هنرمندان درهرجامعهای، تیزهوشترین، متعهدترین و خوش ذوقترین افراد آن جامعه هستند. این گروه، بهشرطی که واقعا هنرمند باشند و خود را در شمار هنرمندان درنیاورند، میتوانند با به کارگیری هوش فراوان و قدرت درک عمیق خود به راحتی ژرفای پدیدهها، گفتهها رخ دادها و کردارهای مختلف موجود در جامعه و نیز جریانهای فکری رایج را در نوردند و کاستیها، کجاندیشیها و نادرستیهای آن را دریابند و متعهدانه آنها را افشا کنند.
برخی از سخنوران هم ، هزل و طنزرا به دلیل خنداندن مردم و تفریح بال ایشان نگاشته اند.هر چند دانایان معاصر ، میان طنز و هزل و هجو .. تفاوت نهاده اند در ادب کهن پارسی طنز در بیشتر موارد همان هزل است که برخی از معایت فرد یا اجتماع را در قالب شوخی و مطایبه به او می نماید . ما در آثار قدما به روشنی با واژه ای به نام طنز مواجه نیستیم و بیشتر طنز پردازان آثار خویش را هزل می نامیده اند.هزل پردازی و طنز نویسی در گذشته ، بیشتر از روی تفنن و طبع آزمایی بوده است .برخی از سخنوران هم هزل و طنز را به دلیل خنداندن و تفریح بال ایشان نگاشته اند و برخی دیگر را امرا و بزرگان به پرداختن مجالس هزل در دواوین فرمان داده اند