مطالب

با پیدایش دولت – ملت و ایجاد دولت مطلقه مدرن در عصر پهلوی اول، در ایران نوعی شبه تجدد از بالا آغاز شد. تاکید میرزا ملکم خان، آخوند زاده و سید جمال الدین اسدآبادی به علم به عنوان مؤلفه ممتاز مدرنیته، تاکید بر هویت اسلامی از جانب سید جمال الدین اسدآبادی و تاکید بر هویت ایرانی و بعدها انجمن ایران جوان، نویسندگان کاوه، تکنوکرات ها، جریان روشنفکری دینی و جزیان روشنفکری چپ در عصر پهلوی اول و دوم به نوعی پیوستگی میان اندیشه های روشنفکری را نشان می دهد. با این حال هیچ پارادیم مسلطی در مورد اندیشه ناب ایرانی، اندیشه ناب غربی و اندیشه ناب اسلامی در هیچ یک از دوران نوین ایران وجود نداشته است. دیدگاه های مشترک بین متفکران را می توان در موضوعاتی همچون آشنایی به فلسفه سیاسی و اندیشه های سیاسی غرب و شکاف میان ایران و تفکر تجدد اشاره کرد. همچنین درباره تفاوت ها می توان به تفاوت در معنای مدرنیته و سنت، شاخصه های تجدد، اهداف مدرنیته، نتایج و تبعات تجدد، تمایز بین غرب و مدرنیته و تاثیرات هویتی تجدد و سنت اشاره کرد.

۱۲۷.

فرهنگ ایرانی در مواجه با مدرنیته

نویسنده: جعفر مرادیان داوود جمینی نجم الدین گیلانی

منبع: پژوهش های سیاسی سال پنجم بهار ۱۳۹۴ شماره ۱۲ 52 - 69

حوزه‌های تخصصی:

حوزه‌های تخصصی علوم سیاسی

تعداد بازدید : ۵۹۷ تعداد دانلود : ۶۲۵

۱۲۸.

ملاحظاتی انتقادی درباره تجربه مدرنیته ایرانی

نویسنده: علی پایا

منبع: حکمت و فلسفه پاییز ۱۳۸۷ شماره ۱۵

حوزه‌های تخصصی:

حوزه‌های تخصصی فلسفه و منطق گروه های ویژه اندیشه های فلسفی در ایران معاصر

تعداد بازدید : ۱۸۷۱ تعداد دانلود : ۱۰۶۲

۱۲۹.

مدرنیته و جایگاه دین در آن

مترجم: محمدرضا جلایی پور مصاحبه شونده: استیو بروس

منبع: آیین اردیبهشت و خرداد ۱۳۸۷ شماره ۱۳ و ۱۴

حوزه‌های تخصصی:

حوزه‌های تخصصی علوم اجتماعی جامعه شناسی جامعه شناسی فرهنگ جامعه شناسی فرهنگ

تعداد بازدید : ۱۵۱۰ تعداد دانلود : ۹۳۴

۱۳۰.

بررسی امکان همزیستی دین و مدرنیته(مقاله علمی وزارت علوم)

نویسنده: علیرضا شجاعی زند

منبع: نامه علوم اجتماعی ۱۳۸۶ شماره ۳۰

حوزه‌های تخصصی:

تعداد بازدید : ۲۶۹۸

از مدرنیته در تلقی عام و کلاسیک، به عنوان مهم ترین عامل عرفی شدن یاد شده است و انتظار می رفت با بسط آن، دین از صفحه ذهن و زندگی انسان مدرن بیرون رود. وجود شواهدی از حضور پر نشاط دین در دنیای مدرن، این نظریه و پیش بینی های آن را به زیر سوال برده و امیدواری هایی برای به هم آوری دین و مدرنیته در برخی از نواندیشان دینی پدید آورده است. این مقال با تاکید بر تمایز میان «نوشدن»، «مدرن شدن» و «مدرنیته» و ملاحظه تفاوت های آموزه ای اسلام و مسیحیت، این امیدواری را به چالش کشیده است: در گام نخست با آشکارسازی نسبت نقیض میان دین و عرفی شدن و اثر غیر قابلِ انکار مدرنیته بر وقوع این فرایند و در گام دوم با ابرام بر عدم صدق مهم ترین مصادیق همزیستی میان دین و مدرنیته

۱۳۱.