درخت حوزه‌های تخصصی

مهارت های حرکتی پایه، عنصر اصلی رشد حرکتی اند و به دو گروه مهارت حرکتی درشت و ظریف تقسیم می شوند. هدف از پژوهش حاضر تعیین تأثیر تمرینات تعادلی با توپ سوئیسی بر مهارت حرکتی درشت کودکان مبتلا به اختلال نارسایی توجه / بیش فعالی بود. شرکت کنندگان در پژوهش سه کودک مبتلا به اختلال نارسایی توجه / بیش فعالی نوع ترکیبی، در رده سنی 8-6 سال بودند. این پژوهش یک مطالعه موردی با طرح خط پایه چندگانه بود. شرکت کنندگان به مدت 9 هفته تحت تمرین با توپ سوئیسی قرار گرفتند. با کاربرد طرح خط پایه چندگانه، تغییر در مهارت حرکتی درشت شرکت کنندگان در توالی های یک هفته ای بررسی شد. ابزار مورد استفاده پرسشنامه کانرز فرم 48 سؤالی والدین و آزمون تبحر حرکتی برونینکس - اوزرتسکی بود. یافته های پژوهش براساس تحلیل دیداری و شاخص های آمار توصیفی تجزیه وتحلیل شد. تجزیه وتحلیل یافته ها نشان داد مداخله مورد نظر در بهبود مهارت حرکتی درشت سه شرکت کننده اثربخش بوده است (با درصد داده های ناهمپوش (PND) برابر با 100 درصد برای هر سه شرکت کننده). نتایج پژوهش حاضر بیانگر تأثیر مثبت تمرینات تعادلی با توپ سوئیسی در بهبود مهارت حرکتی درشت کودکان مبتلا به اختلال نارسایی توجه / بیش فعالی است.

هدف از پژوهش حاضر رابطه درک حمایت سازمانی، درگیری شغلی و رفتار شهروندی سازمانی معلمان تربیت بدنی استان همدان می باشد. روش پژوهش توصیفی- همبستگی می باشد. جامعه آماری شامل کلیه معلمان تربیت بدنی استان همدان به تعداد 763 نفر می باشد. از روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای با تخصیص متناسب استفاده گردید و نهایتا 350 نفر به پرسشنامه ها پاسخ دادند. جهت گردآوری اطلاعات از پرسشنامه استاندارد رفتار شهروندی سازمانی پودساکف و همکاران(1990)، پرسشنامه درگیری شغلی کانونگو(1982) و پرسشنامه حمایت سازمانی ادراک شده آیزنبرگر و همکاران(1986) استفاده گردید. روایی پرسشنامه های مذکور توسط 10 نفر از اساتید مدیریت ورزشی بدست آمد و پایایی آن ها نیز با استفاده از روش آلفای کرونباخ به ترتیب (78/0=α)، (82/=α)، (87/0 =α)، تایید شد. برای تجزیه و تحلیل داده از آمار توصیفی(میانگین، انحراف استاندارد ....) و آمار استنباطی(k-s، ضریب همبستگی پیرسون، تحلیل واریانس یک راهه و رگرسیون) استفاده گردید. نتایج نشان داد که میانگین درگیری شغلی(55/3 ) بیشتر از رفتار شهروندی(36/3) و درک حمایت سازمانی(68/2) می باشد. بین درک حمایت سازمانی و درگیری شغلی ارتباط معنی داری وجود دارد(p

سالمندی موجب بروز تغییراتی در عملکرد سیستم های فیزیولوژیک درگیر در تعادل بدن می شود که با عدم تعادل همراه است. بنابراین استفاده از تمریناتی که به کسب و پایداری تعادل منجر شوند، اهمیت دارد. هدف از این پژوهش بررسی تأثیر دوازده هفته تمرینات عملکردی و دوره های مختلف بی تمرینی بر عملکرد عصبی-عضلانی و تعادل پویای مردان سالمند سالم بود. 30 مرد سالمند (میانگین سنی 22/3±71 سال، قد 2/7±168 سانتی متر و توده بدنی 6/6±8/66 کیلوگرم) داوطلبانه در این تحقیق شرکت کردند و پس از تأیید نمره مطلوب با تست تعادل برگ تصادفی به دو گروه تجربی و کنترل تقسیم شدند. گروه تجربی به انجام تمرینات عملکردی (12 هفته، هر هفته 3 جلسه و هر جلسه 75 دقیقه) پرداختند. گروه کنترل نیز به فعالیت های روزانه خود ادامه دادند. قبل و بعد از دوازده هفته تمرینات و پس از چهار، شش و هشت هفته بی تمرینی آزمون زمان برخاستن و رفتن (TUG) از آزمودنی ها به منظور سنجش تعادل پویا، به عمل آمد. آزمون های آماری تحلیل واریانس با اندازه گیری های تکراری و Anova یکطرفه نشان داد که پس از اجرای تمرینات، عملکرد عصبی-عضلانی آزمودنی ها در گروه تمرینات عملکردی به طور معنا داری بهبود یافت (05/0≥P). همچنین در گروه تمرین عملکردی بین پس آزمون و شش و هشت هفته بی تمرینی اختلاف معنا داری مشاهده شد (05/0≥P). نتایج این پژوهش نشان داد که تمرینات عملکردی با تأکید بر تقویت فاکتورهای قدرت، استقامت، انعطاف پذیری و تعادل تأثیر معنا داری بر عملکرد عصبی-عضلانی افراد سالمند دارد. همچنین سازگاری های به دست آمده تا چهار هفته پس از قطع تمرین حفظ شد. بنابراین انجام این الگوی جدید تمرینات که با هزینه اندک موجب بهبود و حفظ کارایی می شود، می تواند برای سالمندان مفید باشد.

هدف این پژوهش، بررسی و مقایسه تأثیر دو نوع برنامه تمرین تعادلی روی توپ و مقاومتی بر تعادل زنان سالمند 75-60 سال بود. برای دستیابی به این هدف، پس از غربالگری، 42 نفر انتخاب و به طور تصادفی در سه گروه تمرین تعادلی روی توپ، مقاومتی و کنترل قرار گرفتند. آزمودنی های دو گروه تمرین تعادلی و مقاومتی به مدت 8 هفته و هفته ای سه جلسه در تمرین شرکت کردند. برای جمع آوری داده ها از آزمون های تعادل ایستادن روی یک پا با چشمان باز و بسته، تعادل پویا و برخاستن و رفتن استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون های تحلیل واریانس با اندازه گیری های مکرر به منظور تعیین تفاوت درون گروهی و تحلیل واریانس چندمتغیره به منظور تعیین تفاوت بین گروهی استفاده شد.نتایج نشان داد که هشت هفته تمرین تعادلی روی توپ، بر تعادل ایستای چشم باز آزمودنی ها تأثیر معناداری دارد (P=0.04)؛ اما بر تعادل ایستای چشم بسته و تعادل پویا تأثیری ندارد. همچنین، در این مدت در گروه تمرین مقاومتی تفاوت معناداری در هر سه نوع تعادل ایستای چشم باز (P=0.001)، چشم بسته (P=0.03) و پویا (P=0.001) مشاهده شد؛ بنابراین به منظور بهبود تعادل زنان سالمند، 8 هفته برنامه تمرین مقاومتی نسبت به تمرین تعادلی روی توپ، دارای اثرات معنادارتری می باشد.

هدف از این پژوهش، اولویت بندی و تعیین رابطه بین روحیات کارآفرینانه کارشناسان فدراسیون های ورزشی است. روش پژوهش، توصیفی همبستگی بوده که به شکل میدانی انجام گرفته است. جامعه آماری پژوهش شامل کارشناسان مرد و زن فدراسیون های ورزشی در سال 1390 بود. نتایج نشان داد که کارشناسان فدراسیون های ورزشی دارای روحیات کارآفرینانه در متغیرهای کانون کنترل، نیاز به موفقیت، عمل گرایی، سلاست فکری، رویاپردازی، تحمل ابهام وکارآفرینی هستند. همچنین، اولویت بندی روحیات کارآفرینانه کارشناسان به ترتیب شامل: کانون کنترل درونی، چالش طلبی، سلاست فکری، عمل گرایی، نیاز به موفقیت، تحمل ابهام، ریسک پذیری و در نهایت، رویاپردازی است. ارتباط مثبت معنادار بین تمام متغیرها به جز کانون کنترل و چالش طلبی با تحمل ابهام و رویاپردازی مشاهده شد؛ بنابراین، حمایت از ایده های خلاق کارشناسان توسط مسئولین و مدیران سازمان ها تأثیر به سزایی در ارتقای روحیات کارآفرینی آن ها خواهد داشت.

هدف این پژوهش، پیش بینی عملکرد سازمانی کارکنان ادارات ورزش و جوانان استان کرمانشاه براساس سکوت سازمانی بود. در این پژوهش توصیفی همبستگی، جامعه آماری تحقیق را تمامی کارکنان ادارات ورزش و جوانان استان کرمانشاه (228 نفر) تشکیل داد. نمونه آماری براساس جدول کرجسی و مورگان به تعداد 163نفر و به صورت تصادفی- خوشه ای تعیین شد. ابزارهای تحقیق، شامل دو پرسشنامه سکوت سازمانی ونداین و همکاران(2003 (و عملکرد سازمانی هرسی و گلداسمیت (2003) بودند که پایایی اولیه آن ها از طریق یک مطالعه مقدماتی که در بین 50 نفر از کارکنان ادارات ورزش و جوانان استان کرمانشاه انجام شد مورد تایید قرار گرفت و در ادامه پایایی کل از طریق روش آلفای کرونباخ، با 163 آزمودنی در سال (1394) به ترتیب 73/0 و 93/0 گزارش شد. . به منظور تحلیل داده ها، از آمار توصیفی و استنباطی(کولموگروف -اسمیرنوف، ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه) استفاده شد. نتایج نشان داد، بین سکوت سازمانی(05/0>p، 19/0- = r) و عملکرد سازمانی ارتباط معناداری وجود داشت. نتایج رگرسیون گام به گام نیز نشان داد سکوت سازمانی 27 درصد از تغییرات عملکرد سازمانی را پیش بینی نمود. بنابراین به مدیران ادارات ورزش و جوانان پیشنهاد می شود که از طریق توجه ویژه به متغیر سکوت سازمانی؛ شرایط را برای افزایش عملکرد سازمان فراهم نمایند.

این پژوهش، به ارزیابی عملکرد ادارات ورزش و جوانان استان کرمانشاه بر اساس مدل EFQM پرداخت. جامعه این پژوهش توصیفی – تحلیلی شامل کارکنان ادارات ورزش و جوانان استان کرمانشاه بوده، که برابر با نمونه آماری (110نفر)، و به روش تمام شمار انتخاب شدند. از پرسشنامه استاندارد ارزیابی عمومی عملکرد بر اساس مدل تعالی سازمانی اروپاEFQM (2003) استفاده شد. روایی پرسشنامه توسط 10 نفر از خبرگان ورزشی تایید و پایایی ابزار در یک مطالعه مقدماتی بر روی 50 نفر از نمونه هادر سال 1393 به روش آلفای کرونباخ ( 0/91=α) تایید شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آمار توصیفی(میانگین،...)، و استنباطی(مقایسه میانگین ها، K_S، ضریب همبستگی اسپیرمن، تحلیل رتبه ای فریدمن) استفاده شد.نتایج نشان داد، میانگین نمره تعالی برابر (45/60)، و معیارهای نتایج جامعه (58/62)، و همکاری تجاری و منابع (70/ 33)، به ترتیب بیشترین و کمترین امتیاز را داشتند. بالاترین همبستگی، بین معیارهای منابع و نتایج کارکنان؛ و فرایند و مشتری بود که با توجه به (0/75=r)، همبستگی خوب می باشد. پایین ترین همبستگی، مربوط به معیارهای نتایج جامعه و همکاری های تجاری و منابع بوده که با توجه به مقدار (0/38=r)، همبستگی ضعیف بود. گویه های مربوط به 9 معیار نیز به ترتیب اولویت بندی شدند. با توجه به امتیاز 45/6 در مدل EFQM باید به بهبود تعالی سازمانی در این ادارات توجه گردیده و در بین معیار ها، بنا بر میانگین کم معیار همکاری های تجاری و منابع، باید بر بهبود آن تمرکز، و در جهت حفظ بالاترین معیار(نتایج جامعه) نیز کوشید.

سفتی پا پارامتر اصلی در مدل جرم-فنر برای حرکت انسان است و ارتباط آن با موفقیت در برخی از عملکردهای ورزشی نشان داده شده است. پژوهش حاضر با هدف تعیین ارتباط میان سفتی پا و کارایی چرخة کشش-انقباض در اجرای پرش های عمودی انجام شد. 12 اسکواش باز زن نخبه (سن 9/5 ±8/22 سال، وزن 37/3 ±62/60 کیلوگرم، قد 06/0 ±65/1 متر) داوطلب شرکت در این پژوهش شدند و آزمون هاپینگ با فرکانس 2/2 هرتز و دو پرش عمودی اسکات جامپ و کانترموومنت جامپ را انجام دادند. سفتی پا از داده های آزمون هاپینگ به دست آمد و با وزن آزمودنی ها نرمال شد و اختلاف ارتفاع دو پرش به عنوان شاخص کارایی چرخة کشش-انقباض در نظر گرفته شد. سفتی پای نرمال با اختلاف ارتفاع پرش ها رابطة معنادار مثبت نشان داد. بر اساس این یافته، افزایش سفتی پا می تواند به بهبود کارایی چرخه کشش-انقباض در پرش عمودی و حرکات مشابه منجر شود.

هدف تحقیق حاضر بررسی پارامترهای زمانی- فضایی و زاویه واروس زانو هنگام راهرفتن با سرعتهای مختلف در جوانان مبتلا به واروس زانو بود. 81 آزمودنی مبتلا به واروس زانو درجه 3 و 81 آزمودنی سالم برای مشارکت در این تحقیق داوطلب شدند. متغیرهای مدتزمان استقرار، تابخوردن، حمایت دوگانه، برداشتن یک گام، تواتر گامبرداری، طول قدم، زاویه واروس در لحظه تماس پاشنه، میانه استقرار و جداشدن پنجه در هنگام راهرفتن روی تردمیل با به همراه 6 دوربین اپتوالکترونیک اندازهگیری motion analysis 888 و 828 درصد از سرعت خودانتخابی، با استفاده از سیستم سهبعدی ، سرعتهای 18 شدند. نتایج آزمونهای بینگروهی نشان داد که پارامترهای زمانی- فضایی گروه واروس مشابه با گروه سالم است. متغیرهای زاویه واروس زانو نیز مبین مقادیر بالاتر در گروه واروس نسبت به گروه سالم بود، ولی اختلافات معنیدار نبود. نتایج آزمونهای درونگروهی نیز نشان داد که زاویه واروس زانو بهطورکلی با افزایش سرعت بیشتر میشود که هیچکدام از تفاوتها معنیدار گزارش نشد. با توجه به نتایج بهدستآمده، افزایش سرعت راهرفتن موجب افزایش زاویه واروس زانو میشود. ازاینرو راهرفتن با سرعتهای کمتر از سرعت راهرفتن عادی، احتمالاً میتواند راهکاری مناسب جهت کاهش بارهای واردشده به مفصل زانو و پیشگیری از ابتلا به استئوآرتریت زودرس در جوانان مبتلا به واروس زانو باشد

هدف از این تحقیق، بررسی تأثیر دوازده هفته تمرین ترکیبی بر سطح RBP4 و مقاومت به انسولین در مردان میانسال چاق بود.به همین منظور 20 مرد میانسال چاق از بین داوطلبان انتخاب شدند و در دو گروه تمرین ترکیبی (10 نفر با میانگین سن 25/2 ± 2/51 سال و شاخص توده بدن 81/0 ± 44/31 کیلوگرم بر متر مربع) و کنترل (10 نفر با میانگین سن 11/2 ± 3/50 سال و شاخص توده بدن 34/1 ± 32/30 کیلوگرم بر متر مربع) قرار گرفتند.گروه ترکیبی، برنامه تمرینی دوازده هفته ای شامل تمرین مقاومتی (3 جلسه در هفته با شدت 75-50 درصد یک تکرار بیشینه به مدت 22 دقیقه) و تمرین استقامتی ( راه رفتن یا دویدن، 3 جلسه در هفته با شدت 80-50 درصد حداکثر ضربان قلب به مدت 22 دقیقه) را اجرا کردند. یافته ها نشان داد که پس از دوازده هفته تمرین ترکیبی، میزان RBP4 (003/0P=) و شاخص مقاومت به انسولین (019/0P=) در مقایسه با گروه کنترل کاهش معناداری یافت. بنابراین می توان گفت که دوازده هفته تمرین ترکیبی سبب کاهش مقدار RBP4و شاخص مقاومت به انسولین می شود که این تغییرات ممکن است با کاهش وزن آزمودنی ها همسو باشد.

وقوع آسیب های ورزشی در مسابقات تکواندو اغلب ناشی از برخوردهای فیزیکی هنگام مبارزه است. ازاین رو طراحی برنامه تمرین همسطح با فشار فیزیولوژیک یک مسابقه واقعی بر پایه تغییرات ,RPE, HR,LA انجام گرفت تا ورزشکار به جای مبارزه با حریف، فنون را با «میت» اجرا کند. به این منظور دوازده تکواندوکار زبده تیم ملی با میانگین سن 3±22 سال به صورت هدفمند در این پژوهش شرکت کردند. مشخصات آنتروپومتریک و ظرفیت عملی با استفاده از تست درمانده ساز هوازی روی تردمیل و توان بی هوازی به روش RAST تعیین شد. آزمودنی ها به سبک وزنی المپیک برنامه مبارزه شبیه ساز را اجرا کردند. سطح لاکتات خون و ضربان قلب با تله متری پولار و مقیاس 10RPE بورگ پیش از مسابقه، بین هر یک از 3 راند مبارزه و در پایان راند سوم مسابقه و برنامه شبیه ساز با میت اندازه گیری شدند. برای مقایسه میانگین داده ها از تحلیل واریانس یکسویه استفاده شد. بین شاخص های سه گانه شدت کار هنگام مسابقه و تمرین ویژه اختلاف معناداری به دست نیامد (05/0P>). برنامه شبیه سازشده، فشار سایکوفیزیولوژیک همسطح با مسابقه واقعی بر عملکرد تکواندوکاران وارد می کند که احتمالاً بتوان جایگزین مسابقات تدارکاتی در پیش فصل مسابقات که امکان رخداد آسیب وجود دارد، کرد.

هدف از تحقیق حاضر بررسی تأثیر سبک های نوین مدیریتی بر میزان خلاقیت، اثربخشی و جابه جایی منابع انسانی در سازمان های ورزشی است. کلیه مدیران فوقانی و رؤسای اداره ورزش و جوانان (هیأت های ورزشی) استان گلستان در این تحقیق حضور داشتند که از بین آنها تعداد 37n= مدیر فوقانی و 176n= رئیس و نایب رئیس هیأت های ورزشی به طور تصادفی به عنوان نمونه آماری تحقیق انتخاب شدند. در تحقیق حاضر سه پرسشنامه سبک های مدیریتی چندعاملی (MLQ)، خلاقیت سازمانی آمابیل (1996) و اثربخشی فلتز (1998) استفاده شد. به منظور تجزیه وتحلیل داده ها نیز از آزمون تجزیه وتحلیل واریانس با اندازه گیری های مکرر (MANOVA) و آزمون رگرسیون چندگانه و ضریب همبستگی پیرسون در سطح 05/0P≤ استفاده شد. نتایج نشان داد که در بین سبک های سه گانه مدیریت، مدیریت تحول گرا (316/0,β= 743/9(F= در مقایسه با مدیریت عمل گرا (109/0,β= 019/5(F= و مدیریت بی خاصیت (002/0,β= 263/4(F= قوی ترین متغیر تعیین کننده میزان خلاقیت کارکنان است. همچنین رابطه معناداری بین سبک مدیریتی تحول گرا با میزان اثربخشی (05/0≥P و 23/0r =) و میزان جابه جایی کارکنان (05/0≥P و 11/0r = -) مشاهده شد و تنها در سازمان هایی که از سبک رهبری بی خاصیت بهره می برند، رابطه مستقیم و معناداری با جابه جایی (05/0≥P و 14/0r =) وجود داشت. با توجه به نتایج پژوهش که نشان داد در هیأت های ورزشی موفق که از سبک مدیریت تحول گرا بهره می بردند، میزان بروز ایده ها و اندیشه های نو (خلاقیت) به نسبت هیأت های ورزشی ناموفق در سطح بالاتری قرار دارد، پیشنهاد می شود در صورت نیاز سازمان به خلاقیت بیشتر کارکنان، از سبک مدیریتی مدیریت تحول گرا استفاده شود.

پژوهش حاضر، تأثیر تمرینات استقامتی، مقاومتی و ترکیبی را بر سطوح sICAM-1 و مقاومت به انسولین در زنان غیرفعال بررسی کرده است. 44 زن سالم با میانگین سنی 6/1±2/20 سال و شاخص توده ی بدنی3±8/20 کیلوگرم بر مترمربع در چهار گروه: استقامتی، مقاومتی، ترکیبی و کنترل (هر گروه 11 نفر) قرار گرفتند. تمرینات به مدت شش هفته و سه جلسه در هفته اجرا شد. تمرین استقامتی شامل بلوک های ایروبیک و تمرین مقاومتی به صورت کار با وزنه بود. در برنامه ی ترکیبی، افراد یک جلسه برنامه ی تمرین قدرتی و جلسه ی بعد، برنامه ی تمرین استقامتی را انجام دادند. خونگیری 36ساعت قبل و مجدداً 36 ساعت پس از خاتمه تمرینات انجام شد. یافته های پژوهش با استفاده از آزمون ANOVA با اندازه گیری های مکرر نشان داد که سطوح sICAM-1 در گروه مقاومتی (0.0001>P) و ترکیبی (0.0001>P) کاهش معنادار داشت، ولی در گروه استقامتی این کاهش معنادار نبود. تغییرات انسولین و شاخص مقاومت به انسولین در هیچ یک از گروه ها معنادار نبود. اما مقادیر گلوکز ناشتا در گروه ترکیبی افت معناداری داشت (0.01=P)، درحالی که در سایر گروه ها بدون تغییر بود. همچنین، در ارتباط با هیچ یک از متغیرها، تغییرات بین گروهی معناداری مشاهده نگردید. به نظر می رسد که تمرینات ترکیبی در مدت و شدت اعمال شده (در مقایسه با تمرینات استقامتی)، بر سطوح مولکول چسبان اثرگذاری بیشتری دارد. اما جهت بهبود مقاومت به انسولین، شدت برنامه ی تمرینی بیشتری مورد نیاز می باشد.

در رقابت های ورزشی، استرس امری طبیعی است و ورزشکاری می تواند اجرای سطح بالایی به نمایش بگذارد و پیروز شود که قدرت مقابله با استرس را داشته باشد. هدف از پژوهش حاضر، بررسی روایی و پایایی پرسشنامه سبک مقابله برای ورزشکاران انشل و کایسیدیس بود. به این منظور نخست پرسشنامه طی چند مرحله ترجمه شد و سپس برای تعیین روایی محتوا براساس معیارهای نسبت روایی محتوا و شاخص روایی محتوا، پرسشنامه ترجمه شده به هفت متخصص روان شناسی ورزشی داده شد. روایی محتوا از نظر متخصصان قابل پذیرش بود. سپس برای بررسی روایی سازه، پرسشنامه به 425 ورزشکار با سطوح متفاوت مهارتی در رشته های تیمی و انفرادی داده شد و با استفاده از تحلیل عاملی تأییدی داده ها تحلیل شدند. نتایج تحلیل عاملی تأییدی حاکی از برازش مناسب داده ها با مدل بود (67/1=X2/df، 945/0=CFI، 927/0=NFI، 048/0=RMSEA). از آلفای کرونباخ نیز برای به دست آوردن همسانی درونی زیرمقیاس ها استفاده شد. ضریب آلفای کرونباخ برای زیرمقیاس سبک گرایشی 763/0 و برای سبک اجتنابی 814/0 بود که نشان دهنده پایایی مناسب پرسشنامه است. براساس این نتایج می توان گفت که پرسشنامه سبک مقابله برای ورزشکاران، ابزاری مناسب برای پژوهش های ایرانی در زمینه استرس ورزشی و روش های مقابله با آن است.

هدف از این مطالعه بررسی اثر تمرینات ورزشی در بهبود عملکرد عضلانی (شاخصآتروفی عضلانی، قدرت عضلانی و کرامپ عضلانی) و عملکرد جسمانی (آزموندو دقیقه راه رفتن) بیماران همودیالیزی بود. در این مطالعه تعداد 30 بیمار تحت درمان همودیالیز (سن: 3/4 ± 45 سال، وزن: 35/7±72 کیلوگرم و سابقه بیماری:2/1±6 سال) که سه بار در هفته دیالیز انجام می دادند انتخاب شدند و بصورت تصادفی در دو گروه تجربی و کنترل قرار گرفتند. داده ها به وسیلهآزمون2MWT، جهت اندازه گیری عملکرد جسمانی،روش آنتروپومتری و چربی زیر پوستی در ناحیه عضلات ساق، جهت اندازه گیری آتروفی عضلانی،تست نشستن و برخاستن از روی صندلی جهت اندازه گیری قدرت عضلانیو کرامپ از طریق پرسشنامهجمع آوری گردید.تمرینات ورزشی با استفاده از دوچرخهMotomed Viva1در حین دیالیز، به مدت 5 ماه، 3 جلسه 60 دقیقه ای در هفته، به صورت فزایندهبرای گروه تجربی طراحی شد. پس از جمع آوری اطلاعات، داده ها از طریق آزمون تی وابسته و آنالیز کوواریانس با نرم افزار SPSSنسخه 18در سطح معناداری 05/0=α مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها نشان داد عملکرد جسمانی و قدرت عضلانی در گروه تجربی، بهبود معناداری داشت وپیشرفت آتروفی عضلانی و کرامپ عضلانی(تعداد و شدت) در گروه تجربی کاهش معناداری داشت (05/0>P). اما در گروه کنترل، عملکرد جسمانی کاهش معنادار (05/0>P) و قدرت عضلانی، آتروفی عضلانی، کرامپ عضلانی(شدت) تفاوت معناداری را نشان نداد(05/0<P). با توجه به نتایج بدست آمده، ورزش در مراکز دیالیز می تواند به عنوان یک مداخله درمانی مد نظر قرار گیرد و کمک کند تا بیماران از سبک زندگی غیرفعال به زندگی قبل از دوره بیماری نزدیک شوند.

عنوان پژوهش حاضر چالش های مدیریت ورزش قهرمانی در ایران می باشد. روش تحقیق توصیفی و تحلیلی و اجرای آن بصورت میدانی است. جامعه آماری را مدیران ستادی وزارت ورزش و جوانان، مدیران فدراسیون های ورزشی (رئیس، نایب رئیس، دبیر) تشکیل داده اند که شامل 180 نفر می باشند که براساس جدول مورگان 84 نفر، به عنوان نمونه آماری تحقیق با استفاده ار روش نمونه گیری تصادفی سهمیه ای انتخاب شدند. ابزار جمع آوری داده ها مصاحبه حضوری و پرسشنامه محقق ساخته است. در این رابطه 20 نفر از خبره گان و مدیران در ورزش قهرمانی با روش گلوله برفی انتخاب و با آنها مصاحبه به صورت اکتشافی صورت گرفت و پس از بررسی و تحلیل نظرات و دیدگاه های خبر گان و با استفاده از مبانی نظری و تحقیقات انجام شده محورها و مولفه های اصلی استخراج گردید. روش های آماری مورد استفاده در این تحقیق آزمون فریدمن برای رتبه بندی و تحلیل تفاوت نظرات از آزمون خی دو بود. نتایج پژوهش حاکی از آن است که فقدان برنامه استراتژیک و روشن نبودن سیاست ها و جهت گیری ها، فقدان منابع انسانی مناسب و تغییر و تحول و جابجایی سریع مدیران، نبود نظارت و ارزیابی، وابستگی به منابع مالی دولت و عدم سرمایه گذاری بخش خصوصی، عدم تخصیص مناسب منابع مالی در بخش های متنوع به صورت متناسب، وجود قوانین ناهماهنگ و موازی، عدم مطلوبیت ساختار و تشکیلات فعلی ورزش، نامطلوب بودن نظام استعداد یابی و فرایند ورزش قهرمانی و نبود برنامه میان مدت، تاکتیکی و عملیاتی از اهم چالشهای پیش روی مدیریت ورزش قهرمانی کشور از نظر پاسخ دهندگان است.

هدف از این پژوهش، بررسی اجرای طرح ملی طناورز بر تعادل ایستا و پویای دانش آموزان بود. پژوهش حاضر با دو گروه تجربی و کنترل همراه با طرح پیش آزمون- پس آزمون روی دانش آموزان پسر پایه چهارم ابتدایی در سال 91–1390در شهر بهارستان (منطقه ای در رباط کریم تهران) انجام گرفت. به این منظور، 60 آزمودنی به صورت نمونه گیری مرحله ای از جامعه دانش آموزان پایه چهارم ابتدایی مدارس شهر بهارستان تهران انتخاب و به تعداد برابر به دو گروه تقسیم شدند. دانش آموزان گروه تجربی به مدت 10 هفته و هفته ای 3 جلسه به مدت 50 دقیقه برنامه منتخب طناب زنی را اجرا کردند. داده های حاصل پس از سنجش نرمال بودن از طریق آزمون K-S با استفاده از آزمون آماری t مستقل و وابسته در سطح معناداری 05/0P< تجزیه وتحلیل شدند. نتایج نشان دهنده پیشرفت معنادار در گروه تجربی برای هر دو آزمون تعادل ایستا (019/0= P) و پویا (05/0= P) بود. همچنین میانگین نمره پس آزمون تعادل پویا در گروه تجربی به طور معناداری بیشتر از گروه کنترل (041/0= P) بود، ولی چنین تفاوتی در نتایج آزمون تعادل ایستا بین دو گروه کنترل دیده نشد (225/0=P). براساس نتایج به دست آمده، برنامه تمرینی طرح طناورز موجب پیشرفت تعادل دانش آموزان شد، ازاین رو این تحقیق اجرای طرح طناورز در مدارس کشور را مفید ارزیابی می کند.

هدف از این پژوهش، برسی ساختاری عامل اکتشافی پرسشنامه موانع پیاده سازی سیستم های اطلاعات مدیریت در ادارات ورزش و جوانان است. روش تحقیق توصیفی و از نوع مطالعات اکتشافی است. اطلاعات این پژوهش از 156 مدیر ارشد و میانی و کارکنان بخش فناوری اطلاعات و کارشناسان اداره کل سازمان ورزش و جوانان استان کرمانشاه و شهرستانهای تابعه جمع آوری شد. ابزار گرداوری داده ها، پرسشنامه محقق ساخته 49 سوالی بود. در تحلیل داده ها و ارائه یافته ها از روش تحلیل عاملی از نوع اکتشافی برای دسته بندی و تبیین و تشریح موانع مورد بررسی و استخراج سازه های زیر بنایی بهره گرفته شده است. پس از جمع آوری و تحلیل عاملی اکتشافی پرسشنامه ها، حداقل بار عاملی مورد پذیرش برای هر متغیر 3/0 تعیین شد، بنابراین از 80 سوال پرسشنامه، 31 سوال به علت بار عاملی کمتر از 3/0 حذف و 49 سوال باقی مانده در هفت مولفه، موانع مدیریتی (11 سوال)، موانع محیطی (6 سوال)، موانع فنی (4 سوال)، موانع آموزشی (3 سوال)، موانع اقتصادی (5 سوال)، موانع ساختاری (5 سوال) موانع فردی (7 سوال)، موانع فرهنگی (4 سوال)، موانع مدیریت تغییر(4 سوال)، طبقه بندی شدند. پایایی پرسش نامه با استفاده از آلفای کرونباخ 83/0 بدست آمد که نشان دهنده مناسب بودن پرسش نامه مورد استفاده است. همچنین مشخص شد که هم کل پرسشنامه و هم تمام آزمون های فرعی از ضریب پایایی بالایی برخوردار هستند. نتایج نشان داد می توان پرسشنامه حاضر را ابزاری معتبر برای سنجش استقرار سیستم های اطلاعات مدیریت در سازمان های ورزشی بکار برد.

هدف پژوهش حاضر، مقایسه نارضایتی از تصویربدنی و هراس اجتماعی در افراد کاراته کار و غیر ورزشکار بود. 40 کاراته کار و 40 نفر غیر ورزشکار با دامنه سنی 22-18 سال به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند. ابزار گردآوری اطلاعات، پرسش نامه روابط چندبعدی بدن-خود و پرسش نامه هراس اجتماعی بود. نتایج نشان داد بین دو گروه ورزشکار و غیر ورزشکار در ارزشیابی قیافه، ارزشیابی تناسب اندام، جهت گیری تناسب اندام و رضایت بدنی تفاوت معنادار وجود دارد و در همه این موارد نارضایتی از تصویر بدنی در بین غیر ورزشکاران نسبت به کاراته کاران بیشتر مشهود بود. نتایج به دست آمده در مورد هراس اجتماعی نشان داد نمرات گروه غیر ورزشکار در بعد ترس، اجتناب و ناراحتی به طور معناداری بیشتر از گروه کاراته کار است. این مسأله نشان دهنده اهمیت فوق العاده فعالیت ورزشی در بهبود تصویر بدنی و کاهش هراس اجتماعی است.