نوبت آزمون دو سرعت، با این تفاوت که آزمون دو سرعت پس از چهار دقیقه انجام شد) و گروه کنترل (بدون برنامه تمرینی)] تقسیم شدند. سپس گروه های تجربی به برنامه تمرین مقاومتی، پلایومتریک و نیرومندسازی بعد از فعالیت پرداختند.یافته ها: نتایج درون گروهی نشان داد که سطح توان انفجاری (پرش سارجنت) آزمودنی های گروه تجربی1 (72/12 درصد)، تجربی2 (33/15 درصد)، تجربی3 (44/17 درصد)، تجربی4 (00/24 درصد) افزایش معنی داری داشت. همچنین نتایج درون گروهی در آزمون دو سرعت آزمودنی های گروه تجربی1 (84/13 درصد)، تجربی2 (14 درصد)، تجربی3 (08/14 درصد)، تجربی4 (55/15 درصد) کاهش معنی داری داشت، اما در گروه کنترل سطح توان انفجاری و سرعت تغییر معنی داری نداشت. نتیجه گیری: یافته ها حاکی از آن است که برنامه تمرین نیرومندسازی بعد از فعالیت این تحقیق موجب بهبود توان انفجاری و سرعت ورزشکاران شد.

هدف تحقیق حاضر تبیین و اولویت بندی عوامل مؤثر بر دیپلماسی ورزشی در فضای مجازی بود. این پژوهش از نظر هدف تحقیق جزو تحقیقات بنیادی و از لحاظ ماهیت، توصیفی و از حیث متغیرها پژوهش آمیخته ترکیبی از روش دلفی و دیمتل فازی بود. جامعه آماری این پژوهش با توجه به نوع تحقیق که درمورد دیپلماسی در ورزش است، همه صاحب نظران و کارشناسان در حوزه دیپلماسی ورزشی و روابط بین الملل، اعضای هیئت علمی مدیریت ورزشی در کشور و مسئولان روابط بین الملل فدراسیون ها بودند. روش نمونه گیری در قسمت کیفی به صورت هدفمند و گلوله برفی بود که درمجموع 16 مصاحبه انجام شد تا داده ها به اشباع نظری رسید. هشت نفر از مصاحبه شوندگان اعضای گروه دلفی و 13 نفر خبره بخش دیمتل فازی را تشکیل دادند. تحلیل ها در محیط نرم افزار اکسل انجام گرفت. یافته های مصاحبه و مبانی نظری تحقیق نشان داد که درمجموع 79 گویه به عنوان عوامل مؤثر بر دیپلماسی ورزشی در فضای مجازی شناسایی شد که این گویه ها به 9 دسته کلی «ماهیت و پتانسیل»، «عوامل ساختاری»، «سیاست مدیریتی»، «سیاست رسانه ای»، «سیاست ورزش حرفه ای»، «سیاست فرهنگی»، «سیاست بین المللی»، «عومل اقتصادی» و «سیاست ارتباطی» تقسیم شدند. همچنین یافته های آزمون دمیتل فازی نشان داد که چهار عامل، اثرگذار و پنج عامل، اثرپذیر بر دیپلماسی ورزشی در فضای مجازی هستند. در نتیجه گیری کلی بیان شد که باید ابتدا عوامل اثرگذار مدنظر قرار گیرند؛ زیرا می تواند دیپلماسی ورزشی در فضای مجازی ایران را تحت تأثیر بیشتری قرار دهد و نقش فعال تری در این حوزه داشته باشد. 

مقوله دیپلماسی که با قدمتی به بلندی تاریخ همواره بر دو عنصر اطلاعات و ارتباطات استوار بوده است، بیش از سایر حوزه های اجتماعی در معرض تاثیرپذیری از مشخصه های عصر ارتباطات است. از این رو هدف پژوهش حاضر طراحی الگوی توسعه دیپلماسی ورزشی دیجیتال در کشور بود. این پژوهش از نظر هدف جزء تحقیقات کاربردی و از نظر شیوه اجرا ترکیبی از تحقیق کیفی و کمی (آمیخته) بود. جامعه آماری این پژوهش با توجه به نوع تحقیق در که در مورد دیپلماسی ورزشی است، شامل کلیه صاحب نظران و کارشناسان در حوزه دیپلماسی ورزشی و روابط بین الملل؛ اعضای هیات علمی مدیریت ورزشی در کشور؛ مسئولان روابط بین الملل فدراسیون ها بود. روش تجزیه و تحلیل داده ها در بخش کیفی با استفاده از نظریه داده بنیاد و رویکرد گلیزر و در بخش کمی برای تائید مدل مفهومی برخواسته از نظریه داده بنیاد از مدل-یابی معادلات ساختاری با استفاده از نرم افزار اسمارت پی.ال.اس استفاده شد. یافته ها نشان داد که در مجموع 6 عامل برای توسعه دیپلماسی ورزشی دیجیتال در کشور وجود دارد که شامل "نیازسازی"، "ظرفیت سازی"، "ساختارسازی"، "برندسازی"، "برنامه ریزی" و "سیاست های توسعه ای" بود. همچنین نتایج مدلسازی معادلات ساختاری حاکی از برازش مدل تحقیق داد و تمامی مسیرها مثبت و معنادار بودند. در یک نتیجه گیری کلی باید اذعان داشتکه برای توسعه هرچه بیشتر دیپلماسی ورزشی دیجیتال، باید ساختارهای اجرایی در برنامه توسعه ابزار دیجیتال ایجاد و سیاست گذاری هایی شود در این زمینه، تا زمینه نیاز افراد به این شاخه از دیپلماسی ورزشی نیز جذب شود.

هدف مطالعه حاضر بررسی تاثیر مکمل یاری عصاره سیر و استویا به همراه فعالیت استقامتی بر رفتارهای شبه اضطرابی رت های نر ویستار القا شده چاقی با رژیم غذای پرچرب بود. در پژوهش بنیادی و تجربی حاضر، جهت القاء چاقی ابتدا50 سر رت نژاد ویستار نر سه هفته ای به مدت 12 هفته در معرض رژیم غذائی پرچرب قرار گرفته و سپس در 7 گروه کنترل سالم (HC)، چاق (HFD)، سیر (G)، استویا (St)، هوازی (ET)، سیر+هوازی (ET+G) و استویا+هوازی (ET+St) بصورت تصادفی تقسیم شدند. تمرینات هوازی شامل30 دقیقه در روز، m/min 8 و 5 روز در هفته و عصاره سیر و استویا با غلظت mg/kg 250 نیز به آب مصرفی روزانه اضافه شد. از آزمون ماز صلیبی، جهت سنجش رفتارهای شبه اضطرابی استفاده شد. از آزمون ANOVA یکطرفه و آزمون تعقیبی توکی جهت تعیین اختلاف بین گروه ها استفاده و سطح معنی داری 0.05 درنظر گرفته شد. نتایج نشان داد درصد ورود به بازوی باز در 12 هفته دریافت رژیم پرچرب در گروه چاق نسبت به گروه کنترل کاهش معنی دار داشت (001/0=P) و در 8 هفته مواجهه با مداخلات تمرین و عصاره، گروه ET (001/0=P)، ET+G (001/0=P) و ET + St (001/0=P)، نسبت به گروه HFD افزایش معنی دار داشت. پژوهش حاضر نشان داد القاء چاقی موجب افزایش اضطراب در موش های صحرائی نر ویستار میشود و بنظر میرسد به ترتیب ترکیب تمرین هوازی بهمراه عصاره سیر، ترکیب تمرین هوازی و عصاره استویا، تمرین هوازی، استویا و سیر بر بهبود این روند موثر باشند.

زمینه و هدف: دیابت نوع 2، بیش از 90 درصد از موارد دیابت در جهان را تشکیل می دهد و شیوع آن با افزایش سن افزایش می یابد، مهار هدفمند NF-кB باعث بهبود اختلال عملکرد قلب در رت های دیابتی می شود. هدف از پژوهش حاضر تعیین اثر دو نوع تمرین (تداومی و تناوبی) همراه با مصرف داروی آترواستاتین بر بیان ژن NF-кB بافت قلب رت های مدل دیابتی بود.مواد و روش: در این مطالعه تجربی، 40 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار با سن 6 تا 8 هفته، که در 8 گروه به صورت تصادفی تقسیم بندی شدند: شامل 1)کنترل سالم، 2)دیابتی، 3)دیابتی+ تمرین تداومی، 4)دیابتی + تمرین تناوبی، 5) دیابتی+ آترواستاتین؛ 6) دیابتی+تداومی+آترواستاتین، 7) دیابتی+تناوبی+آترواستاتین و 8)سالین بود. در ابتدا مدل دیابت القاء شد، سپس رت های گروه های تمرینی دو نوع تمرین تداومی و تناوبی را به مدت 8 هفته اجرا نمودند. آترواستاتین در گروه های دارو و دارو+تمرین، به صورت روزانه با دوز 20 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن به صورت درون صفاقی به آنان تزریق شد.یافته ها: القای دیابت منجر به افزایش معنی دار بیان ژن NF-κB بافت قلب رت ها شد، که انجام تمرین تناوبی و تداومی و مصرف داروی آترواستاتین منجر به کاهش بیان ژن NF-κB بافت قلب رت های دیابتی نسبت به گروه دیابتی گردید.نتیجه گیری: این احتمال وجود دارد که فعالیت ورزشی منظم به تنهایی و در ترکیب با داروی آترواستاتین بتواند از طریق کاهش ژن NF-κB از توسعه کاردیومیوپاتی دیابتی جلوگیری نماید و دارای اثر حفاظتی بر قلب باشد.

مقدمه و هدف: تمرینات هوازی از مداخلات مبتنی بر بازتوانی قلبی در بیماری نارسایی قلبی است. هدف تحقیق حاضر مقایسه اثر تمرینات هوازی تناوبی و تداومی به همراه تمرین مقاومتی دمی بر اپلین 17 و سیستم رنین آنژیوتانسین در مردان مبتلا به نارسایی قلبی بود.مواد و روش ها: در تحقیق نیمه تجربی حاضر 30 مرد مبتلا به نارسایی قلبی به صورت تصادفی به 3 گروه تمرین هوازی تناوبی، تمرین هوازی تداومی وکنترل تقسیم شدند. مداخله تمرین شامل هشت هفته تمرینات هوازی فزاینده یا تناوبی در 2 وهله 10 دقیقه ای تریدمیل و ارگومتر با شدت 85-40 درصد ضربان قلب ذخیره و در ادامه تمرین مقاومتی دمی با شدت با 70-40 درصد S-index بود. هردو پروتکل تمرین ایزوکالریک بودند و فقط شیوه تمرینات هوازی در دو گروه متفاوت بود. از آزمون تحلیل کواریانس برای تجزیه و تحلیل آماری استفاده شد (05/0≥ P).یافته ها: پس از هشت هفته تمرین کاهش معنی داری در آنژیوتانسین I (001/0 > P) و افزایش معنی داری در سطوح آنژیوتانسین II (به ترتیب: 019/0 = P)؛ 013/0 = P) و آپلین 17 (001/0 > P) در گروه های تمرین تداومی و تناوبی نسبت به گروه کنترل مشاهده شد. همچنین تفاوت معنی داری بین دو گروه تمرین تداومی و تناوبی مشاهده نشد.نتیجه گیری: با توجه به نتایج می توان گفت که تمرینات ورزشی هوازی چه به صورت تداومی و چه به صورت تناوبی با افزایش اپلین اثرات مثبتی بر سیستم رنین آنژیوتانسین و در نتیجه بهبود عملکرد قلبی-عروقی در بیماران مبتلا به نارسایی قلبی دارد.

مقدمه: هدف از این پژوهش، بررسی اثربخشی تمرینات بدنی و ذهنی بر حافظه کوتاهمدت و سرعت پردازش اطلاعات در مردان سالمند مبتلا به MCI بود.روش ها: 34 مرد سالمند به طور تصادفی به سه گروه تمرین بدنی (11 نفر)، ذهنی (11 نفر) و کنترل (12 نفر) تقسیم شدند. تمرینات به مدت هشت هفته، هر هفته سه جلسه انجام شد. تمرین بدنی شامل دویدن روی نوار گردان به مدت20 دقیقه برای هفته اول تا چهارم و30 دقیقه برای هفته پنجم تا هشتم بود. شدت تمرین به وسیله RPE بین 13 تا 15 تنظیم گردید. برنامه تمرین ذهنی اجرای بازی متفکر باهوش بود که به وسیله تبلت یا گوشی هوشمند در سه سطح آسان، متوسط و سخت انجام شد. متغیرهای پژوهش، قبل و بعد از تمرینات و همچنین، سه ماه پس از بی تمرینی اندازه گیری شدند. برای آنالیز داده ها از آزمون ANOVA با اندازه گیری مکرر و تست تعقیبی بونفرونی در سطح معنی داری 05/0 استفاده شد.یافته ها: مقایسه نتایج پس آزمون حافظه کوتاه مدت به وسیله آزمون تعقیبی نشان داد که گروه های تمرین بدنی نسبت به کنترل (010/0=P) و تمرین ذهنی نسبت به کنترل (001/0=P) افزایش معنی داری داشتند. همچنین نتایج اندازه گیری سرعت پردازش اطلاعات آشکار کرد که این متغیر در پس آزمون در گروه تمرین ذهنی در مقایسه با تمرین بدنی (030/0=P) و کنترل (001/0=P) افزایش معنی داری داشته است.نتیجهگیری: نتایج این پژوهش پیشنهاد می کند که هشت هفته تمرینات ذهنی و بدنی از اثربخشی لازم برای بهبود حافظه کوتاهمدت و سرعت پردازش اطلاعات در مردان سالمند مبتلا به MCI برخوردار هستند؛ اما در این میان، تمرین ذهنی راه کار مؤثرتری است.