هم افزایی علوم اجتماعی و جغرافیا در آموزش پروژه محور: مطالعه ای کیفی بر سواد اجتماعی–فضایی دانش آموزان(مقاله علمی وزارت علوم)
حوزههای تخصصی:
زمینه و هدف: در دنیای پیچیده و به هم پیوسته امروز، مسائل اجتماعی و محیطی به شکلی جدایی ناپذیر در هم تنیده اند. نظام آموزشی سنتی اغلب این دو حوزه را به صورت مجزا ارائه می دهد که درک جامع دانش آموزان از جهان واقعی را محدود می کند. این پژوهش با هدف بررسی تأثیر هم افزایی علوم اجتماعی و جغرافیا و یادگیری بین رشته ای بر ایجاد درک جامع در آموزش و چگونگی تحقق این هم افزایی انجام شد. روش شناسی: پژوهش کیفی حاضر با استفاده از نمونه گیری هدفمند شامل ۱۰ معلم و ۲۰ دانش آموز انجام شد. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته جمع آوری شد و تحلیل تماتیک برای استخراج کدها، مضامین فرعی و اصلی به کار رفت. برای تضمین روایی و اعتبار داده ها از بازخوانی داده ها توسط شرکت کنندگان، بررسی همکاران و مطابقت با اسناد آموزشی استفاده شد. یافته ها: تحلیل داده ها پنج تم اصلی را آشکار ساخت که نشان دهنده تأثیرات عمیق این رویکرد بر فرآیند یادگیری است: ۱) ارتقای درک جامع و چندبعدی، ۲) توسعه مهارت های تفکر انتقادی و تحلیلی، ۳) افزایش انگیزه و درگیری فعال، ۴) توسعه سواد فضایی و جغرافیایی، و ۵) تقویت مسئولیت پذیری اجتماعی و محیطی. هم افزایی از طریق تلفیق مفاهیم اجتماعی و جغرافیا و فعالیت های پروژه محور تحقق یافته است. نتیجه گیری: یادگیری مبتنی بر پروژه، دانش آموزان را از مصرف کنندگان منفعل به پژوهشگران فعال و منتقد تبدیل می کند و با پیوند محتوا به مسائل واقعی، انگیزه و مسئولیت پذیری آنان را افزایش می دهد. پژوهش حاضر، هم افزایی علوم اجتماعی و جغرافیا و یادگیری بین رشته ای را به عنوان مدلی کارآمد برای تربیت شهروندان آگاه و توانمند معرفی می کند.