درخت حوزه‌های تخصصی

مقدمه و هدف: هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین سرسختی ذهنی و خودشفقتی در تکواندوکاران نوجوان نخبه و غیرنخبه بود. روششناسی: پژوهش حاضر توصیفی-همبستگی و جامعه آماری آن تمامی تکواندوکار نوجوان لیگ (دسته یک و برتر) در سال 1397 بودند. در این پژوهش 150 مرد (75 نخبه و 75 غیرنخبه) بهصورت نمونه گیری تصادفی بررسی شدند و مقیاسهای سرسختی ذهنی در ورزش (شیرد و همکاران، 2009) و خودشفقتی (رایس و همکاران، 2010) را تکمیل نمودند. داده ها از طریق آزمون های آماری همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه بهروش همزمان و تحلیل واریانس یک طرفه (آنوا) تحلیل شد. نتایج: نتایج نشان داد که بهطور معناداری بین سرسختی ذهنی و خودشفقتی همبستگی وجود دارد و ابعاد سرسختی ذهنی (اطمینان، پایداری و کنترل) تغییرات خودشفقتی را تبیین می کند (001/0>p). بهعلاوه، تحلیل دادهها نشان داد که در مقایسه با گروه غیرنخبه، تکواندوکاران نخبه سرسختی ذهنی بالاتری دارند و به میزان بیشتری از راهبردهای خودشفقتی استفاده می کنند (001/0>p). نتیجه گیری: براساس یافته های پژوهش حاضر به نظر می رسد، ویژگی سرسختی ذهنی نقش مؤثری در خودشفقتی تکواندوکاران نوجوان ایفاء می کنند و تقویت راهبردهای خودشفقتورزی می تواند برای پی ریزی مداخلات و برنامه های آموزشی سرسختی ذهنی تکواندوکاران به ویژه سطح غیرنخبه مورد توجه قرار گیرد.

هدف این پژوهش، نورم سنجی آمادگی جسمانی دانش آموزان کم توان ذهنی توسط آزمون آمادگی جسمانی استاندارد کانادایی ( CSTF ) بود؛ براین اساس، 314 دانش آموز (115 دختر و 199 پسر) کم توان ذهنی آموزش پذیر (دامنه بهره هوشی: 70-50، سن: 55/2 ± 53/18 سال)، ازطریق مدارس استثنایی استان همدان انتخاب شدند. نخست، قد، وزن، و نمایه توده بدنی دانش آموزان سنجیده شدند. سپس، آزمون های میدانی انعطاف پذیری، استقامت و قدرت ماهیچه ای و اکسیژن مصرفی بیشینه ( VO2max )، توسط مجموعه آزمون CSTF برآورد شدند. آمار توصیفی، آزمون آنوای یک سویه و صدک های 20، 40، 60 و 80، برای آنالیز داده ها و تدوین هنجارهای آن استفاده شدند. نتایج نشان داد که تفاوت معناداری بین دختران و پسران در هریک از متغیرهای استقامت عضلانی، قدرت ماهیچه ای و اکسیژن مصرفی بیشینه وجود داشت ( 0.05 > P )؛ اما انعطاف پذیری تفاوت معنا داری را نشان نداد ( 0.05 P > ). میانگین و انحراف استاندارد آزمون انعطاف پذیری 89/9 ± 85/19 (سانتی متر)، شنای سوئدی 48/8 ± 89/11 (عدد)، درازونشست 54/9 ± 26/19 (عدد در دقیقه)، قدرت پنجه 64/5 ± 74/14 (کیلوگرم) و ظرفیت هوازی 97/5 ± 51/60 (میلی لیتر بر کیلوگرم در دقیقه) بود. داده های پژوهش حاضر می توانند برای نمره دهی و درجه بندی دانش آموزان دختر و پسر کم توان ذهنی استان همدان به کار روند.

هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی تأثیر دو الگوی تمرین با نسبت روزهای استراحت به تمرین متفاوت همراه با مصرف عسل طبیعی، بر میزان IL-6  سرم و بیان آن در بافت هیپوکمپ بود. 36 موش صحرایی نر نابالغ در شش گروه کنترل، عسل (10 درصد در آب آشامیدنی)، تمرین تناوبی شدید چهارروزه، تمرین تناوبی شدید چهارروزه + عسل، تمرین تناوبی شدید هفت روزه و تمرین تناوبی شدید هفت روزه + عسل قرار گرفتند. دوره های تمرین چهارروزه (سه روز تمرین و یک روز استراحت) و هفت روزه (شش روز تمرین، یک روز استراحت) تناوبی شدید (16-10 متر در دقیقه در هفته اول و 40-36 متر در دقیقه در هفته آخر) به مدت یک ماه انجام شد. غلظت IL-6 سرم در گروه تمرین هفت روزه نسبت به گروه کنترل بالاتر بود ( P = 0.001 ). سطوح IL-6 سرم در گروه عسل- تمرین هفت روزه پایین تر از گروه تمرین هفت روزه بدون مکمل ( P = 0.018 ) بود. بین گروه چهارروزه و گروه کنترل تفاوت معناداری وجود نداشت ( P = 0.946 ). هر دو نوع تمرین های هفت روزه ( P = 0.007 ) و چهارروزه ( P = 0.005 ) موجب بالاتررفتن معنادار بیان ژن IL-6 هیپوکمپ شدند؛ اما مصرف مکمل عسل در گروه هفت روزه ( P = 0.583 ) و چهارروزه ( P = 0.983 ) موجب تعدیل بیان ژن IL-6 هیپوکمپ نشد؛ بنابراین، تمرین های تناوبی شدید بیان ژن IL-6 را در هیپوکمپ افزایش می دهند؛ اما دوره های تمرینی طولانی تر موجب افزایش سیستمیک سایتوکاین های التهابی می شوند. مصرف عسل اثرهای مرکزی تمرین های تناوبی شدید را تعدیل نمی کند؛ بااین حال، می تواند التهاب سیستمیک را کاهش دهد. همچنین، اثرهای ضدالتهابی عسل در شرایط غیرتمرینی و غیرالتهابی، مشاهده نمی شوند.

هدف از اجرای این پژوهش، بررسی اثر شش هفته تمرین هوازی فزاینده به همراه تزریق درون دمی سلول های بنیادی مشتق از بافت چربی، بر میزان عامل رشد عصبی (NGF) و فاکتور رشد اندوتلیال عروقی (VEGF) در هیپوکامپ موش های دیابتی شده با استرپتوزوسین بود. تعداد 48 سر رت (با وزن تقریبی 240-220 گرم و سن نُه هفته) به شش گروه تقسیم شدند: کنترل، شم، دیابت، دیابت + تمرین، دیابت + سلول بنیادی و دیابت + تمرین + سلول بنیادی (ترکیبی). گروه تمرینی شش هفته و هفته ای پنج روز با شدت 70-60 درصد VO2max به تمرین روی نوار گردان پرداختند. در گروه دریافت کننده سلول بنیادی، به کمک سرنگ انسولینی PBS /5 ml، حاوی 106 * 5/1 عدد سلول بنیادی استخراج شده از بافت چربی انسانی به سیاهرگ دم رت دیابتی تزریق شد. برای ایجاد مدل دیابت، STZ با دوز 60 میلی گرم در کیلوگرم در ترکیب با بافر سیترات و pH 5/4 به صورت درون صفاقی تزریق شد. سطح عامل رشد عصبی و فاکتور اندوتلیال عروقی هیپوکامپ موش ها با روش الایزا اندازه گیری شد. سطوح VEGF و NGF در گروه کنترل دیابت نسبت به کنترل کاهش معنا دار یافت (P = 0.0001). مقادیر VEGF در گروه دیابت + تمرین + سلول در مقایسه با سایر گروه ها افزایش معنا دار داشت (P = 0.0001). این شاخص در گروه دیابت + سلول و دیابت + تمرین در مقایسه با گروه کنترل دیابت افزایش معنا دار یافت (P = 0.0001). در گروه دیابت + سلول + تمرین در مقایسه با سایر گروه ها به جز گروه دیابت + سلول افزایش معنا داری در سطوح NGF مشاهده شد (P = 0.0001). همچنین، این ش اخص در گ روه دیابت + س لول و گروه دیابت + تمرین نسبت به گروه ک نترل دی ابت اف زایش مع نا دار داش ت (P = 0.0001). به طورکلی، نتایج نشان داد که مقادیر NGF و VEGF در گروه تمرین، سلول بنیادی و همچنین، در گروه ترکیبی در مقایسه با گروه کنترل دیابت افزایش معنادار یافت؛ بنابراین، به نظر می رسد که هرکدام از مداخله ها، به ویژه ترکیب آن ها می تواند به واسطه تأثیر افزایشی بر عوامل نوروتروفیک و عروقی، یک عامل کنترل کننده دربرابر بیماری دیابت باشد.

وقتی ورزشکاری از درجات آزادی رهاشده خود نهایت استفاده را می کند، به او نخبه حرکتی می گویند. هدف از این پژوهش بررسی نخبگی از طریق ترکیب قید سرعت با قیود روش های صریح، بدون خطا و استنباط قیاسی بود. 21 دانشجوی تربیت بدنی از دانشگاه خوارزمی (سه نفر از مطالعه خارج شدند 18=3-21) به صورت داوطلبانه در این پژوهش شرکت کردند. شرکت کنندگان در سه گروه متفاوت صریح، بدون خطا و استنباط قیاسی مهارت پرتاب دارت را در چهار جلسه، هر جلسه بیست بلوک و هر بلوک شش کوشش انجام دادند تا در نهایت 480 تکرار در مهارت پرتاب دارت داشته باشند. آزمون های آنوا یکطرفه،کروسکال والیس، تی زوجی و ویلکاکسون برای بررسی معنا داری فرضیه ها به کار رفتند. نتایج آزمون های این مطالعه نشان داد که یادگیری ضمنی در اثر ترکیب قید سرعت با قیود هر سه روش به ظهور می رسد (05/0(P ≤. افزودن قید سرعت به روش های آموزش صریح، استنباط قیاسی، و بدون خطا موجب ضمنی شدن این روش ها می شود. همچنین در روش بدون خطا، نظم سیستم را تغییر داده و تعداد خطاها را افزایش می دهد. با وجود این برای نتیجه گیری قاطعانه، مطالعات بعدی بهتر است با استفاده از دستگاه های ثبت فعالیت عضلانی درجات آزادی را ملاک نخبگی قرار دهند. این نتایج می توانند به مهارت آموزان، مربیان و به خصوص معلمان ورزش در اتخاذ روش های آموزش کارامد با توجه به محدودیت زمانی کمک کنند.

هدف از مطالعه حاضر بررسی نقش تمرین کم خطا، پرخطا و تصادفی بر اکتساب و یادگیری زمان بندی نسبی یک تکلیف حرکتی بود. بدین منظور 51 دانشجوی پسر (4 ± 22) دانشگاه بوعلی سینا همدان انتخاب شدند و به صورت تصادفی در چهار گروه (کنترل، کم خطا، پرخطا و تصادفی) قرار گرفتند. این پژوهش در پنج مرحله شامل پیش آزمون، اکتساب، یادداری/انتقال 10 دقیقه و یادداری/انتقال 24 ساعته انجام گرفت. در مرحله اکتساب، تکلیف زمان بندی با سه درجه دشواری متفاوت (ساده، متوسط و دشوار) در سه جلسه 45 کوششی با دریافت بازخورد توسط گروه های آزمایشی، تمرین شد. به منظور تحلیل داده ها از تحلیل واریانس مرکب (دوعاملی) با اندازه های تکراری بر روی هر کدام از متغیرها در مراحل اکتساب و یادداری استفاده شد. همچنین از آزمون تحلیل واریانس یکراهه (آنوا) در سایر مراحل استفاده شد. نتایج در عامل زمان بندی نسبی نشان داد که در پیش آزمون تفاوت معناداری بین گروه ها وجود ندارد (5 0/0<P)، و در آزمون های یادداری و انتقال، گروه کم خطا عملکرد بهتری نسبت به سه گروه پرخطا، تصادفی و کنترل داشت (5 0/0≥P). در آزمون انتقال تکلیف ثانویه (24 ساعته) گروه کم خطا عملکرد بهتری نسبت به گروه تصادفی و پرخطا داشت (5 0/0≥P). این نتایج نشان می دهد که تمرین در شرایط کم خطا به یادگیری بهتر تکلیف و تعمیم آن به شرایط جدید منجر می شود که مطابق با نظریه های یادگیری ضمنی و بازپردازش آگاهانه است.

پیش آماده سازی با فعالیت ورزشی باعث کاهش آسیب سکته مغزی می شود؛ بااین حال، اثر تمرین های هوازی تداومی و تناوبی بر حافظه پس از سکته مغزی سنجیده نشده است؛ ازاین رو، هدف این پژوهش، بررسی تأثیر شش هفته تمرین تداومی با شدت متوسط در مقایسه با تمرین تناوبی با شدت بالا قبل از ایسکمی مغزی بر حافظه فضایی و سطح پروتئین BDNF هیپوکامپ در موش صحرایی نر ویستار بود. بدین منظور، 75 سر موش نر ویستار دوازده هفته ای به سه گروه کنترل (تعداد = 25)؛ تمرین تداومی (تعداد = 25) و تمرین تناوبی با شدت بالا (تعداد = 25) تقسیم شدند و پروتکل تمرین تداومی با شدت متوسط (پنج جلسه در هفته) و تناوبی با شدت بالا (سه جلسه در هفته) را به مدت شش هفته انجام دادند. 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرینی، حیوانات اکتساب حافظه فضایی را به مدت سه روز و 24 ساعت بعد از جراحی سکته مغزی به روش انسداد شریان مرکزی مغزی انجام دادند و هفت روز بعد آزمون یادداری گرفته شد. بلافاصله پس از آزمون، موش ها هوش بری و بافت هیپوکامپ برای سنجش تغییرات پروتئین BDNF استفاده شد. نتایج تحلیل واریانس یک راهه نشان داد که تمرین تداومی قبل از سکته مغزی سبب کاهش تخریب در حافظه و یادگیری شد ( 0.0002 P = ). همچنین، آزمون آماری یو من- ویتنی تفاوت معناداری ( 0.02 P = ) را در مقادیر BDNF  بافت هیپوکامپ گروه تداومی نسبت به گروه تناوبی نشان داد. فعالیت تداومی با شدت متوسط تأثیر چشمگیری بر جلوگیری از تخریب حافظه، یادگیری و میزان BDNF هیپوکامپ پس از سکته مغزی دارد. درواقع، فعالیت تداومی با شدت متوسط می تواند به کاهش آسیب های ناشی از سکته مغزی منجر شود.

مطالعات قبلی نشان داده اند که کنترل قامتی می تواند با هدایت توجه اجراکننده به آثار حرکات خود (تمرکز خارجی) به جای حرکات بدن که ایجادکننده این آثار هستند (تمرکز داخلی)، بهبود یابد. هدف از انجام این پژوهش، ارزیابی تأثیر تمرین تعادلی و تمرکز توجه اتخاذشده در تکالیف قامتی و فراقامتی بر کنترل قامتی بود. تعداد 20 مرد مسن (77/5 ± 27/59 سال) به صورت تصادفی انتخاب شدند و در یک طرح پیش آزمون-پس آزمون یک گروهی شرکت کردند. پروتکل تمرین تعادلی شامل 16 جلسه 30 دقیقه ای انجام آزمون رومبرگ تعدیل شده بود. م ؤلفه های مرکز فشار، جابه جایی مرکزی- پیرامونی و قدامی- خلفی تعادل شرکت کنندگان، در دو تکلیف قامتی و فراقامتی در دو شرایط تمرکز توجه درونی و بیرونی در مراحل پیش آزمون و پس آزمون با استفاده از سیستم پایداری بایودکس ( BSS ) سنجیده شدند. تکلیف قامتی شامل ایستادن روی دستگاه بایودکس در حالت عادی و تکلیف فراقامتی شامل نگهداری ظرفی پر از آب و ایستادن روی دستگاه بایودکس بود. توجه نیز با متمرکزکردن توجه شرکت کنندگان به نقطه ای خارج از بدن و توجه به کاهش نوسان های بدن درحین انجام تکالیف، دست کاری شد. در بخش آمار استنباطی از آزمون تحلیل واریانس با اندازه های تکراری و آزمون پیگردی بونفرونی برای بررسی جایگاه تفاوت ها در سطح معناداری 0.05 > P ، ازطریق نرم افزار اس.پی.اس.اس. نسخه 22 استفاده شد. نتایج پژوهش حاضر، تأثیر مثبت تمرین تعادل ی بر تمامی مؤلفه های کنترل قامتی را نشان داد. همچنین، نتایج نشان داد که تمرکز توجه بیرونی نسبت به تمرکز توجه درونی به کاهش نوسان های قامتی در هر سه مؤلفه کنترل قامت منجر می شود. این مطالعه نشان داد که به کارگیری فرایندهای کنترل خودکار می تواند به سادگی با هدایت توجه اجراکنندگان به دور از حرکات بدن خود تسهیل شود.

آزمون رشد حرکتی درشت نسخه سه (اولریخ، 2016) برای طیف اتیسم همراه با حمایت بینایی پیشنهاد شده است که در مطالعه حاضر، هنجاریابی این آزمون در پسران سالم و در پسران با اختلال طیف اتیسم ارزیابی شد. پژوهش حاضر، توصیفی- هنجاری و طرح پژوهش، مقطعی و بالینی بود. نمونه آماری 160 پسر سه تا 10 سال شهر ارومیه با میانگین سنی 09/3 ± 73/7 بودند که 80 نفر با اختلال اتیسم و 80 نفر سالم و بدون اختلال یا بدون تأخیر رشدی- حرکتی بودند. ابزار جمع آوری داده ها، آزمون اولریخ- سه با حمایت بینایی بود که مهارت های بنیادی کودکان را در دامنه سنی سه تا10 سال ارزیابی می کند. آزمون شامل شش مهارت جابه جایی و هفت مهارت توپی بود. بررسی پایایی آزمون ازطریق آلفای کرونباخ، پایایی بین ارزیاب، پایایی درون ارزیاب و بازآزمایی نشان داد که آزمون اولریخ- سه در پسران سالم و اولریخ- سه با حمایت بینایی در کودکان با اختلال اتیسم ابزاری پایا است. روایی آزمون نیز ازطریق مقایسه نمره های کودکان سالم و کودکان با اختلال اتیسم و بررسی همبستگی سن با عملکرد حرکتی درشت ارزیابی شد. کودکان سالم در عملکرد حرکتی نسبت به کودکان با اختلال اتیسم برتری داشتند و عملکرد حرکتی کودکان با اختلال اتیسم با حمایت بینایی نسبت به آزمون بدون حمایت بینایی، بهبود داشت. ارتباط بین سن و خرده مقیاس جابه جایی، مهارت توپی و نمره کل در کودکان با اختلال اتیسم و سالم تأیید شد و در خرده مقیاس جابه جایی در آزمون با حمایت بینایی بسیار کم بود. آزمون رشد حرکتی درشت نسخه سه، به عنوان آزمونی روا و پایا در کودکان سالم و در کودکان با اختلال اتیسم در بازه سنی سه تا 10 سال اعتبار و اطمینان ارزیابی را دارد و می تواند استفاده شود.

وزن هنگام تولد از شاخص های مهم سلامت نوزادان و بهترین روش سنجش پیامد بارداری درنظر گرفته می شود. هدف از انجام مطالعه حاضر، مقایسه اختلالات بینایی و مشکلات حرکتی دربین کودکان سه تا هفت سال با وزن خیلی کم تولد، وزن بسیار کم تولد و سالم بود. شرکت کنندگان این پژوهش 128 کودک با وزن تولد بسیار کم، خیلی کم و سالم بودند که به صورت دردسترس انتخاب شدند. از آزمون مجموعه ارزیابی حرکتی کودکان- ویرایش دوم برای سنجش عملکرد حرکتی استفاده شد. همچنین، یک چشم پزشک اطفال کارکردهای بینایی شامل تیزی بینایی، حساسیت تقابلی، دید سه بعدی، انحراف چشم، نیستاگموس، انطباق پذیری، همگرایی و ادراک بینایی کودکان را ارزیابی کرد. نتایج تحلیل واریانس چندمتغیره و آزمون تعقیبی بونفرونی نشان داد که بین عملکرد حرکتی سه گروه کودک تفاوت معناداری وجود داشت  ( 0.001 = P ). بین عملکرد بینایی سه گروه تفاوت معناداری وجود نداشت ( 0.051 = P ). براساس نتایج، اختلالات بینایی و حرکتی در کودکان زودرس در مقایسه با جمعیت سالم بیشتر هستند؛ بنابراین، اولین گام شناخت بیشتر بالینی کودکان است.

هدف پژوهش حاضر، بررسی ویژگی های روان سنجی نسخه فارسی سیاهه اضطراب از آسیب مجدد در ورزشکاران آسیب دیده بود. نسخه اصلی سیاهه دارای 28 سؤال و دو خرده مقیاس اضطراب از آسیب مجدد هنگام توان بخشی و اضطراب از آسیب مجدد هنگام بازگشت به رقابت است. بدین منظور، ورزشکاران 17 تا 39 ساله (6/68 درصد مرد و 4/32 درصد زن) که در رشته های مختلف ورزشی فعالیت داشتند، 300 پرسش نامه را تکمیل کردند. بعد از تکنیک ترجمه- بازترجمه، روایی صوری پرسش نامه به تأیید هفت متخصص رسید. برای برآورد روایی سازه از تحلیل عاملی تأییدی مبتنی بر معادلات ساختاری استفاده شد. پایایی سیاهه با استفاده از روش آلفای کرونباخ محاسبه شد. همچنین، برای بررسی پایایی زمانی از روش آزمون- آزمون مجدد استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد که نسخه فارسی سیاهه از ساختار اصلی حمایت کرد و روایی و پایایی نسخه فارسی سیاهه اضطراب از آسیب مجدد تأیید شد؛ درنتیجه، با توجه به نتایج به دست آمده، نسخه فارسی سیاهه اضطراب از آسیب مجدد برای سنجش اضطراب آسیب مجدد ورزشکاران توصیه می شود.

هدف از این پژوهش بررسی تأثیر حمایت سازمانی ادراک شده دانش آموزان بر تحلیل رفتگی ورزشی با توجه به نقش میانجی سرمایه روان شناختی در آن ها بود. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود که به روش معادلات ساختاری انجام شد. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان مقطع متوسطه هنرستان تربیت بدنی استان البرز بودند که با انجام یک مطالعه مقدماتی تعداد 261 نفر به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسش نامه های سرمایه روان شناختی، تحلیل رفتگی ورزشی و حمایت سازمانی ادراک شده بودند. روایی ابزار با استفاده ازنظر متخصصان و پایایی آن با استفاده از آلفای کرونباخ مورد تأیید قرار گرفت. تحلیل داده ها در دو سطح توصیفی و در سطح استنباطی انجام پذیرفت. نتایج نشان داد که حمایت سازمانی ادراک شده هم به صورت مستقیم و هم غیرمستقیم از طریق سرمایه روان شناختی بر تحلیل رفتگی ورزشی تأثیر منفی را داد. لذا معلمان و مربیان ورزشی و والدین دانش آموزان می توانند به عنوان عاملی مهم در جلوگیری از تحلیل رفتگی ورزشی دانش آموزان عمل کنند.

پژوهش حاضر با هدف فراتحلیل خشونت ورزشی در پژوهش های ایرانی طراحی و اجرا شد. به منظور انجام فراتحلیل حاضر، سیزده پژوهش مرتبط انتخاب شدند که در سال های 1379- 1397، با هدف ارزیابی عوامل مؤثر بر خشونت ورزشی انجام و در فصلنامه های معتبر داخلی چاپ شده بودند. پژوهش های منتخب به روش پیمایشی و در جوامع آماری متفاوت، برحسب سنجه های پایا انجام شده اند. در گام نخستِ ارزیابی پژوهش های منتخب، مفروضات همگنی و خطای انتشار بررسی شدند که یافته ها نشان دهنده ناهمگنی اندازه اثر و عدم سوگیری انتشار مطالعات مورد بررسی بود. نتایج پژوهش نشان می دهد حمایت تیمی، ازهم گسیختگی خانواده، گروه همسالان، کنترل پلیسی، سابقه رفتار مجرمانه، عملکرد رسانه جمعی، ناکامی اجتماعی، پایگاه اقتصادی - اجتماعی، نظارت اجتماعی، انسجام اجتماعی - تیمی، باورهای مذهبی و خرده فرهنگ قومی اندازه اثر معنی داری بر خشونت ورزشی دارند.

هدف از این پژوهش، مطالعه ساختار عاملی پرسشنامه توسعه فرهنگ ورزش همگانی از طریق تلویزیون بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه صاحب نظران مدیریت ورزشی کشور دارای سابقه فعالیت اجرایی یا پژوهشی در حوزه ورزش همگانی، مدیران و معاونین ارشد ورزش کشور و کلیه صاحب نظران و متخصصینی که در حوزه رسانه ورزشی و نیز ورزش همگانی فعالیت می کنند (230=N) تشکیل دادند. از آزمون های آماری ضریب آلفای کرونباخ برای تعیین پایایی درونی، آزمون KMO برای تعیین کفایت نمونه گیری و از تحلیل عاملی تأییدی برای تعیین روایی سازه استفاده گردید. یافته ها نشان داد که مقادیر KMO و کرویت بارتلت معنادار بوده که کفایت نمونه را برای آزمون تحلیل عاملی تأیید کرد. یافته های پژوهشی نشان دهنده پایایی (94/0=α) برای پرسشنامه مذکور بود. در خصوص روایی سازه و بر اساس میزان روابط و T-value، به غیر از سؤال های 17 و 45، تمامی سؤالات رابطه معنی داری با عامل خود داشتند و توانستند پیشگوی خوبی برای عامل خود باشند. همچنین در خصوص روابط عامل ها با مفهوم "توسعه فرهنگ ورزش همگانی از طریق تلویزیون" نتایج نشان داد که تمامی عامل ها توانستند پیشگوی خوبی برای مفهوم فوق باشند. در نتیجه روایی درونی و بیرونی پرسشنامه مورد مطالعه مورد تأیید قرار گرفت.

هدف از پژوهش حاضر، سنجیدن میزان کاربری، احساس نیاز و نگرش نسبت به رایانه در بین مربیان فوتبال بود. جامعه آماری مربیان فوتبال شهر اصفهان بودند که نمونه گیری به صورت در دسترس هدفمند و از میان مربیان فوتبال با سواد در حد دیپلم و بالاتر شهر اصفهان صورت گرفت. با توجه به اهداف پژوهش، از ابزار پرسشنامه جهت گردآوری داده ها استفاده شد که تلفیقی از دو پرسشنامه استاندارد FAIT و TAC بود و برای 150 نفر از مربیان فوتبال ارسال و در نهایت تعداد 109 پرسشنامه تکمیل و بازگشت داده شد. اعتبار پرسشنامه با تکنیک تعیین همسانی درونی ( آلفای کرونباخ ) در بخش های نگرش، دسترسی، کاربری، نیاز به ترتیب برابر 0/94، 0/64، 0/72، و 0/78 بدست آمد. تحلیل توصیفی جهت توصیف وضعیت فعلی نیازهای مربیان و تحلیل استنباطی جهت تعیین میزان نگرش، دسترسی، کاربری و نیاز مربیان توسط آزمون t تک نمونه به کار رفت. نتایج با توجه به نمره میانگین هر بخش سنجیده شده است. تحلیل اطلاعات پرسشنامه نشان داد که در مجموع احساس مربیان نسبت به کامپیوتر مثبت، میزان دسترسی به کامپیوتر بیشتر ازحد متوسط، میزان کاربری کامپیوتر بسیار کم (ماهی یک بار) و احساس نیاز به کامپیوتر نسبتاً زیاد بود (p≤ 0.05).

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر نگرش به ورزش پهلوانی بر میزان اطلاعات در خصوص دوپینگ و تمایل به دوپینگ ورزشکاران تیم های ملی طراحی و اجرا گردید. پژوهش حاضر از نوع، پژوهش های توصیفی-همبستگی می باشد که به صورت میدانی انجام گردید. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل تمامی ورزشکاران تیم های ملی بودند. ابزار گردآوری اطلاعات در پژوهش حاضر شامل پرسش نامه بود. پژوهش حاضر نشان داد که نگرش به ورزش پهلوانی بر میزان تمایل به دوپینگ ورزشکاران تیم های ملی تاًثیر معناداری ندارد اما بر میزان اطلاعات ورزشکاران تیم های ملی در خصوص دوپینگ تاًثیر معناداری دارد. نتایج پژوهش همچنین مشخص نمود که بهبود اطلاعات در خصوص دوپینگ سبب کاهش تمایل به دوپینگ ورزشکاران تیم های ملی می گردد.

هدف از پژوهش حاضر تحلیل فساد ورزشی در بازه زمانی 1386 تا 1396 در ایران است. در این پژوهش از روش اسنادی با رویکرد تحلیل محتوا استفاده شده است. واحد تحلیل، گزارش های رسانه های رسمی داخلی بود که با کلیدواژه موضوع فساد ورزشی، مورد جستجو قرار گرفتند. بر اساس مدل تسپ واکاوی فعالیت های مفسدانه در چهار سطح بررسی شد. سطح نخست انواع فساد را شامل می شود، که در مجموع 12 مورد شناسایی و از بین آن ها، دوپینگ با 34 درصد بیشترین میزان را نشان داد. در سطح دوم فعالیت قرار دارد که افراد درگیر در فساد را بیان می کند. نتایج در سطح سوم یا بخش، نشان داد که 24 ورزش مختلف به صورت مستقیم درگیر فساد شده اند که از این بین ورزش فوتبال با 933 مورد در گزارش های رسانه ها بیشترین وقوع فعالیت های مفسدانه را داشته است. و در سطح چهارم هم لیگ برتر، پایه ها، لیگ دسته یک، جوانان، و لیگ های دو و سه به ترتیب بیشترین میزان از درگیری با فساد را داشتند. بررسی ده ساله رسانه های کشور نشان داد که فساد در سال های اخیر با تنوع کم سابقه ای به سرعت در حال افزایش است. مبارزه واقعی با این پدیده، از رهگذر انعکاس اخبار و اطلاعات به شیوه حرفه ای و غیر مغرضانه محقق می شود. رسانه ها با خبررسانی و افشاگری، از چنان ظرفیتی برخوردارند که می توانند فضا را برای متخلفان ناامن کرده و بساط بسیاری از بسترهای ناپاک را در ورزش کشور از بین ببرند.

هدف از پژوهش بررسی نقش کیفیت ارتباطات میان کارکردی و فرصتهای اجتماعی سازی به عنوان عوامل اثرگذار بر مبادله دانش ضمنی و اثربخشی بازاریابی می باشد. پژوهش از نوع تحقیق کاربردی، از نظر استراتژی توصیفی و از نظر اجرا پیمایشی است، جمع آوری اطلاعات به روش میدانی و از طریق ابزار پرسشنامه انجام شد. محیط پژوهش شرکت تولید کننده و فروشنده محصولات ورزشی مجید بود. جامعه آماری پژوهش فروشندگان ورزشی بودند، ابزار گردآوری اطلاعات، پرسش نامه بود، نمونه آماری 144 نفر از فروشندگان ورزشی می باشد. اطلاعات بوسیله نرم افزارهای ایموس مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها نشان داد که متغیرهای کیفیت ارتباطات میان کارکردی و فرصتهای اجتماعی سازی با اثربخشی بازاریابی به طور مستقیم و همچنین به طور غیر مستقیم از طریق اثر متغیر میانجی مبادله دانش ضمنی رابطه مثبت دارد. نقش میانجی مبادله دانش ضمنی در رابطه بین کیفیت ارتباطات میان کارکردی و فرصت های اجتماعی سازی با اثربخشی بازاریابی نقش تاثیر گذار می باشد. به طور کلی پیشنهاد می گردد مدیران بازاریابی و فروش راهبردهایی را در جهت ارتقای اثربخشی بازاریابی از طریق افزایش سرمایه گذاری بر روی ارتباطات میان کارکردی و فرصت های اجتماعی سازی مد نظر قرار دهند.

هدف از انجام پژوهش حاضر، ارائه مدل حکمرانی خوب الکترونیک در وزارت ورزش وجوانان بود. پژوهش حاضر ازلحاظ هدف، کاربردی، ازنظر شیوه گردآوری داده ها توصیفی- پیمایشی و براساس رویکرد پژوهش، آمیخته بود. جامعه آماری این پژوهش در دو بخش کیفی (12 مصاحبه) و کمی (تعداد: 89 نفر)، صاحب نظران در بخش های مختلف وزارت ورزش وجوانان نظیر اساتید دانشگاهی آگاه به مسئله حکمرانی خوب و برخی از مدیران گذشته و حال وزارت ورزش وجوانان بودند. از روش نمونه گیری طبقه ای- تصادفی استفاده شد. در بخش کیفی از روش کدگذاری باز، محوری و انتخابی براساس مدل پارادایمی استراوس و کوربین (1998) استفاده شد و در بخش کمی نیز از روش معادلات ساختاری (نرم افزار اسمارت پی. ال. اس.) استفاده شد. یافته های پژوهش در هر پنج بعد شرایط زمینه ای، شرایط علّی، شرایط مداخله گر، راهبرد و پیامدها بررسی شدند. نتایج نشان داد که راهبردهای منتج از مدل که تحت تأثیر شرایط زمینه ای و مداخله گر قرار گرفته اند شامل: طراحی مکانیزم اصلاح فاکتورهای دولت الکترونیک در وزارت ورزش، ایجاد سند راهبردی حکمرانی خوب الکترونیک در وزارت ورزش، مهندسی مجدد فرایندها، مدیریت منابع انسانی و مدیریت تغییر می باشد. بنابراین توصیه می شود که از نتایج حاصل از این پژوهش به منظور بهبود عملکرد وزارت ورزش و جوانان استفاده گردد.

این پژوهش به منظور بررسی مقایسه سواد رسانه ای در  متخصصان گرایش های تربیت بدنی انجام گرفت. روش تحقیق توصیفی –تحلیلی است. جامعه آماری این پژوهش شامل 75 نفر از متخصصان تربیت بدنی شهرستان بیرجند بود که نمونه آماری به صورت کل شمار و تعداد 15 نفر از هر گرایش تربیت بدنی انتخاب شدند. جهت جمع آوری اطلاعات مورد نیاز از پرسش نامه اطلاعات فردی، پرسش نامه محقق ساخته سواد رسانه ای استفاده گردید. برای تحلیل داده ها از آزمون آنالیز واریانس یکطرفه، آزمون تعقیبی شفه و آزمونT مستقل استفاده شد. نتایج نشان داد که بین متخصصان تربیت بدنی در گرایش های مختلف در سواد رسانه ای تفاوت معناداری وجود ندارد. لزوم بهره بردن از سواد رسانه با توجه به مقتضیات زمان حال برای کلیه متخصصین ضروری بوده و نوعی مزیت رقابتی و برند شخصی برای فرد محسوب می گردد.