مهشید فتحی

هدف: در پژوهش حاضر، تاثیر 12 هفته تمرین مقاومتی و تحریک الکتریکی عضله (EMS) بر سطوح سرمی فاکتور رشد شبه انسولین 1 (IGF-1)، انسولین، گلوکز و مقاومت به انسولین و ترکیب بدن در مردان دارای اضافه وزن بررسی شد. مواد و روش ها: پژوهش حاضر از نوع نیمه تجربی، پیش آزمون _ پس آزمون با گروه کنترل بود. نمونه پژوهش حاضر را 40 مرد میانسال سالم دارای اضافه وزن تشکیل دادند. آزمودنی ها بصورت تصادفی به 3 گروه تمرین EMS، تمرین مقاومتی وکنترل تقسیم شدند. دوره تمرینی به مدت 12 هفته و 3 جلسه در هفته و هر جلسه به مدت 40 دقیقه انجام گردید. در هر جلسه تمرینی، هر یک از گروه ها هفت حرکت ورزشی متفاوت را در سه نوبت (ست) با 12 تا 15 تکرار در هر ست انجام دادند. تمرینات برای گروه تمرینات مقاومتی با شدت 50 تا 85 درصد یک تکرار بیشینه و برای گروه تمرینات EMS به صورت درک فشار با مقدار 70 تا 85 درصد فرکانس انجام شدIGF-1 .، گلوکز، انسولین و مقاومت به انسولین در پیش آزمون و پس آزمون مورد اندازه گیری قرار گرفت. از تحلیل واریانس با اندازه تکراری و سطح معناداری0.05 P≤ استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد که سطوحIGF-1 در پس آزمون نسبت به پیش آزمون افزایش معناداری را در هر دو گروه تمرینی مقاومتی و EMS داشت(P=0.001,F=30.7)، بطوری که گروه EMS 14/07درصد و گروه مقاومتی 11/82 درصد نسبت به پیش آزمون افزایش داشت.سطوح انسولین(P=0.001,F=42.09)، گلوکز(P=0.001,F=13.9) و شاخص مقاومت به انسولین(P=0.001,F=48.5) نیز در پس آزمون نسبت به پیش آزمون در هر دو گروه تمرینی نسبت به کنترل به طور معناداری کاهش یافت. نتیجه گیری: این پژوهش نشان داد که تمرینات EMS در مقایسه با تمرینات مقاومتی، رویکردی موثرتر در بهبود مقاومت به انسولین، افزایش سطح IGF-1 و بهبود ترکیب بدنی در افراد دارای اضافه وزن دارد. این یافته ها حاکی از آن است که تمرین EMS می تواند به عنوان یک روش تمرینی جایگزین یا مکمل برای تمرینات مقاومتی در نظر گرفته شود.