درخت حوزه‌های تخصصی

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی آثار حاد دوزهای پایین و بالای مکمل تائورین بر عملکردهای بدنی و شناختی مردان 60 تا 69 ساله (انحراف استاندارد±میانگین قد، وزن و نمایه توده بدنی به ترتیب 5.6 ± 172.4 سانتی متر، 5.8 ± 67.8 کیلوگرم و 1.6 ± 22.8 کیلوگرم بر متر مربع) انجام شد. مواد و روش ها: در این تحقیق متقاطع دوسویه کور، 15 مرد داوطلب در فواصل یک هفته ای به ترتیب تصادفی در سه شرایط مصرف دارونما، دوز پایین مکمل (1 گرم) و دوز بالای مکمل (6 گرم) قرار گرفتند. آزمودنی ها در هر سه شرایط، آزمون های ارزیابی تعادل، استقامت عضلانی، آمادگی قلبی تنفسی و عملکرد شناختی را یک ساعت پس از مصرف مکمل یا دارونما اجرا کردند. برای تجزیه و تحلیل داده ها، آزمون های آنالیز واریانس با اندازه گیری های تکراری و آزمون بونفرونی با سطح آلفای پنج درصد و توان آماری 80درصد اجرا شد. یافته ها: آمادگی قلبی تنفسی و عملکرد شناختی پس از مصرف دوز بالای مکمل به طور معناداری بهتر از شرایط دارونما (به ترتیب:0.004 = pو 0.001>p) و مصرف دوز پایین مکمل (به ترتیب: 0.005= p و 0.002= p) بود؛ اما، تفاوت معناداری بین دوز پایین مکمل و دارونما وجود نداشت. همچنین، امتیاز تعادل و استقامت عضلانی پس از مصرف دوز بالای مکمل نسبت به شرایط دارونما به طور معناداری بهتر بود (به ترتیب: 0.023= pو 0.009= p)؛ اما، بین دیگر شرایط تفاوت معناداری وجود نداشت. نتیجه گیری: مردان سالمند می توانند برای بهبود عملکردهای بدنی و شناختی، از مکمل تائورین با دوز 6 گرم استفاده نمایند.

هدف: غرغره کردن کافئین روشی جدید برای استفاده از کافئین بدون بلعیدن آن است. هدف این مطالعه، بررسی تأثیر غرغره کردن محلول کافئینی بر اکسیداسیون چربی و حداکثر اکسیژن مصرفی هنگام فعالیت ورزشی در دختران جوان ورزشکار بود. روش ها: دوازده زن جوان ورزشکار (سن: 73/1 ± 42/21 سال، وزن: 15/7 ± 48/58 کیلوگرم، قد: 74/4 ± 50/163 سانتی متر و شاخص توده بدن: 89/2 ± 93/21 کیلوگرم بر مترمربع) با حداقل شش ماه سابقه تمرین، یک بار 250 میلی لیتر آب و یک بار 250 میلی لیتر محلول کافئینی را با فاصله یک هفته از هم در حالت ناشتا غرغره کردند. پس از غرغره کردن محلول کافئینی، در حالی که دستگاه گاز آنالایزر به آن ها وصل بود، فعالیت فزاینده ای را تا حد واماندگی روی نوار گردان انجام دادند. برای هر فرد، زمان رسیدن به واماندگی، میزان حداکثر اکسیداسیون چربی (MFO) و شدتی از فعالیت که MFO در آن روی می دهد (FATmax) محاسبه و ثبت شد. برای تحلیل داده ها از آزمون تی همبسته استفاده شد. نتایج: تفاوت معناداری در MFO (0.729P=)، vo2max (0.015P=) و FATmax (0.052P=) بین دو شرایط غرغره کردن محلول کافئینی و کنترل وجود نداشت، اما زمان رسیدن به واماندگی به طور معناداری (0.012P=) با غرغره کردن محلول کافئینی بیشتر از آب بود. نتیجه گیری: به نظر می رسد، غرغره کردن محلول کافئینی در دختران ورزشکار زمان رسیدن به واماندگی را افزایش می دهد، اما بر متابولیسم چربی و ظرفیت هوازی تأثیر معنادار ندارد.

هدف: مطالعه حاضر با هدف تاثیر 12 هفته تمرین پیلاتس بر سطوح سرمی رنین، نیتریک اکساید و فشار خون زنان مبتلا به پرفشار خونی انجام گرفت مواد روش ها: در این پژوهش نیمه تجربی با طرح پیش آزمون- پس آزمون، 30 بیمار زن مبتلا به پرفشار خونی به عنوان نمونه آماری به صورت در دسترس و با توجه به شرایط ورود به مطالعه انتخاب شدند. سپس آزمودنی ها به صورت تصادفی در 2 گروه 15 نفری تمرینات پیلاتس و کنترل قرار گرفتند. در مرحله پیش آزمون، بعداز اندازه گیری فشار خون سیستولی و دیاستولی، برای اندازه گیری سطوح رنین و نیتریک اکساید بعد از 12 ساعت ناشتایی خونگیری صورت گرفت سپس تمرین پیلاتس به مدت 12 هفته و هر هفته 3 جلسه انجام شد 48 ساعت پس از اتمام دوره تمرینی اندازه گیری شاخص های مطالعه انجام شد. داده ها با استفاده از آزمون های تی وابسته و آزمون کوواریانس با آزمون تعقیبی بنفرونی تحلیل گردید یافته ها: نتایج مطالعه نشان داد که تمرینات پیلاتس باعث افزایش معنادار سطوح سرمی رنین و نیتریک اکساید زنان مبتلا به پرفشار خونی گردیده است علاوه براین، نتایج حاکی از کاهش معنادار فشار خون سیستولی و فشار خون دیاستولی زنان مبتلا به پرفشار خونی در اثر 12 هفته تمرینات پیلاتس بود (05/0>P). نتیجه گیری: با توجه به نتایج به نظر می رسد انجام منظم تمرینات پیلاتس در افراد مبتلا به فشار خون بالا و پرفشاری خون می تواند فراهمی زیستی NO و فعالیت رنین پلاسما را افزایش داده و در نتیجه باعث ایجاد اثر کاهش فشار خون شود

مقدمه: تحقیق حاضر با هدف تاثیر 12 هفته تمرین مقاومتی با و بدون مصرف مکمل کراتین فسفات بر عملکرد جسمانی در مردان میانسال انجام شد. روش کار: تعداد 36 مرد میانسال در این مطالعه داوطلبانه شرکت کردند و در سه گروه تمرین مقاومتی+مکمل (12 نفر)، گروه تمرین مقاومتی+دارونما (12 نفر) و گروه کنترل (12 نفر) بصورت تصادفی، قرار گرفتند. تمرین مقاومتی به مدت 12 هفته با تواتر چهار جلسه در هفته با شدت 70 تا 85 درصد یک تکرار بیشینه تکمیل گردید همچنین گروه مکمل از کراتین هیدروکلراید به میزان سه گرم در روز را در روز های تمرین و غیر تمرین مصرف کردند. گروه دارونما در شرایط یکسان از مالتودکسترین استفاده کردند. نتایج: نتایج بین گروهی در میزان سروتونین و دوپامین سرمی در مرحله اول (حاد) اختلاف معنی داری مشاهده نشد (00/1=P). در مرحله دوم؛ تفاوت معنی داری در میزان سروتونین و دوپامین در گروه کنترل نسبت به گروه تمرین مقاومتی+مکمل (00/1=P؛ 269/0=P) و تمرین مقاومتی+دارونما (00/1=P؛ 341/0=P) مشاهده نشد. تغییرات درون گروهی نشان داد که کاهش سروتونین و دوپامین نسبت به پیش آزمون در تمام گروه ها معنی دار است (001/0=P).

مقدمه: رزیستین یکی از آدیپوکاین های مهم است که در بافت های مختلف بدن بیان می شود و نقش کلیدی در تنظیم متابولیسم گلوکز و لیپید ایفا می کند. با توجه به تأثیر فعالیت های ورزشی بر مسیرهای مولکولی مرتبط با هموستاز انرژی، هدف این مطالعه بررسی و مقایسه اثرات سه نوع تمرین ورزشی شامل تمرینات استقامتی، مقاومتی و ترکیبی بر سطح بیان ژن رزیستین در فیبرهای عضلانی تند انقباض و کند انقباض در رت های نر ویستار بود. مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی، ۴۰ رت نر بالغ و سالم از نژاد ویستار به صورت تصادفی به چهار گروه مساوی (هر گروه ۱۰ رت) تقسیم شدند: گروه کنترل، گروه تمرین استقامتی، گروه تمرین مقاومتی و گروه تمرین ترکیبی. هر گروه به مدت هشت هفته پروتکل تمرینی خاص خود را انجام دادند. پس از پایان دوره تمرینی، نمونه هایی از عضلات تند انقباض و کند انقباض جمع آوری شد و سطح بیان ژن رزیستین با استفاده از روش واکنش زنجیره ای پلیمراز در زمان واقعی (Real-Time PCR) اندازه گیری گردید. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس دوطرفه. (Two-way ANOVA) و آزمون های تعقیبی مناسب تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که هر سه نوع تمرین ورزشی باعث کاهش معنی دار در سطح بیان ژن رزیستین نسبت به گروه کنترل شدند (P<0.001). همچنین، تفاوت های معنی داری بین گروه های تمرینی مشاهده شد، به طوری که تمرین ترکیبی بیشترین کاهش را در بیان ژن رزیستین ایجاد کرد، به ویژه در فیبرهای کند انقباض، که این کاهش نسبت به تمرینات استقامتی و مقاومتی چشمگیرتر بود. (P<0.001) نتیجه گیری: تمرینات استقامتی، مقاومتی و ترکیبی همگی در کاهش بیان ژن رزیستین در عضلات اسکلتی مؤثر بودند. با این حال، تمرین ترکیبی اثرگذاری بیشتری داشت، به خصوص در فیبرهای کند انقباض، که نشان دهنده پتانسیل بالای این نوع تمرین در تنظیم ژن های مرتبط با متابولیسم و بهبود وضعیت متابولیکی بدن است. این یافته ها می توانند در طراحی برنامه های ورزشی برای بهبود سلامت متابولیکی و پیشگیری از بیماری های مرتبط با اختلالات متابولیکی مورد استفاده قرار گیرند.

تنظیم بیوسنتز کلسترول فرایندی پیچیده و به شدت کنترل شده است که شامل شبکه ای از ژن ها می شود که سنتز، تنظیم و هومئوستاز سطح کلسترول را هماهنگ و تنظیم می کنند. در این مطالعه به تحلیل ژن های کلیدی مانند Idi1، Fdps، Sqle، Hmgcs1 پرداخته شده است که در بیوسنتز کلسترول، متابولیسم لیپیدها و سیگنالینگ سلولی نقش های اساسی دارند. مدل سازی محاسباتی این شبکه های تنظیمی می تواند تعاملات پیچیده بین این ژن ها و مکانیزم های تنظیمی آن ها را در شرایط مختلف ازجمله رژیم های پرچرب، نمایان کند. تحلیل بیوانفورماتیکی ما تأثیر رژیم غذایی پرچرب و فعالیت ورزشی بر این ژن ها را بررسی کرد و به بررسی تنظیمات دینامیک مسیرهای بیوسنتز کلسترول و قابلیت تنظیم آن ها پرداخت. علاوه بر این، شناسایی اهداف دارویی جدید مانند MicroRNAها می تواند به استراتژی های درمانی نوآورانه برای مدیریت دیس لیپیدمی منجر شود. با ترکیب رویکردهای زیست شناسی سیستمی و ابزارهای محاسباتی، هدف مطالعه حاضر این بود تا درک بهتری از متابولیسم کلسترول به دست آورد و تأثیر فعالیت ورزشی و مداخلات دارویی جدیدی را برای اختلالات لیپیدی شناسایی کند. یافته ها نشان داد، مسیرهای بیوسنتز کلسترول با استفاده از داده های رونویسی تحلیل شده و ژن های هاب درگیر در این مسیرها شناسایی شدند. همچنین تجزیه و تحلیل خوشه ای شبکه نتیجه تحلیل های GO و KEGG را تأیید کرد. نتیجه گیری می شود، این مطالعه فهرستی از ژن های هاب، مسیرهای مهم و بینش های جدید برای توسعه استراتژی های مدیریت بیوسنتز کلسترول را ارائه کرده و مکانیسم های اساسی پاسخ کبد را روشن می کند.

این مقاله مروری روایتی به بررسی جامع نقش زمان بندی مصرف درشت مغذی ها، مایعات و الکترولیت ها در ارتقای عملکرد بدنی ورزشکاران جوان پرداخته است. اهمیت ویژه ای که تغذیه در سنین نوجوانی و جوانی دارد به علت تأثیر مستقیم آن بر رشد جسمی، هورمونی و عملکردی مورد تأکید قرار گرفته است. نتایج نشان می دهند که نه تنها کیفیت و کمیت درشت مغذی ها، بلکه زمان دقیق مصرف آن ها در پیش، حین و پس از تمرین، تأثیر معناداری بر عملکرد تمرینی و بازیابی عضلانی دارد. در این مطالعه، مشخص شده که مصرف کربوهیدرات ها با دقت زمانی، به حفظ انرژی، پیشگیری از افت گلیکوژن و خستگی عضلانی منجر می شود. همچنین تأکید شده که استفاده از مکمل های کربوهیدرات حین تمرین های طولانی برای حفظ عملکرد و تمرکز ذهنی بسیار مؤثر است. از طرف دیگر، مصرف هدفمند چربی ها به ویژه در تمرینات استقامتی و با شدت متوسط، موجب بهینه سازی ذخایر انرژی و کاهش التهاب پس از تمرین می شود. در زمینه پروتئین ها، نتایج نشان می دهند که مصرف آن ها در دوره های نزدیک به تمرین، به ویژه بلافاصله پس از تمرین، برای افزایش توده عضلانی و تقویت بازیابی بسیار مهم است. ترکیب پروتئین و کربوهیدرات در نسبت های مناسب، بهترین رویکرد برای بهینه سازی سنتز پروتئینی و بازسازی ذخایر گلیکوژن است. مدیریت مصرف آب و الکترولیت ها برای نوجوانان و جوانان در ورزش و فعالیت بدنی نیز به عنوان بخش حیاتی از راهبرد تغذیه ورزشی بررسی شده است. نشان داده شده که تنظیم دقیق مصرف مایعات و الکترولیت ها پیش از تمرین برای جلوگیری از کم آبی بدن، حین تمرین برای حفظ تعادل مایعات، و پس از تمرین برای جبران ذخایر از دست رفته، کلیدی است. در نهایت، مقاله بر ضرورت رویکردهای تغذیه ای دقیق و فردمحور، و نیاز به دستورالعمل های مشخص برای ورزشکاران جوان، به ویژه در کشورهای در حال توسعه، تأکید دارد تا از رشد و توسعه پایدار آنان حمایت شود. مدیریت مصرف آب و الکترولیت ها برای نوجوانان و جوانان در ورزش و فعالیت بدنی نیز به عنوان بخش حیاتی از راهبرد تغذیه ورزشی بررسی شده است. نشان داده شده که تنظیم دقیق مصرف مایعات و الکترولیت ها پیش از تمرین برای جلوگیری از کم آبی بدن، حین تمرین برای حفظ تعادل مایعات، و پس از تمرین برای جبران ذخایر از دست رفته، کلیدی است. در نهایت، مقاله بر ضرورت رویکردهای تغذیه ای دقیق و فردمحور، و نیاز به دستورالعمل های مشخص برای ورزشکاران جوان، به ویژه در کشورهای در حال توسعه، تأکید دارد تا از رشد و توسعه پایدار آنان حمایت شود.

هدف مطالعه حاضر تعیین اثر تمرین هوازی بربیان ژن های نروتروفیک (BDNF/TrKB)بافت مخچه در رتهای چاق بود. در یک مطالعه تجربی 18 رت ماده بالغ با سن 12 به عنوان آزمودنی انتخاب و به طور تصادفی در سه گروه 1- گروه کنترل -تغذیه نرمال، 2- گروه کنترل تغذیه غذای پرچرب، 3- گروه غذای پرچرب تمرین هوازی قرار گرفتند. برنامه تمرینی شامل ۴ هفته و هفته ای پنج جلسه دویدن با شدت متوسط روی نوار گردان بود . چهل هشت ساعت پس از آخرین جلسه تمرین هوازی و 8تا10 ساعت ناشتایی رتها با ترکیبی از کتامین و زایلازین بیهوش شده و بافت مخچه برای تعیین بیان ژن های BDNF/TrKB به روش real Time PCR استخراج شد. بیان ژن BDNFبافت مخچه در گروه کنترل- تغذیه غذای پرچرب به طور معناداری کمتر از گروه کنترل -تغذیه نرمال بود(P=0.001). بیان این ژن در گروه غذای پرچرب- تمرین هوازی به طور معناداری بیشتر از گروه کنترل تغذیه غذای پرچرب بود(P=0.002). بیان ژن TrkB در گروه کنترل - تغذیه غذای پرچرب به طور معناداری کمتر ازگروه کنترل -تغذیه نرمال بود(P=0.001). بیان ژن در گروه گروه غذای پرچرب- تمرین هوازی به طور معناداری بیشتر از گروه کنترل تغذیه غذای پرچرب بود(P=0.002). از آنجاییکه تمرین هوازی موجب افزایش بیان ژن های BDNF وTrKB شد، نتیجه گیری می شود تمرین هوازی در شرایط HFD دارای اثرات نوروپروتکتیو بوده و موجب بهبود عملکرد عصبی به ویژه حرکتی می گردد.

هدف: استرس شبکه آندوپلاسمی قلب از طریق پروتئین های نادرست تاشده نقش مهمی در بیماری های قلبی عروقی بازی می کند. تمرین ورزشی ممکن است استراتژی مناسبی در تثبیت هموستاز شبکه آندوپلاسمی باشد. از طرفی، پیش آماده سازی ایسکمی اثر محافظتی در مقابل آسیب قلب دارد؛ با این حال، اثر آن به همراه تمرین مشخص نیست. هدف مطالعه حاضر، بررسی اثر تمرین هوازی و پیش آماده سازی ایسکمی بر بیان ژن های PERK و ATF6 قلب موش های صحرایی مدل سکته قلبی بود. مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی، 35 موش صحرایی ویستار به صورت تصادفی به هفت گروه سالم، سکته، سکته ایسکمی یک پا، سکته ایسکمی دو پا، سکته تمرین هوازی، سکته تمرین+ایسکمی یک پا، سکته تمرین+ایسکمی دو پا تقسیم شدند. سکته قلبی با تزریق ایزوپروترنول (mg/kg.day 100) در دو دوز القا شد. پیش آماده سازی ایسکمی شامل سه دور پنج دقیقه ای ایسکمی و پنج دقیقه جریان مجدد متعاقب بود. تمرین هوازی به مدت هشت هفته و پنج روز در هفته انجام شد که شامل دویدن روی نوار گردان با سرعت 10 متر در دقیقه و مدت 15 دقیقه در هفته های اول و دوم بود که در هفته های هفتم و هشتم به سرعت 25 متر در دقیقه و مدت 30 دقیقه رسید. بیان ژن های PERK و ATF6 قلب با روش real-time PCR اندازه گیری شد. از روش آماری واریانس یک طرفه و آزمون تعقیبی توکی در سطح معنا داری 05/0 استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد، بیان ژن های PERK و ATF6 افزایش معنا داری در گروه سکته نسبت به گروه سالم داشت. PERK و ATF6 کاهش معنا داری در ایسکمی یک پا (0.0001 P=،0.032 P=)، ایسکمی دو پا (0/003P=،0.004P=)، تمرین (0.0001P=،0.0001P=)، تمرین+ایسکمی یک پا (0.0001P=،0.0001P=) و تمرین+ایسکمی دو پا (0.0001P=،0.0001P=) در مقایسه با گروه سکته داشت. نتیجه گیری: تمرین هوازی، پیش آماده سازی ایسکمی در یک پا و دو پا منجر به بهبود استرس شبکه آندوپلاسمی قلب موش های صحرایی مدل سکته قلبی می شود؛ با این حال، تمرین هوازی به همراه پیش آماده سازی ایسکمی اثر بیشتری بر بهبود استرس شبکه آندوپلاسمی بافت قلب دارد

هدف: اثر مکمل هیدروکسی-بتامتیل بوتیرات (HMB) و کافئین بر واکنش هورمون رشد (GH) طی فعالیت ورزشی حاد در افراد چاق مشخص نیست. هدف از مطالعه حاضر بررسی اثر مکمل HMB و کافئین بر غلظت GH متعاقب فعالیت مقاومتی شدید در زنان چاق بود. مواد و روش ها: 11 زن چاق (سن 4/8±45/4 سال، شاخص توده بدنی 2/5±37/3 کیلوگرم بر مترمربع و چربی 4/5±42/4 درصد) برای شرکت در این مطالعه داوطلب شدند. آزمودنی ها در آزمون فعالیت حاد مقاومتی با شدت 80 درصد یک تکرار بیشینه در چهار وضعیت مصرف دارونما، مالتودکسترین، (P)، 3 گرم HMB (H)، 6 میلی گرم به ازای هرکیلوگرم وزن بدن کافئین (C) و ترکیب HMB و کافئین (HC) را اجرا کردند. HMB30 دقیقه و کافئین یک ساعت قبل از اجرای آزمون مصرف شد. نمونه های خونی قبل از مصرف مکمل یا دارونما، بلافاصله پس از فعالیت و 30 دقیقه بعد از آن جمع آوری شد. یافته ها: میانگین غلظت GH بلافاصله پس از فعالیت، در وضعیت H، نسبت به قبل فعالیت معنادار بود (23/27F=، 0/001p=) و در آن GH بطور معناداری بالاتر از سطوح استراحتی (0/001p=) و 30 دقیقه پس از فعالیت (0/003p=) بود. GH در وضعیت های دیگر شامل وضعیت C, P و HC تغییر معناداری نداشت (05/0p>). تغییرات میانگین سطوح انسولین و گلوکز در وضعیت های مختلف آزمون معنادار نبود (0/05p>). نتیجه گیری: مصرف مکمل HMB ممکن است با افزایش سطوح GH طی فعالیت مقاومتی شدید در زنان چاق همراه باشد. احتمالاً کافئین اثری بر واکنش GH پس از فعالیت مقاومتی در زنان چاق ندارد و ممکن است کافئین اثر تعدیل کننده ای در مصرف ترکیبی HMB و کافئین داشته است. مصرف مکمل HMB و کافئین اثری بر سطوح انسولین و گلوکز ندارد.

هدف: تجمع آمیلوئید بتا (Aβ) و اختلال در پاک سازی آن از مغز از ویژگی های بارز بیماری آلزایمر است. این مطالعه با هدف بررسی تأثیر تمرینات فعالیت شناختی حرکتی بر سطوح Aβ کبدی و سطوح سرمی LRP1 در مدل های حیوانی آلزایمر انجام شد. مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی، 40 موش صحرایی نر ویستار به صورت تصادفی به چهار گروه شامل کنترل-سالم (Control)، کنترل-آلزایمر (ALZ)، تمرین پیچیده-سالم (Wheel-C)، تمرین پیچیده-آلزایمر (Wheel-ALZ) تقسیم شدند و مدل آلزایمر از طریق تزریق استرپتوزوتوسین به بطن مغز القا شد. گروه های تمرینی به چرخ های دوار الگوی پیچیده حرکتی دسترسی داشتند. پس از پایان دوره، سطوح آمیلوئید بتا کبدی و sLRP سرمی با روش الایزا سنجش شد. یافته ها: نتایج نشان داد تزریق STZ به طور مؤثر باعث القای علائم شبه آلزایمر شد. سطوح آمیلوئید بتا در گروه تمرین پیچیده به طور معناداری کمتر و سطوح sLRP بیشتر از سایر گروه ها بود (0.001=P). همچنین تمرین پیچیده در گروه آلزایمری باعث کاهش آمیلوئید بتا نسبت به گروه بدون تمرین شد (0.001=P). تفاوت معنی دار وزن بین گروه ها نیز مشاهده شد (0.001=P). نتایج این مطالعه نشان داد که تمرین پیچیده با تحریک هم زمان فرآیندهای شناختی و حرکتی، موجب کاهش معنی دار سطوح آمیلوئید β در مغز و کبد و افزایش سطح سرمی sLRP در مدل های حیوانی آلزایمر شد. نتیجه گیری: این تغییرات احتمالاً از طریق فعال سازی مسیرهای نوروتروفیک، بهبود عملکرد میتوکندری، و تقویت مکانیسم های پاک سازی محیطی و مرکزی Aβ به ویژه از طریق LRP1 حاصل شده اند. این یافته ها نقش کلیدی تعامل کبد و مغز در پاتوژنز آلزایمر را برجسته کرده و بر پتانسیل درمانی ورزش پیچیده در تعدیل روند بیماری تأکید می کنند.

هدف: در پژوهش حاضر، تاثیر 12 هفته تمرین مقاومتی و تحریک الکتریکی عضله (EMS) بر سطوح سرمی فاکتور رشد شبه انسولین 1 (IGF-1)، انسولین، گلوکز و مقاومت به انسولین و ترکیب بدن در مردان دارای اضافه وزن بررسی شد. مواد و روش ها: پژوهش حاضر از نوع نیمه تجربی، پیش آزمون _ پس آزمون با گروه کنترل بود. نمونه پژوهش حاضر را 40 مرد میانسال سالم دارای اضافه وزن تشکیل دادند. آزمودنی ها بصورت تصادفی به 3 گروه تمرین EMS، تمرین مقاومتی وکنترل تقسیم شدند. دوره تمرینی به مدت 12 هفته و 3 جلسه در هفته و هر جلسه به مدت 40 دقیقه انجام گردید. در هر جلسه تمرینی، هر یک از گروه ها هفت حرکت ورزشی متفاوت را در سه نوبت (ست) با 12 تا 15 تکرار در هر ست انجام دادند. تمرینات برای گروه تمرینات مقاومتی با شدت 50 تا 85 درصد یک تکرار بیشینه و برای گروه تمرینات EMS به صورت درک فشار با مقدار 70 تا 85 درصد فرکانس انجام شدIGF-1 .، گلوکز، انسولین و مقاومت به انسولین در پیش آزمون و پس آزمون مورد اندازه گیری قرار گرفت. از تحلیل واریانس با اندازه تکراری و سطح معناداری0.05 P≤ استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد که سطوحIGF-1 در پس آزمون نسبت به پیش آزمون افزایش معناداری را در هر دو گروه تمرینی مقاومتی و EMS داشت(P=0.001,F=30.7)، بطوری که گروه EMS 14/07درصد و گروه مقاومتی 11/82 درصد نسبت به پیش آزمون افزایش داشت.سطوح انسولین(P=0.001,F=42.09)، گلوکز(P=0.001,F=13.9) و شاخص مقاومت به انسولین(P=0.001,F=48.5) نیز در پس آزمون نسبت به پیش آزمون در هر دو گروه تمرینی نسبت به کنترل به طور معناداری کاهش یافت. نتیجه گیری: این پژوهش نشان داد که تمرینات EMS در مقایسه با تمرینات مقاومتی، رویکردی موثرتر در بهبود مقاومت به انسولین، افزایش سطح IGF-1 و بهبود ترکیب بدنی در افراد دارای اضافه وزن دارد. این یافته ها حاکی از آن است که تمرین EMS می تواند به عنوان یک روش تمرینی جایگزین یا مکمل برای تمرینات مقاومتی در نظر گرفته شود.

چاقی یک مشکل عمده بهداشت جهانی است که توسط وراثت و محیط تعیین می شود و میزان بروز آن سالانه در حال افزایش است. در سال های اخیر، شواهد فزاینده ای مبنی بر ارتباط چاقی با دیس بیوزیس میکروبیوتای روده گزارش شده است. هدف از مطالعه مروری حاضر، بررسی ویژگی های میکروبیوتای روده در چاقی، مکانیسم چاقی ناشی از میکروبیوتای روده و تأثیر تمرین ورزشی و رژیم غذایی بود. بدین منظور، برای مقالات داخل کشور، پایگاه های اطلاعاتی Sid.ir و Magiran.Com و نیز سامانه نشریات علمی و پژوهشی مورد تأیید وزارت علوم در رشته علوم ورزشی، از سال 1380 تا 1402 جست وجو شدند. واژه های کلیدی مورد استفاده برای جست وجو، چاقی یا رژیم غذایی یا اضافه وزن یا کاهش وزن و یا تمرین ورزشی در ترکیب با میکروبیوتای روده بود. برای مقالات خارج از کشور در بازه سال های 2000 تا 2023، از پایگاه های اطلاعاتیPubmed, Megapaper, و Google scholar استفاده شد. واژه های کلیدی مورد استفاده برای جست وجو، obesity یا diet یا overweight یا lose weight و یا exercise training در ترکیب با gut microbiota بود. نتایج حاکی از آن است که میکروبیوتای روده با افزایش جذب انرژی میزبان، افزایش اشتهای مرکزی، افزایش ذخیره چربی، کمک به التهاب مزمن و تنظیم ریتم شبانه روزی باعث بروز و توسعه چاقی می شوند. همچنین نشان داده شده است که فراوانی گونه Akkermansia muciniphilla با چاقی و اختلالات متابولیک مرتبط با آن ارتباط معکوس دارد. یافته های حاضر نشان می دهد که تمرین ورزشی و رژیم غذایی نقش مهمی در رابطه بین میکروبیوتا، ایمنی میزبان و متابولیسم میزبان ایفا می کنند.

زمینه و هدف: نیمرخ لیپیدی نقش مهمی در پاتوژنز آتروسکلروز دارند. هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر هشت هفته تمرین استقامتی تداومی-مقاومتی بر نیمرخ لیپیدی و ترکیب بدن زنان دارای اضافه وزن بود.مواد و روش ها: در این مطالعه نیمه تجربی تعداد 24 زن دارای اضافه وزن بطور تصادفی در دو گروه تمرین استقامتی تداومی-مقاومتی (12نفر) و کنترل (12 نفر) تقسیم شدند. پروتکل تمرینی شامل 8 هفته تمرینات، هر هفته 3 جلسه به مدت 80 الی 90 دقیقه ای انجام شد. نمونه های خونی در 24 ساعت پیش از شروع تمرینات و 48 ساعت بعد از جلسه تمرین جمع آوری شد. برای مقایسه درون گروهی و بین گروهی به ترتیب از آمون تی همبسته و مستقل استفاده شد. نتایج: سطح تری گلیسرید، کلسترول تام، لیپوپروتئین با چگالی پایین کاهش معنی داری یافت، درصورتیکه سطح لیپوپروتئین با چگالی بالا افزایش معنی داری یافت. مقادیر وزن بدن و نمایه توده بدن در پایان دوره کاهش معنی دار یافت.نتیجه گیری: هشت هفته تمرین استقامتی تداومی-مقاومتی منجربه بهبود نیمرخ لیپیدی و ترکیب بدن در پایان دوره تمرینی شد. بنابراین نتایج تحقیق ما پیشنهاد کننده این است که برنامه تمرین استقامتی تداومی-مقاومتی می تواند موجب بهبود در سلامتی زنان دارای اضافه وزن شود.

هدف: بیوژنز میتوکندری یک چرخه پیچیده است که شامل هماهنگی بین بیان ژن های میتوکندری و ژن های هسته ای، سپس ورود محصولات به اندامک و تداوم گردش این چرخه می باشد. نقص میتوکندری و یا نقص در هر یک از مسیرهای درگیر در بیوژنز میتوکندری، می تواند منجر به بیماری دیابت شود .یکی از راه های کنترل و مدیریت بیماری دیابت پرداختن به فعالیت های ورزشی می باشد. اگرچه نقش فعالیت های بدنی و آنتی اکسیدان ها بر سلامت قلب نشان داده شده است. اما اثر تعاملی تمرینات مختلف ورزشی همراه با کروسین بر نشانگر های محافظت سلولی بافت قلب به خوبی مشخص نیست. تمرینات ورزشی با شدت متفاوت، با تنظیم بیان ژن های دخیل در زایش میتوکندری میوکارد بیماران دیابتی، متابولیسم را در سطح سلولی تنظیم می کند. بنابراین هدف مطالعه حاضر بررسی مروری بر اثر تمرینات استقامتی با شدت های مختلف و مکمل کروسین بر نشانگرهای بیوژنز میتوکندری و محافظت سلولی در بیماری دیابت با تاکید بر نقش PGC-1α و HSP70 بود. مواد و روش ها: در مطالعه مروری حاضر، تحقبقات منتشر شده از سال 2010 تا 2024 که در ارتباط با فعالیت های ورزشی، مکمل کروسین، نشانگرهای بیوژنز میتوکندری و محافظت سلولی در بیماری دیابت بودند مورد بررسی قرار گرفتند. جستجوی مطالعات لاتین با استفاده از پایگاه داده های در PubMed، ScienceDirect و Google scholar با کلید واژه های Endurance training،Crocin ،PGC-1α ، HSP70 Diabetes و جستجو در مطالعات فارسی مرتبط در پایگاه های تخصصی فارسی مگیران، SID و گوگل اسکولار، با کلید واژه های ورزش، کروسین، زعفران، بیوژنز میتوکندریایی،PGC-1α ، HSP70انجام شد. از بین تمام مقالات پیدا شده مرتبط ترین آنها که در حدود 91 مقاله مرتبط با کلیدواژه ها بودند ابتدا به دسته-های تمرین+بیوژنز میتوکندریایی، کروسین+بیوژنز میتوکندریایی و تعامل تمرین+کروسین+بیوژنز میتوکندریایی در شرایط دیابت تقسیم شدند. نتایج: از بین 250 مقاله پیدا شده با کلیدواژه های تمرین، بیوژنز میتوکندریایی، کروسین، بیوژنز میتوکندریایی تعداد 91 مقاله که مرتبط با تمرین، کروسین، بیوژنز میتوکندریایی بودند مورد استفاده قرار گرفتند. بررسی نتایج مطالعات به طور کلی نشان داد تمرین استقامتی بیشتر محرک PGC-1α می باشد و کروسین اثرات محدود تری بر بیوژنز میتوکندریایی و اثر آنتی اکسیدانی بیشتری نسبت به تمرین دارد. همچنین تعامل تمرین استقامتی و مکمل کروسین روند بیوژنز میتوکندری را در بیماران دیابتی بهبود می بخشد. نتیجه گیری: به طور کلی به نظر می رسد استفاده از کروسین به عنوان یک آنتی اکسیدان و محرک بالقوه بیوژنز میتوکندریایی از مسیر های جداگانه با تمرین استقامتی می تواند منجر به افزایش نشانگرهای بیوژنز میتوکندریایی مانند PGC-1α, HSP70 در شرایط بیماری دیابت شود. از این رو استفاده از کروسین در کنار تمرینات ورزشی برای کنترل بیماری دیابت و بهبود عملکرد جسمانی توصیه می شود.