نویسندگان: حیدرعلی مسعودی

کلید واژه ها: پساساختارگرایی روابط بین الملل هستی شناسی معرفت شناسی نقادی

حوزه های تخصصی:
شماره صفحات: ۲۴۸ - ۲۱۹
دریافت مقاله   تعداد دانلود  :  ۹۵

آرشیو

آرشیو شماره ها:
۴۴

چکیده

امروزه پساساختارگرایی در ادبیات روابط بین الملل رهیافتی کاملاً شناخته شده همراه با ادبیاتی غنی محسوب می شود. با توجه به قلت منابع تألیفی در زبان فارسی، هدف این مقاله این است که اندیشه های پساساختارگرایانه و پژوهش های ملهم از این اندیشه ها را بررسی کرده و ابعاد چالش برانگیز یا فرصت ساز آن برای تحول دانش روابط بین الملل در قرن بیست و یکم را مورد بررسی قرار دهد. به طور دقیق سؤال مقاله این است که پساساختارگرایی که بنا به تعریف می خواهد از سازه های متعارف خرد بشری فراتر رود و رویه های دلبخواهانه سازنده این خردمندیِ ظاهراً جاودان بشری را برملا کند، چه بصیرت هایی را در حوزه هستی شناسی و روش شناسی روابط بین الملل و مسائل محتوایی آن از جمله قدرت، سیاست خارجی و تحول خود رشته روابط بین الملل برای انسان پرمسئله قرن بیست و یکمی فراهم می کند و چه نقدی بر این رویکردها می توان وارد کرد. این مقاله با بررسی هستی شناسی، معرفت شناسی، موضوع شناسی و نقدشناسی پساساختارگرایی در روابط بین الملل، نتیجه می گیرد که توجه به مفاهیمی مانند زبان، روابط قدرت، مقاومت، تاریخیت، مرزبندی خود/ دیگری، اهمیت صداهای حاشیه ای، امکان گریز از رویه های دولت محور و باز کردن فضا برای مفصل بندی مجدد رشته روابط بین الملل به عنوان مؤلفه های هسته سخت پساساختارگرایی، امکان عاملیت های جدید در عرصه زیست جهانی را برای انسان فروبسته امروز فراهم می کند.

Post Structuralism and Evolution in International Relations Discipline

Post structuralism can be thought as a well-known approach with a mature theoretical literature. Due to the poverty of genuine theoretical resources in Iranian IR community, the article thus aims to explain poststructuralist thought and current international relations research agendas that are framed within an understanding that presumes certain readings of postsrtucturalism It behooves the article to ask what can be gained from postsrtucturalis in the fiels of ontology, epistemology and subject areas such as power, foreign policy and IR scholarship and how. Having four sections including ontology, epistemology, subject area and criticism, the article concludes that poststructuralist concepts such as language, power/ knowledge nexus, historicity, self/other duality, resistance and possibility of rearticulating of IR scholarship can ascertain a possibility for new forms of human agency in the global life. The article claims that this approach has been a horizon of new thinking in IR for some decades and it is time for reticulation of this approach in IR by paying serious attention to criticism.

تبلیغات